Δευτέρα, Αυγούστου 28, 2006

Καμίλ Κλωντέλ: Η ιστορία μιας γυναίκας

Γεννήθηκε στη νότιο Γαλλία, στην Fere- en – Tardenois (Aisne) το 1864. Οι γονείς της χώρισαν το 1881, όταν η Καμίλ ήταν 17 χρονών και η μητέρα εγκαταστάθηκε στο Παρίσι μαζί με τα τρία της παιδιά, την Καμίλ, τον Πώλ μετέπειτα γνωστό ποιητή και θεατρικό συγγραφέα και την Λουίζ, που ήταν σπουδαία μουσικός κι έπαιζε πιάνο. Από τα 15 της ήδη, η Καμίλ έδειξε ιδιαίτερη κλίση για τη γλυπτική. Τα πρώτα της έργα τοποθετούνται γύρω στο 1876 και είναι μικρές φιγούρες. Το 1879 είναι η χρονιά που γνωρίζεται με τον γλύπτη Alfred Boucher ο οποίος αναγνωρίζει το ταλέντο της και πείθει την οικογένεια της να ακολουθήσει μια ακαδημαϊκή εκπαίδευση. Το 1881, η Καμίλ ξεκινά σπουδές σχεδίου και ανατομίας στην ακαδημία Colarossi μια απ’ τις λιγοστές σχολές που κάνει δεκτές γυναίκες σπουδάστριες. Κατά τη διάρκεια των σπουδών της με δάσκαλο τον Boucher, το ενδιαφέρον της εστιάζεται σε πορτρέτα αν και ελάχιστα έργα αυτής της περιόδου διασώζονται, με εξαίρεση την προτομή του αδερφού της Πωλ σε ηλικία 13 χρονών. Το 1882, νοικιάζει ένα εργαστήριο όπου μπορεί να δουλεύει τα έργα της, ενώ ο δάσκαλος της Boucher, τη γνωρίζει στον διευθυντή της Σχολής Καλών Τεχνών, Ecole des Beaux Arts, Paul Dubois. To 1883 γίνεται η περίφημη γνωριμία της με τον Auguste Rodin ο οποίος και αντικαθιστά τον Boucher για ένα διάστημα στα μαθήματα της Ακαδημίας. Την ίδια χρονιά η Καμίλ συμμετέχει για πρώτη φορά στο Salon της Société des français, ενώ στον κατάλογο της έκθεσης αναφέρεται ως μαθήτρια των Rodin και Dubois. Από το 1884 αποτελεί πρακτικά μαθήτρια του Rodin με τον οποίο συνεργάζεται στενά στο εργαστήριο του, ως μαθητευόμενή του αλλά και μοντέλο, ενώ τον επόμενο χρόνο γίνεται επισήμως συνεργάτιδα του. Την περίοδο αυτή και για τα επόμενα χρόνια θα αποτελέσει σημαντική πηγή έμπνευσης για τον Rodin και είναι βέβαιο πως μεταξύ τους υπάρχει μεγάλη αλληλεπίδραση. Απ’ την αρχή σχεδόν, αναπτύσσεται και η ταραχώδης ερωτική τους σχέση που καταγράφεται μέσα από μια σειρά ερωτικών επιστολών. Ο Rodin ερωτεύεται την Καμίλ Κλωντέλ κεραυνοβόλα, αρχίζοντας να αδιαφορεί για όλα γύρω του, ακόμα και για την τέχνη του. Η Καμίλ δεν υποκύπτει αμέσως, γεγονός που τον οδηγεί στα πρόθυρα της τρέλλας.
«Το φτωχό μου μυαλό έχει αρρωστήσει στ’ αλήθεια και δεν μπορώ πια ούτε να σηκωθώ απ’ το κρεββάτι τα πρωινά. Χτες το βράδυ περιπλανήθηκα για ώρες στο αγαπημένο μας μέρος και δεν ήσουν εκεί. Ο θάνατος θα ήταν ευπρόσδεκτος, η αγωνία μου είναι τεράστια. Γιατί δεν με περίμενες στο στούντιο μας; Πού πας; Τι πόνο ακόμα μου επιφυλάσσει η μοίρα; Καμίλ, είσαι η αγάπη μου, παρόλες τις δυσκολίες. Γιατί δεν πιστεύεις ότι θα τα εγκαταλείψω όλα για σένα; Αχ να μπορούσα να πάω αλλού, σε άλλη χώρα κάπου για να ξεχάσω. Υπάρχουν στιγμές που στ’ αλήθεια πιστεύω ότι θα σε ξεχάσω, αλλά την επόμενη στιγμή, νιώθω τη φοβερή δύναμη που ασκείς πάνω μου. Λυπήσου με. Δεν μπορώ να συνεχίσω έτσι. Είμαι στα πρόθυρα της τρέλλας. Καμίλ μου, σε διαβεβαιώνω ότι δεν αισθάνθηκα ποτέ έτσι για καμία άλλη γυναίκα κι ότι η ψυχή μου σου ανήκει. Όλα τα άλλα μου είναι αδιάφορα. Συντηρώ καταστάσεις για τις οποίες νιώθω αδιαφορία. Μόνο εσύ μπορείς να με σώσεις».
Το 1891, χρονιά κατά την οποία η σχέση τους βρίσκεται στο αποκορύφωμα της, η Καμίλ του γράφει μεταξύ άλλων από τη γαλλική πόλη Islette.
«Αν είσαι καλός και κρατήσεις τις υποσχέσεις σου, θα βρεθούμε στον παράδεισο σύντομα. Κοιμάμαι εντελώς γυμνή για να πιστέψω ότι είσαι δίπλα μου. Αλλά δεν είσαι… Σου στέλνω την αγάπη μου, Σε παρακαλώ να μην μου ξανακάνεις απιστίες».
Η σχέση των δύο εραστών διακόπτεται μετά από δική της πρωτοβουλία το 1894, έπειτα από μια έκτρωση στην οποία αναγκάστηκε να υποβληθεί. Η Καμίλ ένιωθε εξαντλημένη και το μόνο που επιθυμούσε ήταν να ξεφύγει από την ασφυκτική επιρροή του Rodin για να μπορέσει να δημιουργήσει το δικό της έργο. Η αιτία του χωρισμού τους ήταν η αδυναμία του Rodin να διαλύσει τη σταθερή σχέση του με τη νόμιμη σύντροφο του Ροζ Μπερέ, σχέση ανεξήγητη για τους τρίτους, γεγονός που όπως προκύπτει από μαρτυρίες της εποχής, οφειλόταν στον φόβο, την ενοχή, τη συνήθεια,. Όπως μάλιστα έγραφε ο ίδιος για την Ροζ, «κόλλησε πάνω μου σαν ζωάκι». Και δεν ξεκόλλησε ποτέ. Απέκτησαν ένα γιο, τον μικρό Auguste και ο γάμος τους, το 1917, κανονίστηκε από άλλους, που ήθελαν να διασφαλίσουν την κληρονομιά του έργου του καλλιτέχνη στη χώρα του.Εκεί γύρω στο 1893, η Καμίλ θα δημιουργήσει ένα απ’ τα κορυφαία της γλυπτά, την «Ωριμότητα», συμβολικό για τη σχέση της με το Rodin που όδευε προς το τέλος.
«... Μια νεαρή γυμνή γυναίκα είναι γονατισμένη και τείνει παρακλητικά τα χέρια της σ' έναν γυμνό μεγαλύτερό της άνδρα, τα δάχτυλά τους αγγίζονται, όμως αυτός δεν την κοιτάζει, έχει το βλέμμα στραμμένο σε μιαν άλλη γυναίκα, που στέκεται πίσω του και προσπαθεί να τον τραβήξει προς το μέρος της. Αυτός δείχνει κουρασμένος, δεν θέλει να εγκαταλείψει τη νεαρή γυναίκα κι όμως δεν μπορεί να αντισταθεί στη δύναμη της μεγαλύτερης γυναίκας που έχει κουλουριαστεί γύρω του σαν φίδι. Ίσως αυτή είναι η σύζυγος και η νεώτερη είναι η ερωμένη. Ίσως πάλι να πρόκειται για την πάλη μεταξύ της νιότης και της ζωής από τη μία, των γηρατειών και του θανάτου, από την άλλη. Το ανθρώπινο αυτό τρίγωνο έχει κάτι το μοιραίο, η μεγαλύτερη γυναίκα είναι οπωσδήποτε η πιο δυνατή και θα θριαμβεύσει στο τέλος, η νεαρότερη όμως διαθέτει ζωντάνια και ενέργεια, έστω και στην παράκλησή της, έστω κι αν ο άνδρας αποστρέφει το βλέμμα του και δείχνει αδύναμος, άβουλος και απελπισμένος...».
Το οριστικό τέλος θα γραφτεί το 1898, ενώ παράλληλα η Καμίλ, επιχειρεί να ακολουθήσει μια ανεξάρτητη καλλιτεχνική πορεία με μια σειρά από σημαντικά έργα και διακρίσεις. Από το 1898 εκθέτει έργα της σε διάφορα Salon αλλά οι συμμετοχές της διακόπτονται ξαφνικά το 1905 χρονιά από την οποία παρατηρείται μία έντονη απομόνωση της σε συνδυασμό με ψυχολογικές διαταραχές που την οδηγούν στην συστηματική καταστροφή πολλών έργων της αλλά και κατηγορίες εναντίον του Ροντέν σχετικά με κλοπή από μέρους του δικών της ιδεών. Τον Οκτώβριο του 1907 η Καμίλ συμμετέχει σε δημόσια έκθεση ενώ η εφημερίδα La Fronde φιλοξενεί μία προσωπική της συνέντευξη. Τον επόμενο χρόνο πραγματοποιείται η τελευταία ατομική της έκθεση, συνολικά έντεκα γλυπτών, στη Gallery Blot. Η ψυχική της υγεία παραμένει άστατη, γεγονός που αποδεικνύεται και από τα ημερολόγια του αδελφού της, στα οποία περιγράφει την αδερφή του ως διαταραγμένη. Σταδιακά απομονώνεται όλο και περισσότερο, ενώ η οικονομική της κατάσταση είναι πλέον πολύ κακή. Το 1913 πεθαίνει ο πατέρας της ωστόσο εκείνη δεν ενημερώνεται για το γεγονός από την οικογένειά της. Οκτώ ημέρες μετά την κηδεία του, μετά από υποκίνηση του αδελφού της, εισάγεται στην ψυχιατρική κλινική Maison de Santé. Θεωρείται πιθανό πως για την εισαγωγή της υπέγραψε η μητέρα της. Σε μια επιστολή της προς τον ξάδελφό της η ίδια γράφει την ίδια χρονιά: «[...] πιστεύω ότι είμαι στα πρόθυρα ενός κακού τέλους [...]. Ήταν χωρίς νόημα η τόση εργασία και το ταλέντο με μία ανταπόδοση όπως αυτή». Η τοπική εφημερίδα L' Avenir de L' Aisne δημοσιοποιεί τον εγκλεισμό της, ενώ και πολλά δημοσιεύματα που ακολουθούν, κατηγορούν την οικογένειά της για το χαμό μιας διάνοιας της τέχνης. Το 1914 ο Rodin αποστέλλει χρήματα για την κάλυψη της νοσηλείας της ενώ κατόπιν παρότρυνσης του Mathias Morhardt, διατηρεί και ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο Biron όπου διαμένει για την προστασία και φύλαξη των έργων της πρώην αγαπημένης του. Στα χρόνια που ακολουθούν η Καμίλ μεταφέρεται σε διάφορα ιδρύματα και άσυλα, ενώ δέχεται επισκέψεις μόνο από τον αδελφό της. Το 1920 ο γιατρός της, Dr. Brunet, στέλνει επιστολή στην μητέρα της ζητώντας την βοήθεια της για την σταδιακή επανένταξη της Καμίλ στο οικογενειακό περιβάλλον, βοήθεια που όμως εκείνη (σ.σ η μητέρα) αρνείται.
Το 1932, 15 χρόνια μετά το θάνατο του Rodin και 11 πριν απ’ αυτόν της Καμίλ, ο Eugene Blot ανακαλύπτει όλη τους την ερωτική αλληλογραφία και της στέλνει το ακόλουθο γράμμα.
«Στην πραγματικότητα μόνο εσένα αγάπησε. Το βλέπω ξεκάθαρα σήμερα. Όλες οι άλλες υπήρξαν ασήμαντες περιπέτειες. Έζησε μια γελοία ζωή στο βάθος της καρδιάς όμως, παρέμεινε άντρας με Α κεφαλαίο. Ξέρω ότι σε άφησε Καμίλ, Δεν ψάχνω να βρω δικαιολογίες. Υπέφερες πολύ μαζί του. Αλλά δεν παίρνω τίποτα πίσω απ’ αυτά που σου γράφω. Ο χρόνος θα γιατρέψει τα πάντα.».

Μετά από περίπου τριάντα χρόνια εγκλεισμού σε ψυχιατρικές κλινικές, η Καμίλ θα πεθάνει τελικά μόνη κι αβοήθητη στις 19 Οκτωβρίου του 1943. Η σορός της βρίσκεται σήμερα στο κοιμητήριο του Monfavet.

40 σχόλια:

Χαρτοπόντικας είπε...

Είχα δει ένα φιλμ κάποτε με τη ζωή της. Συγκλονιστική περίπτωση και καλλιτεχνικά και σαν ζωή. Καλά έκανες που την ανέσυρες

padrazo είπε...

Πολύ όμορφο αφιέρωμα αλεπού.Ζήλεψα. Καιρός να γραψω κατι σοβαρό.

markos-the-gnostic είπε...

Τι τραγικό! να μπορεί να γευθεί τον έντονο νεανικό έρωτα που θα τον εκτόξευε κι όμως εκείνος να προτιμά τη πεπατημένη από αδράνεια, ενοχές και φόβους. Να έχει βρει τον έρωτα, το μοναδικό έρωτα κι όμως εκείνος να συντηρεί καταστάσεις για τις οποίες νοώθει μόνο αδιαφορία.
Τελικά μερικές φορές σκέφτομαι ότι ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος της κατάντιας του...

Krotkaya είπε...

Να υποθέσω πως κι εσύ έμεινες άφωνη να κοιτάζεις το Φιλί του Rodhin, επί τρεις ώρες και να αναλογίζεσαι πόσα πράγματα ένιωθε αυτός ο άνθρωπος για την αγαπημένη του, σωστά;
Αχ, μωρέ Αλεπουδάκι!

pascal είπε...

Α, εσείς εδώ μέσα είστε ρομαντικοί. Φεύγω...

PS. Ωραίο ποστ. Πράγματι.

Αλεπού είπε...

@χαρτοπόντικας
Ναι κι εγώ το' χω δει πριν από 16 χρόνια. Φοβερή η περίπτωση της Καμίλ και θλιβερή συγχρόνως.
@padrazo
Εμ, εμείς είμεθα σοβαροί βεβαίως βεβαίως. Δεν ξεθάβουμε παλιές φωτογραφίες από σεντούκια!
@markos-the-gnostic
Χαμένες ζωές Μάρκο.
@Krotkaya
Αχ, αυτό το φιλί του Ροντέν. Ελπίζω να αποκατέστησα τη φήμη μου και να μην μείνω με τη ρετσινιά της ξετσίπωτης. Φιλάκια Βελγάκι μου!
@pascal
Σε γλυκοφιλώ κάλλιστε blogger!

padrazo είπε...

Αγαπούσε άραγε ο Ροντεν την Καμίλ;
Νομίζω ότι την αγαπούσε για αυτόν και όχι για αυτήν.

markos-the-gnostic είπε...

Υπάρχει κριτήριο να διακρίνεις ανάμεσα στο "αγαπάω για εμένα" και "αγαπάω γι αυτήν" αγαπητέ Παντράζε;

MåvяiÐåliå είπε...

Πόσες τέτοιες ιστορίες;
Πολλές.
Δύναμη να έχουμε να τις αντιμετωπίζουμε/αντέχουμε.

Krotkaya είπε...

Μάρκο γνωστικέ, κάθε άνθρωπος έχει τον τρόπο του να αγαπάει. Δεν αγαπούν όλοι υπερβατικά -δυστυχώς ή ευτυχώς- νομίζω...

markos-the-gnostic είπε...

τι σχέση έχει αυτό με το ερώτημα μου προς τον Παντράζον αγαπητή Κροτκάϊα;

alzap είπε...

Μπράβο αλεπουδάκι μου.
Βεβαίως είναι δύσκολο να βγάλεις άκρη, δεν ξέρω άλλωστε τι νόημα μπορεί να έχει, σχετικά με τα αισθήματα των δύο αυτών ανθρώπων, Είναι κάτι που εκείνοι πήραν μαζί τους στον ταφο.
Το πάθος, η μεγαλοφυία, με ταυτόχρονη έκρηξη αισθημάτων είναι μίγμα που δεν επιδέχεται ανάλυση.
Ας αφεθούμε στη συγκίνηση και τις φορτισμένες σκέψεις, διαφορετικές για τον καθένα μας.

Ρεγγίνα Μπούκουρα είπε...

Μου άρεσε πολυ αυτό το κείμενο Αλεπού.Μπορώ να πάρω την αδειά σου να το αναδημοσιευσω στο λογοκηπο; (www.logokipos.com) ;

Πάντα με τράβαγε η ζωή αυτής της γυναίκας,τα εργα της,τα συναισθηματα της.

Αλεπού είπε...

@markos
cc padrazo, krotkaya
Νομίζω Μάρκο, ότι ο padrazo και η Krotkaya θέλουν να πουν ότι όταν αγαπάς τον άλλο για τον άλλο έχεις κάνει την υπέρβαση, μόνο που αυτό είναι εξαιρετικά σπάνιο.
@mavri dalia
Σωστά τα λες. Δύναμη χρειάζεται
@alzap
Σε φιλώ συνονόματε!
@ρεγγίνα μπούκουρα
be my guest! Μπορείς να το δημοσιεύσεις. Και σ' ευχαριστώ πολύ!

Krotkaya είπε...

Ναι, Αλεπούδιους, αυτό εννοούσα κι εγώ. Μάρκο, εσείς προφανώς όχι; Θέλετε να μας εξηγήσετε λιγάκι; :)

markos-the-gnostic είπε...

επιμένω (προς αλεπούδες και κροτκάϊες):
είναι δυνατόν να διακρίνει κάποιος πότε αγαπά για τον άλλον ή για τον εαυτό του;
θέλω να πω ότι και η πιο δοτική αγάπη μπορεί να έχει στην πραγματικότητα ως αντικείμενο όχι τον άλλο όπως είναι, αλλά μια προβολή δική μας πάνω στον άλλο.
τελικά η συνεύρεση μέσω της αγάπης είναι ψευδαίσθηση.
ο καθένας μας δεν αγαπά πραγματικά τον άλλο ως ξεχωριστή προσωπικότητα, αλλά όπως τον φαντάζεται και τον θέλει αυτός.

Ρεγγίνα Μπούκουρα είπε...

εγω σε ευχαριστώ αλεπού! Το απογευμα θα το στείλω στο λογοκηπο,πιστευω μέχρι αυριο το πρωι να έχει ανέβει.

fili είπε...

Σ' ευχαριστώ αλεπού, με γύρισες πίσω. Κι εγώ κάπως σαν τον padrazo αναρωτιέμαι,νομίζω όμως πως απλώς δεν την αγάπησε όπως ήθελε αυτή,κι αυτό είναι κοντά με το καθόλου.Ηταν προτυπικά δυνατή πάντως εκείνη...
Αγαπάς κι εσύ τις γάτες όπως αυτή,
ή τις αντιπαθείς όπως τις κότες?

Sally είπε...

Buy Phentermine and Valium online. Lowest Price. Phentermine - Valium

Krotkaya είπε...

@μάρκος.... μμμμ... είναι μάλλον θέμα ανθρώπου, οπτικής γωνίας, φύσης, θέσης...

Sandra White είπε...

phentermine - health insurance - debt consolidation - home equity loans Nice comment.. I ll come back for sure :]

Αλεπού είπε...

@markos
Πάντως εγώ νομίζω ότι με τα χρόνια και την προσωπική ωρίμανση, μπορείς να φτάσεις στο σημείο να αγαπήσεις χωρίς να θέλεις να αλλάξεις τον άλλο. Σπάνιο βέβαια, αλλά γίνεται.
@fili
Καλώς ήρθες και χαίρομαι που σου άρεσε. Α, και όχι απλώς αγαπώ, αλλά λατρεύω τις γάτες!
@Krot
Ακριβώς έτσι Μαρινάκι μου.

markos-the-gnostic είπε...

XRONIA POLLA
πάντως πρόδωσες και το όνομα της φίλης σου της κροτκάϊας

Krotkaya είπε...

Δεσποινίς, χρόνια σας καλά και πολλά! Να είστε ευτυχής, γελαστή, υγιής και κεφάτη! Και να μας γράφετε τέτοια όμορφα κείμενα...

(Μάρκο, κανένα πρόβλημα, δεν το κρύβω το όνομά μου! :) )

Αλεπού είπε...

@markos, Krotkaya

Σας ευχαριστώ και τους 2 θερμά για τις ευχές.

mpampakis είπε...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!
σμουτς!!!! :^)

(επιτέλους σχόλια, γιούπι!!!)

padrazo είπε...

Αγαπητέ Μάρκο συγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση. Οταν λες 'Σ' αγαπώ" σε μια γυναίκα σίγουρα νιώθεις όμορφα έτσι δεν είναι; Θα θεωρήσω πως η απάντησή σου είναι "ναι". να λοιπόν ένα πρώτο σημάδι πως την αγαπάς και για σένα και φυσικά αυτό δεν είναι κακό, αλοίμονο. Ας υποθέσουμε τώρα πως είσαι παντρεμένος αλλά έχεις και ερωμένη για την οποία δεχόμαστε ότι έχεις ειλικρινή αισθήματα. Παρ' ολα αυτά συνεχίζεις να ζεις με την γυναίκα σου στερόντας από την ερωμένη σου πράγματα που ζητάει και δικαιούσαι. Εσύ συνεχίζεις να λές σ'αγαπώ, να εξηγείς γιατί δε μπορείς "προς το παρόν" να είσαι μαζί της. Αυτό το "Σ' αγαπώ" μάρκο μου τότε δεν απευθύνεται σε αυτήν αλλά σε ε΄σενα. Την Αγαπάς ναι αλλά για σένα. Οχι για αυτήν

padrazo είπε...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ αλεπουδίτσα

Αλεπού είπε...

@mpampakis
@padrazo

Σας ευχαριστώ κι εσάς για τις ευχές σας. Άντε, έτσι όπως πάμε σήμερα με τις ευχές, θα αποκτήσω ένα σωρό σχόλια...

pascal είπε...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΣΑΚΗΣ είπε...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

ΤΑΚΗΣ είπε...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

soula είπε...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

toula είπε...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Theodosis Volkof είπε...

Χρόνια πολλά και συγχαρητήρια για το post. Δύο καλλιτέχνες υπέροχοι. Ο Rodin, τόσο εκρηκτικός στα έργα του, δυστυχώς αποδείχθηκε πολύ συμβατικός σε αυτό το μεγάλο κεφάλαιο της ζωής του. Βέβαια, ήταν συνεχώς άπιστος στην Καμίλ... Είχε ερωμένες όλα σχεδόν τα μοντέλα του... Και η δύστυχη Καμίλ βγήκε από όλη αυτήν την ιστορία πραγματικά συντετριμμένη...
Συγχαρητήρια και πάλι...

Βολκώφ

Markos είπε...

Καλή μου αλεπού, χρόνια σου πολλά και ευτυχισμένα!!!
Nα χαίρεσαι το όνομά σου.

Composition Doll είπε...

Εξαιρετικό, μικρούλι!

Και, άντε άλλη μια, χρόνια πολλά!

aeipote είπε...

Πολύ καλό!

Ανώνυμος είπε...

ΕΙΔΑ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΡΟΝΤΕΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΛΩΝΤΕΛ.ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΩ ΟΤΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕ ΕΧΕΙ ΣΥΓΚΙΝΙΣΕΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ..ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΟΤΙ ΤΗΣ ΓΥΡΙΣΑΝ ΤΗ ΠΛΑΤΗ ΚΤΛ ΥΣΧΥΟΥΝ? ΜΠΟΡΕΙ ΜΙΑ ΜΗΤΕΡΑ ΝΑ ΦΕΡΘΕΙ ΜΕ ΤΕΤΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ?Η ΜΗΠΩΣ ΠΙΣΤΕΥΕ ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΗΤΑΝ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ??? ΤΙ ΝΑ ΠΩ

珊珊李 είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.