Πέμπτη, Ιουλίου 09, 2009

Ανθρώπινες συμπεριφορές

Περιστατικό 1ο: χτες το απόγευμα έψαχνα να παρκάρω σ' ένα στενό δρομάκι μιας πυκνοκατοικημένης συνοικίας προκειμένου να πάω να δω τη γιαγιά μου. Είχα λίγη ώρα στη διάθεση μου και η γιαγιά κοιμάται νωρίς. Συνεπώς, δεν είχα απεριόριστο χρόνο να ψάχνω πού θα αφήσω το αυτοκίνητο κι επιπλέον δεν είχα και πολλές ελπίδες να βρω κενή θέση. Παρκάρω μπροστά στο πάρκιν της απέναντι απ' την πολυκατοικία της γιαγιάς διπλοκατοικίας. Αφήνω σημείωμα στο παρμπρίζ με το ονοματεπώνυμο της γιαγιάς και τη διεύθυνση. Πράγματι, κάποια στιγμή, χτυπάει το κουδούνι και κάποιος - πολύ ευγενικά- ζητάει να κατέβει κάτω ο οδηγός του αυτοκινήτου. Κατεβαίνω βιαστικά και ζητάω συγνώμη πριν προλάβει ο νεαρός να μου πει ο,τιδήποτε. "Μα τι λέτε", μου απαντάει και χαμογελάει ευγενικά. "Είστε ευγενέστατη. Δεν το κάνει κανείς αυτό, ν' αφήσει σημείωμα. Να, εγώ φεύγω αμέσως. Τραβήχτε το για λίγο να βγω και μετά ξαναβάλτε το"!!! Μένω άναυδη. Τον ευχαριστώ και του λέω ότι έτσι κι αλλιώς θα φύγω, για λίγο είχα έρθει, επίσκεψη βιαστική στην ηλικιωμένη γιαγιά και ζητάω και πάλι συγνώμη. "Μα τι λέτε, μην το ξαναπείτε", μου απαντάει και φεύγει χαιρετώντας με ευγενικά κι αφήνοντας με έκπληκτη.

Δηλαδή, καταλάβατε τώρα για ποια ανατροπή μιλάμε; Ο τύπος μου παραχωρούσε το δικαίωμα να παρκάρω στο πάρκιν του, δεν είπε τίποτα για τα 5 λεπτά που τον καθυστέρησα απ' την ώρα που είδε ότι τον είχα κλείσει μέχρι να κατέβω και μ' ευχαριστούσε για την "ευγένεια" μου ν' αφήσω σημείωμα. Και το πιο βασικό: ήταν αυθεντικά ευγενικός και δεν έκανε καμάκι.
Στην Ελλάδα του σήμερα, αυτό σπανίζει!!!

Περιστατικό 2ο: σήμερα στο σούπερ μάρκετ, στο ψυγείο με τα τυριά. Η υπάλληλος εξυπηρετεί μια γυναίκα. Περιμένω στη σειρά μου. Καταφτάνουν και 3-4 ακόμα πελάτες. Έρχεται και δεύτερη υπάλληλος να βοηθήσει. "Ποιος έχει σειρά;" ρωτάει. "Εγώ", πετιέται μια κυριούλα παρακάμπτοντας με. "Εγώ", λέω εγώ με πιο δυνατή αλλά σίγουρη φωνή και η υπάλληλος στρέφεται σε μένα- ευτυχώς!

Περιττό να αναφέρω ότι η κυριούλα δεν μου ζήτησε ούτε συγνώμη, έτσι για τους τύπους.

Περιστατικό 3ο: Στο ταμείο του σούπερ μάρκετ. Πληρώνω, προσπαθώ να τακτοποιήσω λεφτά στο πορτοφόλι και ψώνια στη σακκούλα. Η ταμίας δεν έχει αρχίσει να χτυπάει ακόμα τα ψώνια της επόμενης, αλλά η επόμενη έχει έρθει δίπλα μου, έχει ακουμπήσει την τσάντα της πάνω στα πράγματα μου, έχει ανοίξει το πορτοφόλι της, έχει καταπατήσει το δικαίωμα μου να κλείσω πορτοφόλι και να ολοκληρώσω ανθρώπινα τις κινήσεις μου και το σπουδαιότερο: εννοείται ότι δεν ζήτησε βεβαίως συγνώμη, πολύ απλά γιατί πιστεύω ότι δεν της πέρασε καν απ' το μυαλό ότι ενοχλούσε.

5 σχόλια:

Кроткая είπε...

"δεν της πέρασε καν από το μυαλό ότι ενοχλούσε"

αυτό είναι το χείροτερο και δυστυχώς είναι σίγουρο.

μπράβο στον κύριο της πρώτης περίπτωσης πάντως. Καλά κάνεις και τα καταγράφεις αυτά τα σκηνικά.

renata είπε...

Το σύνηθες δυστυχώς είναι πως επικρατούν οι συμπεριφορές των "κυριών".

kaloutsiki είπε...

και που να δεις τι ωραία που είναι να πηγαίνεις έγκυος μες στον καύσωνα να κάνεις ανάληψη απο ΑΤΜ και κυριούλα να σε σπρώχνει για να φτάσει πρώτη.... ουφ κάπου ήθελα να το πω κι εγώ να εκτονωθώ. σμουτσ αλεπουδίτσα ;)

elie είπε...

Προχθές ήμουν δεύτερη στην ουρά του ταμείου πολυκαταστήματος για να πληρώσω. Δεν μπορείς να φανταστείς τη μουρμούρα της από πίσω κυρίας επειδή είχα αφήσει 2 μέτρα απόσταση από την μπροστινή κυρία που πλήρωνε εκείνη την ώρα (στοιχειώδης διακριτικότητα, νομίζω). Δηλαδή αν ήμουν δυο μέτρα πιο μπροστά θα προχώραγε η ουρά πιο γρήγορα;

Αλεπού είπε...

@krotkaya
Κι έχω κι άλλα να καταγράψω, αλλά λέω , άντε μην γίνω γραφική στο τέλος!
@renata
Ακριβώς! Και πολλαπλασιάζονται με ταχείς ρυθμούς.
@kaloutsiki
Εκτονώσου όσο θες και φιλιά στον μπέμπη :)
@elie
Μου θυμίζεις κάτι ανάλογο: το πίσω αμάξι κορνάρει στο μπροστινό επειδή ο μπροστινός ελάττωσε ταχύτητα για να μην πατήσει πεζό!!!