"Στρέλλα"- κάλλιο αργά παρά ποτέ!

Την είδα μ' έναν χρόνο καθυστέρηση, αλλά ευτυχώς την είδα και την απόλαυσα. Λέω ευτυχώς γιατί η "Στρέλλα" είναι η ζωντανή απόδειξη ενός κινηματογράφου με δυναμική κι ενός σκηνοθέτη με άποψη.

Μακριά απ' το στερεότυπο που θέλει τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο να είναι στιγματισμένος από αργά πλάνα αλλά και αδιάφορος προς εξαγωγή, με εσωστρέφεια, μιζέρια και αισθητική προηγούμενων δεκαετιών, η "Στρέλλα" αποτελεί την εξαίρεση.

Διάβασα εκ των υστέρων τις περιπέτειες της ταινίας μέχρι να φτιαχτεί και να προβληθεί. Η απουσία χρηματοδότησης και οι αρνητικές - ορμώμενες απο ταμπού και απαρχαιωμένες προκαταλήψεις- εγχώριες κριτικές, ευτυχώς δεν της στέρησαν τις υποψηφιότητες για 11 συνολικά βραβεία, τα 4 που απέσπασε τελικά και τα θετικότατα σχόλια απ' το εξωτερικό (εδώ κι εδώ)

Η "Στρέλλα" τολμάει να μιλήσει έξω απ' τα δόντια χωρίς να προκαλεί. Με απόλυτα ρεαλιστικό τρόπο θίγει ένα μείζον ζήτημα, αυτό του ανθρώπου που είναι διαφορετικός αλλά διεκδικεί τα δικαιώματα του απ' τη ζωή και παράλληλα δεν διαφέρει στις ανάγκες και τις επιθυμίες του από τα υπόλοιπα "κανονικά" ανθρώπινα όντα.

Η εξέλιξη της υπόθεσης είναι απρόβλεπτη. Με αναφορές σε ανθρώπινα ερωτήματα υπαρξιακού χαρακτήρα, η ταινία κάνει αναγωγή σε ζητήματα με τα οποία δραματουργικά ασχολήθηκε το θέατρο του 5ου π.Χ αιώνα (αρχαία τραγωδία) και καταλήγει στη θαλπωρή και τη ζεστασιά της οικογενειακής ατμόσφαιρας που επιβάλλουν οι μεγάλες γιορτές (Πρωτοχρονιά).

Η "Στρελλα" είναι μια ακομπλεξάριστη ταινία που πέρα απ' τα βραβεία και τις διακρίσεις, περπάτησε με επιτυχία στις αίθουσες του χειμώνα (στις σινεφίλ, να εξηγούμαστε).

Αφήνω για το τέλος το τερατώδες που διάβασα εδώ και που με θλίβει για την παντελή απουσία κοινής λογικής για να μην πω τίποτα βαρύτερο...

Poznan

Όταν διάβαζα πριν δυο χρόνια αυτό, δεν μπορούσα βέβαια να φανταστώ ότι θα ερχόταν η στιγμή που θα επισκεπτόμουν την Πολωνική σήμερα και πάλαι ποτέ Πρωσική πόλη που βρίσκεται μια ανάσα από τη γειτονική της Γερμανία αν σκεφτεί μάλιστα κανείς ότι είχα επιπλέον ξεχάσει και το όνομα και την ύπαρξη της. Παρόλα αυτά, πήγα διαβασμένη καλά και με το προαναφερθέν σκονάκι ανά χείρας, πέρασα 5 πολύ ωραίες μέρες στο πανέμορφο Poznan.

Για τα ιστορικά στοιχεία της μικρής αυτής πόλης, σας παραπέμπω στο σκονάκι μου. Θέλω περισσότερο να μιλήσω γι' αυτά που παρατήρησα και μ' εντυπωσίασαν.

Πρέπει να πω ότι τους Πολωνούς δεν τους είχα και τόσο σε εκτίμηση, όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί τους θεωρούσα κάπως "βραδείας καύσεως". Να διευκρινίσω εδώ ότι η εκτίμηση μου αυτή προερχόταν αποκλειστικά απ' τον εργασιακό μου χώρο και χαίρομαι που εμπλουτίστηκε και με άλλα στοιχεία και μάλιστα θετικά.
Καταρχήν, οι Πολωνοί είναι πολύ φιλόξενοι. Επειδή ο λόγος του ταξειδιού μας ήταν επαγγελματικός (όχι δικός μου), είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω πολύ καλά πόσο ευγενείς, φιλόξενοι και οργανωτικοί είναι. Το συνέδριο για το οποίο πήγαμε ήταν τέλεια οργανωμένο σε όλες του τις λεπτομέρειες και η υποδοχή των καλεσμένων εξαιρετική.
Οι Πολωνοί στο Poznan είναι περήφανοι για τον τόπο τους και καλά κάνουν. Κατοικούν σε μια μικρή πόλη- στολίδι.

Το Poznan δεν είναι αμιγώς τουριστικό μέρος αλλά είναι δημοφιλές γιατί έχει πολύ ανεπτυγμένο συνεδριακό τουρισμό. Επιπλέον, οι κάτοικοι είχαν ανέκαθεν καλές σχέσεις με τη γνώση και την επιστήμη, απόδειξη ότι σήμερα στο Poznan λειτουργούν πάνω από 20 εκπαιδευτικά ιδρύματα και η πόλη μετράει γύρω στους 130.000 φοιτητές.


Πέρα όμως απ' το εμπόριο και τα πανεπιστήμια, το Poznan έχει ενδιαφέρουσα πολιτιστική ζωή. Πάνω από είκοσι μουσεία βρίσκονται στο κέντρο της πόλης, ωδεία, θέατρα και κινηματογράφοι. Τα εστιατόρια και τα καφέ είναι μικρά κομψοτεχνήματα κι αν ο καιρός ευνοεί - όπως στη δική μας περίπτωση- μπορεί κανείς ν' απολαύσει τον καφέ ή το γλυκό του στους μικρούς κήπους των μαγαζιών που μοιάζουν εντελώς παραμυθένιοι.
Εκτός απ' το Cocorico και το Bordo που τα επισκέφθηκα από δυο φορές το καθένα καθώς και το φοβερό Behemot με τις γάτες, ανακάλυψα και το κουκλίστικο republika roz.

Για φαγητό "μίλησαν" κατευθείαν στο στομάχι μου η Brovaria (παλιά μπυραρία όπως μαρτυράει και το όνομα) και το Bazanciarnia.

Πάνω από 3 μεγάλα πάρκα μετρήσαμε σε απόσταση μισής ώρας το ένα απ' το άλλο. Πέρα απ' την τεχνητή λίμνη Malta με εγκαταστάσεις για αθλητικές δραστηριότητες

και το Cytadeli που είναι εκτός από ένας καταπράσινος λόφος, τόπος μνήμης για τους νεκρούς στρατιώτες του Β' παγκοσμίου πολέμου, η πόλη δίνει στους κατοίκους και τους επισκέπτες τη δυνατότητα να περπατήσουν, να βγάλουν βόλτα τα παιδιά τους, να αθληθούν και να χαλαρώνουν ανάμεσα σε δέντρα και νερά.

Αν αναφέρω όλα τα παραπάνω, είναι γιατί θέλω πραγματικά να πω ότι θυμώνω πια πολύ με όσους έχουν ακόμα προκαταλήψεις με τις χώρες και τους ανθρώπους του πρώην ανατολικού μπλοκ. Η μικρή εμπειρία μου απ' την Ουγγαρία, τη Ρουμανία και τώρα την Πολωνία μου δείχνει ότι υπάρχουν εκεί υποδομές εκεί που εμείς δυστυχώς δεν μπορέσαμε ν' αποκτήσουμε αν και τέκνα της δύσης... Αλήθεια, πέστε μου ένα αξιόλογο πάρκο της Αθήνας!
Γι' αυτούς που ακούνε ανατολική Ευρώπη και φαντάζονται κλέφτες και πουτάνες, θα ήθελα να πω ότι πέραν αυτών -που αφθονούν άλλωστε και στη δύση-, η νέα γενιά είναι μοντέρνα, με όνειρα, φιλοδοξίες και γνώσεις. Επιπλέον, δεν διαφέρουν σε τίποτα απ' τους δυτικούς συνομηλίκους τους. Μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες για το μέλλον, έχουν κινητά, σερφάρουν στο ίντερνετ, ψωνίζουν από εμπορικά κέντρα, πάνε σε multiplex κινηματογράφους και μαθαίνουν αγγλικά σαν ξένη γλώσσα. Τα έχουν δηλαδή όλα πια (αυτά που εμείς θεωρούμε απαραίτητα...) έχοντας διανύσει επιπλέον και πολύ μεγάλη απόσταση αυτά τα 20 τελευταία χρόνια που άλλαξε ο χάρτης του κόσμου και κάτι μου λέει ότι δικαίως τους αξίζει να είναι περισσότερο αυτοί παιδιά της Ευρώπης παρά κάτι άλλοι...
Τέλος, δεν μπορώ να μην αναφέρω και την καταπληκτική ποσότητα βότκας που καταναλώνεται σ' αυτήν τη χώρα. Είδα και γεύτηκα μάρκες που δεν τις είχα ξανακούσει ποτέ κι εκτός απ' τις γνώσεις μου για το πολωνικό top 3 της βότκας (Wyborowa, Zybrowka και Zoladkowa) και το μπουκάλι που έφερα μαζί μου, νόμιζω ότι κύλησε αρκετή και στο αίμα μου.

NASDROVIA!!!

Διάστρεμμα πλύστρας!

Σε κάθε πράγμα πρέπει να βρίσκει κανείς την αστεία πλευρά-αν υπάρχουν περιθώρια βέβαια-.
Εγώ χτες και μετά από ενοχλητικό πόνο δέκα ημερών, διαγνώστηκα με σύνδρομο De quervain που προήλθε από υπερχρήση (!) του δεξιού χεριού. Πρέπει λοιπόν να κάνω καθημερινές επαλήψεις με κάποιο διάλυμα και να φοράω έναν ειδικό νάρθηκα που θα μου ξεκουράζει το χέρι και θα μου περιορίζει τις κινήσεις μου.
Το αστείο είναι ότι γουγλίζοντας το σύνδρομο μου σήμερα το πρωί, εκτός απ' την επιστημονική του ονομασία που είναι το εντυπωσιακό στενωτική τενοντοελυτρίτιδα, βρήκα ότι το De quervain είναι γνωστό κι ως διάστρεμμα πλύστρας!!!

το παρόν ποστάκι γράφτηκε με το αριστερό (ε, έκλεψα και λίγο αν και δεν κάνει). Η πλάκα είναι ότι τώρα που δεν πρέπει να κουράζομαι έχω διάθεση για γράψιμο. Ή θα εξασκήσω το αριστερό ή θ'αρχίσω να υπαγορεύω...
Bad timing!

Ολική επαναφορά

Το καλοκαιράκι τέλειωσε. Κυρίως από πλευράς διάθεσης, γιατί ο καλός καιρός εκεί έξω ακόμα καλά κρατάει.

Οι διακοπές μου φαίνονται τώρα μια μακρινή ανάμνηση. Ήδη ένας μήνας και κάτι πέρασε από τις επίσημες διακοπές των 2 εβδομάδων.
Στον σύντομο απολογισμό:
Ιούνιος
Εξοντωτικοί ρυθμοί για δύο μεγάλα events στο γραφείο. 10 μέρες συνεχούς δουλειάς χωρίς ανάσα ούτε το Σαββατοκύριακο. Παρόλα αυτά, γεύματα και δείπνα σε πολύ γνωστά μέρη της Αθήνας, ιδιωτικές ξεναγήσεις σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, απόλυτα θετικό το feedback (όπως λέμε και αγγλιστί).

Ένα ευχάριστο προσωπικό γεγονός τον Ιούνιο που παρόλο που ξεκίνησε με άγχος λόγω του υπερβολικού φόρτου εργασίας (βλ παραπάνω), εξελίχθηκε σε υπέροχη στιγμή, σε τέσσερις μέρες ξεκούρασης και χαλάρωσης στην αγαπημένη μου αρχοντική Σύρο και σε μια πολύτιμη ανάμνηση που πήρε τη θέση της στο κουτάκι με τα σημαντικά αυτής της ζωής.

Ιούλιος
Επίσημες διακοπές 2 εβδομάδων στην όμορφη Σκύρο που αποτέλεσε επιλογή της τελευταίας στιγμής, αφού γι' άλλα πηγαίναμε κι αλλού το πλοίο μας έβγαλε, αλλά μας εξέπληξε ευχάριστα. Ωραίες παραλίες, καθαρά νερά, καλό φαγητό (ιδιαίτερη μνεία στο λεμονάτο κατσικάκι και στην αστακομακαρονάδα που ανακαλύφθηκε λίγα χρόνια πριν στο νησί λόγω αφθονίας του αστακού και προσπάθειας των νοικοκυράδων να βρουν νέους τρόπους μαγειρέματος για να μην τον βαριούνται - άκουσον, άκουσον!). Η Σκύρος έχει ευγενικούς κατοίκους, λογικές τιμές, ησυχία και τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Η απώλεια ενός πολύ αγαπημένου μου προσώπου για το οποίο θα αφιερώσω ξεχωριστό ποστ.

Αύγουστος
4 ακόμη μέρες διακοπών με αφορμή τον 15Αύγουστο κι ένα δανεικό σκάφος που μας ταξείδεψε σε Κύθνο, Μήλο και Σίφνο.

Τι ωραία να είσαι συνέχεια μέσα στη θάλασσα!

Γραφείο, ησυχία, άδειοι δρόμοι, αναβολές για όλα, η απόλυτη ραστώνη του καλοκαιριού κι ενός καυτού Αυγούστου που φέτος μας "έλειωσε" και μας ταλαιπώρησε malgre tout (στη γαλλιστί αυτή τη φορά).Αν και στην Αθήνα, κοιμόμουνα με το νανούρισμα των τζιτζικιών και μου άρεσε για αλλαγή αν σκεφτεί κανείς ότι δεν άκουγα τον συνηθισμένο ήχο της μπάλας απ' το σχολείο απέναντι μας (που κάθε καλοκαίρι μετατρέπεται στον απόλυτο εφιάλτη μας).

1 μερούλα στην Επίδαυρο για τον πολυσυζητημένο "Οθέλλο" (θα γράψω αναλυτικά στο άλλο μπλογκάκι).Αφίξεις συγγενών και φίλων απ' την αλλοδαπή

2 ακόμα μέρες στο Porto Hydra σ' ένα περιβάλλον ρετρό με άρωμα εποχής από τα τέλη του '70 και τις αρχές '80.

"Λυσιστράτη" στο Άλσος Νέας Σμύρνης (θα γράψω και γι' αυτήν)

Δυο πολύ ωραία τραπεζώματα με φίλους και συγγενείς απ' την αλλοδαπή.

κι άλλα τραπέζια (φιλικά κι επαγγελματικά) έξω

Ένα μόνο (δυστυχώς αλλά ελπίζω ο καιρός να ευνοήσει και γι' άλλα) θερινό σινεμά στην όμορφη "Αίγλη" ("Inception"- μάλλον δεν θα γράψω γι' αυτό)και ανάμεσα σε άλλα, νέα και παλιά πρόσωπα, αναπάντεχες εκπλήξεις, επαναπροσδιορισμός αγαπημένων προσώπων. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να αναλώνεσαι με πρόσωπα που δεν το αξίζουν.

Το παρόν ποστ αποτελεί εκτός από απολογισμό, υπόσχεση να μπω σε κανονικούς ρυθμούς πια, όσο κι αν το μυαλό μου ακόμα ταξειδεύει.

Nefes

Λίγο πριν αποχαιρετηθούμε για τις καλοκαιρινές διακοπές, να σας πω για την τελευταία μου γεύση απ' τα δρώμενα της πόλης.
Χτες ήταν η τελευταία παράσταση που έδωσε το χοροθέατρο του Βούπερταλ σε σκηνοθεσία και χορογραφία Pina Βausch στο Μεγαρο Μουσικής.
Ο τίτλος της παράστασης είναι Nefes που στα τουρκικά σημαίνει ανάσα.
Η Pina Βausch είχε εμπνευστεί τη συγκεκριμένη παράσταση το 2003, την εποχή του πολέμου με το Ιράκ. Βασικό μοτίβο η Κωνσταντινούπολη. Εικόνες από τις παραδόσεις της Πόλης, τα χαμάμ, οι Σούφοι, οι δερβίσηδες, ο χορός της κοιλιάς.
Εξαίσιοι και άρτιοι τεχνικά οι 20 χορευτές (10 άντρες και 10 γυναίκες) του χοροθεάτρου του Βούπερταλ. Καταπληκτικά τα κοστούμια της Marion Cito κι ευρηματικό το βίντεο και το σκηνικό του Peter Pabst.
Μέσα στις 2,5 ώρες που κράτησε η παράσταση, ταξειδέψαμε σ' όλες τις γωνιές της Πόλης. Η μουσική επιμέλεια των Matthias Buckert και Andreas Eisenschneider βασισμένη τόσο σε παραδοσιακά, όσο και σε πιο σύγχρονα κομμάτια (μέχρι και Astor Piazzolla ακούσαμε) έντυσε το ταξείδι άλλοτε με μελαγχολική κι άλλοτε με πιο ευχάριστη διάθεση.

Κι έτσι, με την ελπίδα να ταξειδέψουμε κάποτε και ρεαλιστικά στην Πόλη, φεύγω τώρα για μια ανάσα καλοκαιρινών διακοπών και εις το επανιδείν!

J... m......

Ήταν ένας τρελλός μήνας λόγω υπερβολικού φόρτου εργασίας και άλλων τινών που όμως σήμερα τελειώνει. Δεν μπορούσα ν' αφήσω το blogακι χωρίς ούτε μία ανάρτηση για τον Ιούνιο, οπότε σας χαρίζω αυτήν τη ζωγραφιά απ' τον σχεδόν 5 χρονών Δημήτρη (το δεύτερο μου βαφτιστήρι).

Επειδή μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις όπως λένε οι Κινέζοι κι επειδή από μικρό κι από τρελλό μαθαίνεις την αλήθεια, το παιδί ζωγράφισε μεν απ' τη φαντασία του, αλλά αναφέρθηκε σε πραγματικά γεγονότα!

"Departures"

Ο Νίκος είναι συμμαθητής μου απ' τα σχολικά χρόνια της δεκαετίας του '80. Είχα να τον δω πολλά χρόνια αλλά χάρη στην τεχνολογία ανακάλυψα πάλι τα ίχνη του. Σπούδασε στην Καλών Τεχνών στο Παρίσι και τα τελευταία 10 χρόνια ζει κι εργάζεται στη Νέα Υόρκη.

Πρέπει να σας πω ότι ο Νίκος ήταν ανέκαθεν ταλαντούχος. Σοβαρός, εσωστρεφής, καθόταν στο τελευταίο θρανίο και ζωγράφιζε. Χάρη σ' αυτόν ομόρφυναν κάποιοι απ' τους γκρίζους τοίχους του σχολείου μας τότε (σκέψου Γκράβα και θα καταλάβεις) και χάρη σ' αυτόν σήμερα ομορφαίνουν οι χώροι αυτών που αποκτούν τα έργα του.

Το πιο σημαντικό όμως είναι η φιλανθρωπική και ουσιαστική του δράση με το ίδρυμα στη μνήμη του Γιώργου Κοστάκου που έφυγε νωρίς απ' τη ζωή χτυπημένος από καρκίνο στον εγκέφαλο.

Από τότε, στόχος του Ιδρύματος είναι μια γέφυρα πολιτισμού ανάμεσα στην Αίγινα, τόπο καταγωγής του εκλιπόντος, την Αθήνα και τη Νέα Υόρκη όπου έζησε και δραστηριοποιήθηκε καλλιτεχνικά ο Γιώργος.
Τα έσοδα απ' τις πωλήσεις των έργων στοχεύουν στην δημιουργία ξενώνων στην Ελλάδα και το εξωτερικό για παιδιά που πάσχουν από καρκίνο του εγκεφάλου.
Στην ομαδική έκθεση με τίτλο "Departures" που εγκαινιάστηκε την Τρίτη 25 Μαΐου στην Αθηναΐδα, εκθέτουν έργα τους 70 Έλληνες και Αμερικανοί καλλιτέχνες.

Ανάμεσα τους, όπως σας είπα ήδη ο Νίκος. Στα εγκαίνια, τις ομιλίες της έναρξης ακολούθησε ένα θεατρικό δρώμενο από σπουδαστές του θεατρικού τμήματος του Deree κι ένα ωραίο σαξόφωνο που συνόδευσε μουσικά την περιπλάνηση στους πίνακες και τα γλυπτά.

Δεν γράφω σήμερα λόγω συμμαθητικής αλληλεγγύης. Πήγα στην έκθεση, είδα με τα ίδια μου τα μάτια τα έργα, πείστηκα για τους καλούς σκοπούς του Ιδρύματος και πάνω απ' όλα χάρηκα που ένας παλιός συμμαθητής έκανε τα όνειρα του πραγματικότητα και πασχίζει για να έχουν δικαίωμα στη ζωή και στο όνειρο κι οι υπόλοιποι άνθρωποι.


Νίκο, chapeau!

Παγκόσμια Ημέρα Μουσειών: Μουσέιο Μπενάκη

Την περασμένη Τρίτη και στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας Μουσείων, είχα την ευκαιρία να δω στο Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς δυο πολύ ενδιαφέρουσες εκθέσεις.
Πλήθος κόσμου επισκέφθηκε το Μουσείο εκείνο το απόγευμα, πράγμα παρήγορο έτσι κι αλλιώς, τόσο για το Μουσείο όσο και γιατί στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, είναι αισιόδοξη η επαφή με τον πολιτισμό και την τέχνη. Ίσως μάλιστα να είναι η μόνη ρεαλιστική διέξοδος...

«Ενδύεσθαι»

Μέχρι τον 19ο αιώνα που ανακαλύφθηκε η πρώτη ραπτομηχανή Singer τα ρούχα ήταν χειροποίητα και γι’ αυτό πολύτιμα. Οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν μία μόνο φορεσιά και στις πολυπληθείς οικογένειες ο μικρότερος «κληρονομούσε» τα ρούχα του μεγαλύτερου. Λέγεται ότι το 1870 απ’ τους ανθρώπους που συνελήφθησαν πέριξ του Παρισιού λόγω των ταραχών, ελάχιστοι καταγράφησαν να έχουν και δεύτερη ενδυμασία!
Μάλιστα, σε μερικές περιπτώσεις, το ρούχο αποκτούσε αξία συνδιαλλαγής όπως τα χρήματα ή ο χρυσός!

Όλες αυτές οι πληροφορίες και τα τεκμήρια τους- τα ίδια τα ρούχα δηλαδή- μας πρόσφεραν ένα μαγικό ταξείδι στον κόσμο της μόδας με μουσειακά ενδύματα απ’ τον 18ο αιώνα ως το σήμερα, παραδοσιακές ενδυμασίες της Ελλάδας αλλά και άλλων χωρών, βραδυνές τουαλέτες σχεδιαστών παγκόσμιας εμβέλειας, ρούχα που φορέθηκαν από διάσημες προσωπικότητες, αλλά και άλλα που δωρήθηκαν.
Ήταν εκεί το φόρεμα της «Μήδειας» για τη Μαρία Κάλας απ’ τον Γιάννη Τσαρούχη, το μεταξωτό καφτάνι της Μελίνας, το παλτό της Γκρέις Κέλι, η μπλούζα Campbell, το χάρτινο φόρεμα του Αντυ Γουόρχωλ, τα ανώνυμα νυφικά των αρχών του 20ου αιώνα, οι κεντημένες κομπιναιζόν της δεκαετίας του’ 50, ένα υπέροχο τσάρλεστον φόρεμα, οι πουέντ της Μαργκότ Φοντέιν, μια εκπληκτική στολή αμαζόνας του 1850. Εκεί μια τεράστια συλλογή από παπούτσια και τσάντες, οι Έλληνες σχεδιαστές της δεκαετίας του ‘70, το αρχείο του Γιάννη Τσεκλένη με τα 600 και πλέον αντικείμενα που περιλαμβάνει, δωρεά του ιδίου προς το Πελοποννησιακό Λαογραφικό ίδρυμα, η δωρεά της Κλειώς Μποσταντζόγλου με το υλικό της μπουτίκ Clio’s που διατηρούσε στο ξενοδοχείο Χίλτον από τη δεκαετία του 1960 και για τριάντα συνεχόμενα χρόνια και τόσα άλλα. Α, και να μην ξεχάσω την θρυλική σχολική ποδιά της δεκαετίας του ’70 απ’ τον Κατράντζο Σπορ που στη θέα της συγκινήθηκα για ευνόητους λόγους!


Ψυχή κι εμπνεύστρια της πολύτιμης αυτής συλλογής η δημιουργός του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος Ιωάννα Παπαντωνίου που με το εύρος των ενδυμάτων και των αντικειμένων που διαθέτει φιλοδοξεί να σκιαγραφήσει τον ενδυματολογικό κώδικα του δυτικού κόσμου τα τελευταία 200 χρόνια και τις διαφορετικές του εκφάνσεις. Ταυτόχρονα, υπάρχουν ενδύματα κι από άλλους πολιτισμούς για να εκφραστούν οι αλληλεπιδράσεις ενώ στόχος είναι η ανάγκη δημιουργίας στην Ελλάδα ενός Μουσείου Πολιτισμού του Ενδύματος. Κάτω απ’ αυτό το πρίσμα, το ΠΛΙ (Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα) μελετά τις λειτουργίες των ενδυμάτων, από τον απλό στολισμό του σναθρώπινου σώματος στη μεταμφίεση, την καταγραφή της πολιτισμικής, κοινωνικής ή ατομικής ταυτότητας και φτάνει ως την καλλιτεχνική δημιουργία. Γι’ αυτό, συλλέγει κάθε ένδυμα, κάθε εξάρτημα αμφίεσης, κάθε έντυπο ή αντικείμενο που κάποια στιγμή θα φανεί χρήσιμο στον μελλοντικό ερευνητή της ιστορίας του ενδύματος.

Η πόλη του Ara Güler

Ο Ara Güler, Τούρκος Αρμενικής καταγωγής, είναι ο πιο δημοφιλής εν ζωή φωτογράφος της Τουρκίας. Στα ογδόντα του χρόνια σήμερα, έχει επιστρέψει στη γενέτειρα του, στο Μπέιογλου κι απολαμβάνει τον απήχο μιας ζωής γεμάτης διακρίσεων και βραβείων για το καλλιτεχνικό του έργο. Στις 100 φωτογραφίες που στολίζουν τη μεγάλη αίθουσα του Μουσείου, ο φωτογραφικός φακός του Güler αποτυπώνει την Πόλη και τους ανθρώπους της, τις γέφυρες, τα χαμάμ, το λιμάνι, τα φουγάρα των πλοίων, τις κουρασμένες φυσιογνωμίες των μεγάλων και τα μικρα παιδιά, τα καφενεία, τα φτωχά σοκάκια, το ξημέρωμα και το δειλινό. Ο Güler δεν ωραιοποιεί την Πόλη κι ούτε φτιάχνει «τουριστικές» φωτογραφίες με σκοπό να προσελκύσει. Οι λήψεις του είναι αληθινές, απαλλαγμένες από εξιδανικεύσεις και ουτοπίες, ο φακός του ξεγυμνώνει την Πόλη στις αληθινές της διαστάσεις, οι φωτογραφίες του είναι στα όρια ενός ντοκιμαντέρ πριν αρχίσει να κινείται. Βαθειά μελαγχολικές φωτογραφίες, ξυπνούν τη νοσταλγία σε άσπρο- μαύρο και θυμίζουν ότι οι σημαντικές πόλεις οφείλουν την όποια ομορφιά τους στις ατέλειες που μπορεί να συνυπάρχουν αρμονικά με τα στοιχεία της φύσης και να μας κάνουν να θέλουμε να επιστρέφουμε ξανά και ξανά.