Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 04, 2008

Πέτα τη γραβάτα απ’ το τρένο (της ζωής σου)!


Τις προάλλες ο διευθυντής μου σε μια στιγμή που η δουλειά ήταν στο πικ της, μου εξομολογήθηκε ότι θα ήθελε να έχει μια δική του δουλειά, να βγάζει το1/3 των χρημάτων που βγάζει τώρα, αλλά να έχει την άνεση να πηγαίνει όποτε θέλει, να είναι ντυμένος όπως θέλει κι όχι γραβατωμένος χειμώνα καλοκαίρι και κυρίως να μην έχει το άγχος που έχει τώρα.
Το πιστεύω. Δεν το είπε για να εντυπωσιάσει. Απλώς, ανήκει κι αυτός στην κατηγορία των κουρασμένων σαράντα something που νιώθουν ότι οι πολυεθνικές τους έχουν ρουφήξει το αίμα, τον προσωπικό χρόνο, τη γυναίκα και τα παιδιά τους έστω και με ακριβά ανταλλάγματα βέβαια…και που φτάνουν σ’ ένα σημείο κορεσμού που πραγματικά δεν θέλουν να πληρώσουν άλλο το τίμημα του να μην μπορούν ούτε διακοπές να κάνουν με την ησυχία τους, έστω κι αν αυτό θα μεταφραστεί σε μικρότερο ποσό στον τραπεζικό τους λογαριασμό.
Εγώ να σας πω: τον πιστεύω και τον κατανοώ. Γνωρίζω άλλωστε στον στενό μου περίγυρο, ανθρώπους που πέταξαν με μεγάλη ευχαρίστηση τη στολή του γιάπι, αποχωρίστηκαν κάποια απ’ τα μηδενικά του μισθού τους κι άρχισαν να απολαμβάνουν την ποιότητα του να ορίζουν αυτοί τον χρόνο τους. Και κυρίως δεν το μετάνιωσαν!

Όλο αυτό πάντως μου θυμίζει το σύστημα Hollywood που αφού ξεζουμίσει την αφρόκρεμα των σταρ που πιστά υπηρετούν το σύστημα σαν καλοπληρωμένα μεγαλοστελέχη πολυεθνικής, βρίσκει τον τρόπο και τους αντικαθιστά άμεσα. Είναι αυτός ο νέος ή η νέα που θα έχει λίγο μικρότερο κασέ στην αρχή, θα ασκεί περισσότερη γοητεία στο κοινό, θα έχει λιγότερες απαιτήσεις και θα λάμψει στη θέση του προκατόχου του/ της που περιορίζεται πια σε ρόλους γκεστ ή σε off Broadway παραστάσεις ή (επειδή στην Αμερική τα πράγματα στις show business είναι πιο σκληρά) θα αποσυρθεί στο ράντσο του βυθισμένος στο αλκοόλ και στη λησμονιά (κάπως σαν τη Gloria Swanson στη «Λεωφόρο της Δύσης».

Το κρίσιμο σημείο πάντως τόσο στις πολυεθνικές όσο και στο Hollywood είναι αυτές οι ρημάδες οι ρυτίδες που κάνουν τη διαφορά. Α, και οι άσπρες τρίχες. Μόλις οι πρώτες ρυτίδες κάνουν την εμφάνιση τους, θα υπάρχει πάντα στη γωνία ένας νεότερος να παίξει τον ρόλο. Και τους διευθυντές των πολυεθνικών άλλωστε οι πρώτες ρυτίδες είναι που τους προβληματίζουν. Κοιτιούνται μια μέρα στον καθρέφτη κι αναρωτιούνται μήπως τις απέκτησαν λίγο πιο νωρίς απ’ το κανονικό ή πώς γκρίζαραν έτσι; Θα’ ναι εδώ και καιρό, αλλά φταίει που δεν έχουν χρόνο ούτε στον καθρέφτη να κοιταχτούν…

Το θέμα είναι να απαλλαγείς απ’ το σύστημα πριν προλάβει να απαλλαγεί αυτό από σένα!


Στη φωτογραφία η Gloria Swanson απ’ τη «Λεωφόρο της Δύσης».

4 σχόλια:

Π.Καρακούλης είπε...

Συμφωνώ απόλυτα.Θυμήθηκα ένα παλιό μου ποιητικό(;)κείμενο. Το παραθέτω προς επίρρωση

Σύγχρονη σταδιοδρομία

Συμφωνώ. Ο δρόμος σου μακρύς,
με μόχθους κι ανηφόρες.
Η προετοιμασία σου επαρκής,
με πρακτικά μαθηματικά,
στατιστικές, έξυπνα σχέδια
και καλοχτενισμένες οδηγίες.
Έτσι εξηγείται γιατί λαβώθηκες
απ’ τον καλό μισθό
και τ’ άλλα κόλπα των εμπόρων.
Τώρα απολαμβάνεις το αεράκι
του κεντρικού κλιματισμού,
την οσμή της μοκέτας
και τη θέα πίσω από τα τζάμια τα φιμέ.
Όλα στη διάθεσή σου πλέον.
Η δυνατότητα να σχεδιάζεις
και η αδυναμία να υπερασπίζεσαι
τα ελάχιστα.
Διαθέτεις πιστωτική κάρτα,
σκούρα κοστούμια,
ξανθιές της μεσημβρίας,
νοθευμένα ελληνικά
και προσωπικό υπολογιστή.
Με υπολογισμό όλα περασμένα.
H επέτειος του γάμου σου,
γιορτές χρήσιμων φίλων
και μελλοντικών αφεντικών.
Είσαι πλέον επιτυχημένος.
Ενταφιασμένος με σακάκι ξένο.

An-Lu είπε...

Όντως...αλλά χωρίς τις ρυτίδες δεν θα είχαν φτάσει κάποιοι σε αυτό το επίπεδο...

Αλεπού είπε...

@π. καρακούλης
Καλώς μας ήρθατε αγαπητέ!
@an-lu
Ναι μεν, αλλά...

珊珊李 είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.