Δευτέρα, Απριλίου 16, 2007

Στα δύο...

Χτες, σε μια διαδρομή με το τρένο, μου ήρθε ξαφνικά η σκέψη ότι η Αθήνα μοιάζει να είναι χωρισμένη σε δύο κόσμους. Το ήξερα αλλά η συνειδητοποίηση με ξάφνιασε κάπως, σαν να το έβλεπα για πρώτη φορά. Φταίει μάλλον που οι περισσότεροι επιβάτες ήταν αλλοδαποί. Λέω μέσα μου, για δες η Αθήνα έγινε μια πολυπολιτισμική πόλη. Παρατηρούσα αυτούς τους ανθρώπους που ήρθαν εδώ με όνειρα να ξεκινήσουν μια καλύτερη ζωή. Ντυμένοι με τα απομεινάρια μας, αποτελούν ένα περίεργο συνονθύλευμα από μόδες περασμένων δεκαετιών. Τις καθημερινές είναι οικοδόμοι, εργάτες, καθαρίστριες, νταντάδες, νοσοκόμες. Την Κυριακή, στα ρεπό τους πάνε στο κέντρο της πόλης κι αναμειγνύονται μαζί μας, κάτω απ' την Ακρόπολη, στα καφέ του Θησείου, στο παζάρι της Αβησσυνίας, στην Ομόνοια. Ίσοι προς ίσους. Σχεδόν. Αυτοί βέβαια κυκλοφορούν με το τρένο, όπως εμείς κάποτε. Εμείς, με τα τεράστια τζιπ που προτιμάει πια αυτό το ιδιότυπο είδος νεοέλληνα και που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί γίνανε ξαφνικά μόδα σε μια πόλη εντελώς ακατάλληλη γι αυτά...
Αλλά είναι κι άλλες εικόνες που ενισχύουν την εντύπωση που έχω για τους δυο κόσμους στην ίδια πόλη. Είναι οι γειτονιές των δυτικών προαστίων, κάτι παλιές μονοκατοικίες, κάτι απομεινάρια γειτονιάς του ' 50, τα προσφυγικά της Δραπετσώνας, οι εργατικές πολυκατοικίες, ακόμα και πίσω απ' το πολυτελές Intercontinental στη Συγγρού. Οι άνθρωποι που ζουν εκεί σαν να μην αντιλαμβάνονται ότι έχει προχωρήσει η ζωή με άλλο ρυθμό. Γυναίκες που δεν εργάζονται, που συναντιούνται στα μανάβικα και στο φούρνο κι ανταλλάσσουν καμιά απ' τις στερεότυπες κουβέντες, συνταξιούχοι που πίνουνε καφέ ή ούζο στο καφενείο.
(Όταν πριν από κανά μήνα έψαχνα, αφελώς σε μια τέτοια γειτονιά, καφετέρια για καπουτσίνο, επανήλθα σύντομα στην πραγματικότητα και ήπια ελληνικό σε καφενείο που μύριζε τηγανητό μπακαλιάρο και κρασί, ενώ δίπλα παίζανε πρέφα).
Είναι κι ο άλλος κόσμος των γυάλινων κτιρίων της Κηφισίας, οι εργαζόμενοι απ' το πρωί ως το βράδυ που τρώνε από delivery και τρέχουν να τα προλάβουν όλα και στην "καλύτερη" ακόμα εξέλιξη, είναι και οι κάτοικοι των επαύλεων της Εκάλης και της Πολιτείας που βλέπουν επιλεκτικά πίσω απ' τα φιμέ τζάμια μιας λιμουζίνας.

Και σήμερα το απόγευμα που ένας πονοκέφαλος με καθήλωσε σπίτι και άνοιξα για λίγο την χαζοτηλεόραση, συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν πια και οι δυο κόσμοι στον γαλαξία των σχέσεων και των συμπεριφορών. Σε απογευματινή εκπομπή απ' αυτές στις οποίες θίγεται ένα πρόβλημα και καλούν 2 ειδικούς και το κοινό συμμετέχει, ενώ κάποιοι τηλεφωνούν κιόλας, το θέμα ήταν: επιτυχημένες γυναίκες με άντρες υποδεέστερου επαγγέλματος και το καίριο ερώτημα ήταν εσείς βάσει ποιου κριτηρίου κάνετε σχέσεις;
Με τα ίδια μου τ' αυτιά άκουσα την γνωστή πια Μάρα Μεϊμαρίδη, χωρίς αιδώ και συναίσθηση για το ότι εκφράζει γνώμη σε μέσο μεγάλης δύναμης, να δηλώνει και να συμβουλεύει αδιάντροπα πως βάσει χρήματος βεβαίως, βεβαίως και πως αν έχει λυθεί αυτό καθώς και το ποιες ανέσεις μπορεί να σου προσφέρει ο άλλος, βρίσκονται και τα συναισθήματα. Κι αν δεν βρεθούν κιόλας, δεν είναι και τόσο σημαντικό.
Τώρα γιατί εγώ και μερικοί άλλοι ηλίθιοι νομίζαμε ότι ο έρωτας και η προσωπικότητα είναι τα πρωτεύοντα;
Μάλλον είναι επειδή ερχόμαστε απ' τον άλλο κόσμο, αυτόν που σβήνει...

18 σχόλια:

stefy είπε...

Μπορώ να δηλώσω και να χαρώ γι'αυτό πως είμαι κι εγώ ηλίθια.

Krotkaya είπε...

Χρυσαλεπούδιους, εξαιρετικό κείμενο. Από τα καλύτερά σου.

(Στεφάκι, κι εγώ από κείνους τους ηλίθιους είμαι... Δεν είμαστε και τόσο λίγοι μάλλον...)

Αλεπού είπε...

@stefy
join the club!
@krotkaya
Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια Κροτάκι μου και βεβαίως join the club you too!

An-Lu είπε...

Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν πολλοί παράλληλοι κόσμοι αλλά και διαφορετικές ταχύτητες σε αυτή την πολή (και όχι μόνο)...

allmylife είπε...

όμορφο πολύ κείμενο Αλεπού.


(ποιά είναι η Μ.Μειμαρίδη;)

markos-the-gnostic είπε...

κριτήρια για σχέση; δεν τόχα σκεφτεί ποτέ. ίσως γιατί πάντα αιφνιδιάζομαι. μετά ό,τι κριτήρια και να σκεφτείς είναι κατόπιν εορτής...

Krotkaya είπε...

άχου καλέ το Κίβι είναι εντελώς αγράμματο!!!

Η Μεϊμαρίδη είναι εκείνο το φρόκαλο που έγραψε τις Μάγισσες της Σμύρνης (που φημολογείται πως δεν τις έχει καν γράψει αυτή!)

Αλεπού είπε...

@allmylife
:) Το χαμόγελο επειδή σου άρεσε
Για την κυρά Μάρα σε ενημέρωσε το Κροτάκι βλέπω. Δες και κάτι ακόμα:
η κυρία ισχυρίζεται ότι έχει σπουδάσει αρχαιολογία, έχει συμμετάσχει σε ανασκαφές, έχει σπουδάσει Βιολογία, Ιατρική, Ανθρωπολογία (μέχρι διδακτορικά όλα αυτά, όχι αστεία)και τώρα κάνει σπουδές Κοσμοθεωρίας και Αστροφυσικής. Τώρα πως αυτά συνάδουν με τις μεσημβρινές εκπομπές και τα μάγια, θα σε γελάσω...
@markos the gnostic
Έτσι...
@krotkaya
Είσαι να κάνουμε ένα PHD στην_______;(για πες κάτι δύσκολο κι εντυπωσιακό)

Αλεπού είπε...

@an-lu
σόρυ γοργονίτσα, σε ξέχασα στην προηγούμενη απάντηση.
Έχεις δίκιο, πολλοί οι παράλληλοι κόσμοι αλλά περισσότερο αισθητοί σήμερα που ο κόσμος "μικραίνει"

Krotkaya είπε...

Λοιπόν, θα κάνουμε ένα σούπερ γαμάτο PHD στην Κοινωνική Ανθρωπολογία, με εξειδίκευση σε θέματα "επιστημόνων - τηλεοπτικων αστέρων"!
Και μετά θα πηγαίνουμε να το παρουσιάζουμε στον πρωινό Καφέ και στην Τατιάνα, χτησιμοποιώντας βαρύγδουπο λεξιλόγιο μαζί με σκόρδα και κουκλάκια με βελόνες, εεε???

allmylife είπε...

αν υποψιαστώ πως ΚΑΙ οι δύο έχετε διαβάσει το βιβλίο (!) αυτό......


διαβάζεται;

Кроткая είπε...

εγώ το έχω διαβάσει. Είναι αρκετά καλογραμμένο και σε βάζει στο κλίμα, αλλά βασικά για παραλία με γυαλί ηλίου και φραπέ καλό είναι.

είπαμε, διαβαζουμε ΚΑΙ ελαφρά αναγνώσματα!!!

Αλεπού είπε...

@krotkaya
Μέσα! Πότε αρχίζουμε;
@allmylife- krotkaya
Κι εγώ το έχω διαβάσει. Μου το είχαν κάνει δώρο κι επειδή έχω τύψεις ν' αφήνω βιβλία αδιάβαστα, το ξεκίνησα. Πήδηξα πολλές σελίδες βέβαια στα ενδιάμεσα γιατί με κούραζαν (είναι και βαθυστόχαστη η κυρά Μάρα...-λέμε τώρα!!!). Τελοσπάντων, κατέληξα ότι καλύτερα ήταν τα Bell αναγνώσματα που κατανάλωσα το καλοκαίρι των 15 μου χρόνων. ;)

allmylife είπε...

θα συνταχθώ με την Αλεπού και αυτό το καλοκαίρι θα την ξεπεράσω.

θα διαβάσω Αρλεκιν!!!

Krotkaya είπε...

ΑΡΛΕΚΙΝ!?!?!?!

Πρόσεξε, γιατί μπορεί να σου κάνω δώρο μερικά... με ξέρεις εμένα, εδώ δωρίζω δεινόσαυρους, στα Άρλεκιν θα κολλήσω?

Lupa είπε...

Αν πιστευετε ότι ο έρωτας και η προσωπικότητα μετράνε έχω να σας προτείνω το τελευταίο βιβλίο της υπερφιλοσόφου και μαγίσσης Μάρας Μεϊμαρίδη. Σίγουρα κάποιο ξόρκι θα υπάρχει εκεί για την περίπτωσή σας καλή μου (και για τη δική μου)
:)))

Αλεπού είπε...

@krotkaya
έχεις Άρλεκιν; Και τέτοια έχω διαβάσει, αλλά προτιμούσα αυτά που είχανε κι ερωτικές σκηνές. Τα Βίπερ Νόρα πχ ήταν αθώα για τα γούστα μου ;)
@lupa
έχει γράψει κι άλλο η υπερφιλόσοφος; Να σπεύσω ;)

Ανώνυμος είπε...

Χαίρομαι που βλέπω ότι οι ρομαντικοί ζουν και βασιλεύουν σε αυτή την πόλη.Ως φτωχή και ρεαλίστρια θέλω απλά να πω, ότι ανέκαθεν σε όλες τις χώρες και όλους τους τόπους υπήρχαν και υπάρχουν παράλληλοι κόσμοι με άλλους κώδικες επικοινωνίας και άλλο τρόπο ζωής. Γλυκιά μου αλεπού ξέρεις μια παροιμία των παλιών και καλών προγόνων μας που λέει "όταν η φτώχια μπαίνει από την πόρτα, η αγάπη φεύγει από το παράθυρο";;; Δεν συμφωνώ με την κα. Μειμαρίδη για τα κριτήρια του συντρόφου αλλά μήπως και ο υπερβολικός ρομαντισμός βλάπτει σοβαρά την υγεία;;;; Απορίες μιας φτωχής πλην τίμιας βιοπαλέστριας!!!