Θέατρο και Κουκλοθέατρο

Σε μια στιγμή, προς μια αιωνιότητα

2012-01-26T15:34:00.008+02:00

Γνώρισα τον Θόδωρο Αγγελόπουλο το φθινόπωρο του 2005 στο σπίτι του στο Παλαιό Ψυχικό για επαγγελματικούς λόγους. Περάσαμε μαζί σχεδόν μια ώρα, εκείνος, η γυναίκα του κι εγώ. Θυμάμαι πως δεν ήταν ιδιαίτερα ομιλητικός. Δεν θα τον χαρακτήριζα αντικοινωνικό απλώς απομονωμένο σ' ένα δικό του περιβάλλον. Έλεγε τα απολύτως απαραίτητα. Φαινόταν απόλυτα συγκροτημένος, εξαιρετικά παρατηρητικός σε ό, τι τον ενδιέφερε, ευγενικός σε λογικά πλαίσια- ούτε διαχυτικός, ούτε αγενής- κι απόλυτα συμφιλιωμένος με ό, τι ανέδυε η προσωπικότητα του. Δεν προσπαθούσε τίποτα. Ούτε να γίνει αρεστός, ούτε κάτι άλλο. Είχε κερδίσει το στοίχημα να είναι ο εαυτός του όπως του άρεσε κι όλο αυτό υπάρχει ακόμα σαν ανάμνηση μέσα μου. Δεν τον διακατείχε το άγχος ν' αρέσει. Είχε κατακτήσει - δεν ξέρω με πόσο κόπο- την ηρεμία.

Δεν μ΄αρέσουν καθόλου τα εγκωμιαστικά σχόλια τα οποία ως λαός μ' εκρηκτικό ταμπεραμέντο έχουμε ως ψωμοτύρι. Ιδιαιτέρως δε, τα απεχθάνομαι κατόπιν εορτής. Κάθε φορά που φεύγει κάποιος γεμίζουν τα μέσα με δηλώσεις συμπάθειας για το μεγαλείο του εκλιπόντος. Τα μισά απ' αυτά δεν είναι αλήθεια και στα υπόλοιπα υπάρχει δόση υπερβολής. Σπανίως, μένει κι ένα μικρό ποσοστό που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Ο δημιουργός είναι καταδικασμένος ν' ακολουθείται πάντα απ' το έργο του και να στιγματίζεται ακόμα κι ως προς την προσωπικότητα του μέσα απ' την επαγγελματική του ιδιότητα. Παράλληλα, έχοντας το πλεονέκτημα να μένει ζωντανός μέσα απ' το δημιούργημα του, τίθεται διαρκώς στην κρίση του κοινού και της συντεχνίας του. Στην περίπτωση του Αγγελόπουλου μάλιστα, αυτό παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις αφού μιλάμε για έργο γνωστό στους σινεφίλ ανά τον κόσμο.

Ανεξάρτητα δε από το να μας αρέσει ή όχι το στυλ των ταινιών του, πρέπει κανείς ν' αναγνωρίσει ότι ο εκλιπών ήταν ένας παθιασμένος άνθρωπος με την τέχνη του, ήξερε από νωρίς τι ήθελε να κάνει και το ακολούθησε μεθοδικά και με συνέπεια, δεν παρεξέκλινε του στόχου του, δεν "πούλησε" το προσωπικό του στυλ, δεν έκανε τη χάρη σε κανέναν να γίνει πιο προσιτός ή αρεστός και μέσα απ' όλα αυτά, πέρασε τα σύνορα της μικρής του χώρας.

Τον κατηγορούσαν ότι ταλαιπωρούσε ηθοποιούς και συνεργείο σε δύσκολες και πολύωρες συνθήκες γυρισμάτων. Νομίζω ότι την ίδια ταλαιπωρία όμως υφίστατο κι ο ίδιος. Αν και προχωρημένης ηλικίας, εξακολουθούσε να κάνει γυρίσματα με τον ίδιο τρόπο και να βασανίζεται εσωτερικά ξεχνώντας ακόμα και μερικά πρακτικά πράγματα. Αυτή η ενδοσκόπηση, η απορρόφηση στον κόσμο της τέχνης και της κινηματογραφικής του αφήγησης, τον έκανε προχθές το βράδυ ν' αψηφήσει το φωσφορίζον γιλέκο, τη βροχή και την κυκλοφορία της λεωφόρου και να βαδίσει μακριά για να επικοινωνήσει με το πλάνο του.

Ο με "κινηματογραφικό τρόπο" φυσικός του θάνατος πάνω στο γύρισμα μας έκανε να υποδεχτούμε την είδηση πάνω απ' όλα με δέος. Όπως κάποιοι ηθοποιοί παθιασμένοι με την τέχνη τους, δηλώνουν ότι θέλουν ν' αφήσουν την τελευταία τους πνοή πάνω στη σκηνή, ο Αγγελόπουλος δανείστηκε μόνο την αφορμή μιας κινηματογραφικής στιγμής για να περάσει στην αιωνιότητα.

Η Κωνσταντινούπολη της καρδιάς

2012-01-01T22:37:00.051+02:00

Τώρα έχω εικόνα. Πως είναι όταν ακούς συνέχεια για κάτι αλλά δεν το' χεις δει ποτέ; Ε, έτσι συνέβη και με την Πόλη. Εγγεγραμμένη στο συλλογικό μας dna από πάντα, μέρος της διδακτέας ύλης στο σχολείο, σημείο αναφοράς μαζί με τις χαμένες πατρίδες, προσφυγιά, ανταλλαγή πληθυσμών, έθνη, κράτη, δυο αυτοκρατορίες, όλα αυτά κι άλλα πολλά ακόμη είναι η Κωνσταντινούπολη.

Μου λες Αγιά Σοφιά και την βλέπω μπροστά μου. Τεράστια, επιβλητική, αρχοντική, σου προκαλεί δέος με τον όγκο της, θαυμάζεις την αρχιτεκτονική σύλληψη, φαντάζεσαι τον Ιουστινιανό να μπαίνει μέσα θριαμβευτικά ξεστομίζοντας το "νενίκηκα σέ Σολομών", γυρνάς τον χρόνο πίσω σε λειτουργίες και στέψεις αυτοκρατόρων, προσπαθείς να φανταστείς το ατέλειωτο χρυσάφι μπροστά στα λιγοστά εναπομείναντα ψηφιδωτά. Μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, η Αγιά Σοφιά που μάθαμε ν' αγαπάμε ως αποκλειστικά δική μας, είναι τώρα στην πατρίδα των "άλλων", φέρει ίχνη λεηλασιών και ξένα σύμβολα, αλλά όπως όλα τα μεγάλα μνημεία, στέκει ατρόμητη κι αρχόντισσα κόντρα στον χρόνο που περνά και σε μαγεύει απ' όπου και να την κοιτάξεις.

Απέναντι της, σε απόσταση αναπνοής το Μπλε τζαμί και στη μέση ο ιππόδρομος των Βυζαντινών χρόνων. Σήμερα είναι πεζόδρομος με κάποια μαγαζάκια κοντά στα ιστορικά μνημεία και με τους οβελίσκους του Θεοδοσίου, του Κων/νου του Πορφυρογέννητου αλλά και τη στήλη των Όφεων. Παντού μικροπωλητές με τουριστικούς οδηγούς και το γεια σου τι κάνεις σε όλες τις γλώσσες του κόσμου.

Το Μπλε τζαμί στο οποίο πρέπει να βιαστούμε να μπούμε πριν αρχίσει η προσευχή τους, είναι έργο του διάσημου Τούρκου αρχιτέκτονα Σινάν και φτιάχτηκε κατ' εντολήν του Σουλτάνου Αχμέτ στη συγκεκριμένη θέση για να δεσπόζει καθώς προσέγγιζαν τα πλοία. Ήταν δε το μόνο με 6 μιναρέδες εκείνη την εποχή στην Τουρκία και θεωρείται ένα απ' τα αριστουργήματα της ισλαμικής αρχιτεκτονικής. Το όνομά του το οφείλει στο μπλε χρώμα που κυριαρχεί στο εσωτερικό του.

Μου λες Τοπκαπί, θυμάμαι την Υψηλή Πύλη απ' την ιστορία Δέσμης, αλλά και την ομώνυμη ταινία του Ντασέν με τη Μελίνα. Μπαίνουμε στο τεράστιο παλιό παλάτι, απλωμένο σ' ένα μαγευτικό οικόπεδο που βλέπει Προποντίδα, Βόσπορο και Κεράτιο. Οι κήποι μεγάλοι, τα κτίρια παντού διάσπαρτα ανάμεσα. Τα μαγειρεία, τα διαμερίσματα του χαρεμιού, η αίθουσα του θρόνου, η αίθουσα με τα όπλα, τα κοσμήματα. Διαμάντια μυθικών καρατίων μπροστά στα μάτια μας, σμαράγδια, ρουμπίνια, αντικείμενα ισλαμικής τέχνης, εκατοντάδες κόσμος να στριμώχνεται για να δει. Το Τοπκαπί είναι μεσαιωνικού τύπου παλάτι, χωρίς πολλά έπιπλα κατά τα Οθωμανικά ήθη. Φαντάσου ότι όταν λέμε αίθουσα του θρόνου εννοούμε ένα τεράστιο κρεββάτι κι όχι θρόνο παραδοσιακού τύπου...

Μου λες γέφυρα του Γαλατά και την περπατάω ή την περνάω με το τραμ. Είναι το πέρασμα στις γειτονιές που άλλοτε ζούσαν οι Χριστιανοί.

Οι ψαράδες της γέφυρας δεν σταματούν ποτέ. Τα ψαρομάγαζα από κάτω είναι συνεχώς γεμάτα κόσμο. Υπαίθριοι πωλητές φτιάχνουν σάντουιτς με ψάρι ή μύδια με ρύζι.

Ανεβαίνουμε προς τον Πύργο του Γαλατά. Η θέα σου κόβει την ανάσα- ιδιαίτερα αν έχεις και λίγη υψοφοβία... Ο πρώτος τούρκικος καφές- ο δικός μας καλούμενος ελληνικός - είναι απολαυστικός και συνοδεύεται κι από μπισκοτάκι με το σχήμα του πύργου.

Πιο πέρα το Πέραν. Το μυθικό ξενοδοχείο Peran Palace που φιλοξένησε την Αγκάθα Κρίστι, τα ωραία μπιστρό, η ατέλειωτη Ιστικλάλ με τα μαγαζιά παντός είδους, παραδοσιακά και διεθνή να συνυπάρχουν αρμονικά. Ωραία βιβλιοπωλεία, μοδάτα εστιατόρια αλλά και κεμπαμπτζίδικα. Το ντονέρ στροβιλίζεται και μοσχομυρίζει!

Πολύχρωμα φαγητά στις βιτρίνες, γυναίκες που πλάθουν πιτάκια, ατέλειωτα γλυκά, σιροπιαστά, γαλακτερά, παγωτά, τα ραχάτ λουκούμ (οι μπουκιές της απόλαυσης δηλαδή), προφιτερόλ, σουτζούκια...πρώτη φορά στη ζωή μου μου τρέχουν τόσο τα σάλια. Μην προσπαθήσεις να σκεφτείς όπως ο νεοέλληνας. Μας έκλεψαν την κουζίνα μας. Το να ψάχνεις να βρεις ποιος έκλεψε ποιον ανάμεσα σε δυο λαούς που συνυπήρξαν για αιώνες μοιάζει με την κότα και το αυγό. Κι όπως δεν υπάρχει παρθενογένεση στην Τέχνη, δεν υπάρχει και στην κουζίνα. Τα αριστουργήματα είναι κοινή κληρονομιά.

Μου λες πλατεία Ταξίμ κι απλώνεται ντυμένη χριστουγεννιάτικα μπροστά μου. Δεν έχει σημασία που οι Τούρκοι δεν γιορτάζουν Χριστούγεννα. Όλα είναι στολισμένα σε μια κοσμοπολίτικη, τουριστική πόλη. Περπατάμε στα δρομάκια για να χαθούμε απ' το πλήθος και τους διασηλωτές που θέλουν τον Σαρκοζί στο πιάτο (δεν καταλαβαίνουμε τι λένε τα πανώ, μόνο με τις εικόνες επικοινωνούμε) και πέφτουμε πάνω στην Αγία Τριάδα. Ο φύλακας μας ξεκλειδώνει και μπαίνουμε να δούμε. Τώρα σκέφτομαι τις μέρες εκείνες που θα ήταν γεμάτη κόσμο. Στην αυλή της, κάτι πανέμορφα γατιά βρίσκουν θαλπωρή και τροφή. Οι Τούρκοι αγαπούν πολύ τις γάτες, διάβαζα πρόσφατα.

Πιο μετά, σε μια εναλλακτική διαδρομή, περπατάμε στα Cucucurma με τις γκαλερί και τα χαριτωμένα μαγαζάκια νέων σχεδιαστών.

Μου λες Dolmabachtse και βλέπω το μεγάλο παλάτι λουσμένο στο φως μπροστά μου. Αυτό είναι το νέο παλάτι, το πιο μοντέρνο, χτισμένο στη δύση της αυτοκρατορίας, ανάμεσα στα 1843 και 1856, με σαφείς ευρωπαϊκές επιρροές. Εδώ θα δεις ανεκτίμητης αξίας χαλιά, τεράστιους πολυελαίους, σαλόνια με τραπέζια και πολυθρόνες, βιβλιοθήκες, το προσωπικό λουτρό του σουλτάνου, τα ιδιαίτερα διαμερίσματα των γυναικών, το χαρέμι. Θα περπατήσεις τους κήπους, θα μάθεις ότι κι ο Κεμάλ κατοίκησε για λίγο εδώ, θα χαζέψεις τη θέα προς τον Βόσπορο και μετά θα πάρεις το πλοιαράκι και κάνοντας κρουαζιέρα θα το θαυμάσεις κι από θαλάσσης. Θα σκεφτείς ότι ο Σουλτάνος το' χτισε την περίοδο της παρακμής του σαν ένα συμβολικό άνοιγμα προς τη Δύση ίσως. Τι σημασία έχει, οι μονάρχες έρχονται και παρέρχονται. Τα κτίσματα παραμένουν...

Μου λες κρουαζιέρα στον Βόσπορο κι έτσι όπως κρυώνω απ' τα ρεύματα της θάλασσας πάνω στο κατάστρωμα, δεν χορταίνω να κοιτώ άλλοτε απ' τη μια κι άλλοτε απ' την άλλη πλευρά την Πόλη. Οι μαρίνες με τα σκάφη, το Μπεϊλέρμπεϊ που φημίζεται για τις ψαροταβέρνες του, τα περίφημα γυαλί στις όχθες του Βοσπόρου, τα πλουσιόσπιτα στο Μπεμπέκ, η κρεμαστή γέφυρα που ενώνει την Ευρωπαϊκή με την πιο πράσινη και σαφώς πιο ευκατάστατη-αν κρίνω απ' τα σπίτια- Ασιατική όχθη.

Μου λες ότι αυτή η Πόλη είναι η μοναδική χτισμένη ανάμεσα σε δυο ηπείρους. Τις βλέπω, περνάω σε λιγότερο από 10 λεπτά απέναντι, αλλάζω ήπειρο, όχι πόλη ή χώρα. Περπατάμε απ' το Uskudar (Σκουτάρι) ως το Harem ατενίζοντας την παλιά απαγορευμένη πόλη μέσα στα τείχη της. Τρώμε σ' ένα καταπληκτικό εστιατόριο με τζαμαρία. Όλες οι αισθήσεις μας με απλά πράγματα χορταίνουν.

Περπατάμε κατά μήκος του Κεράτιου σε μια χειμωνιάτικη λιακάδα. Το Πατριαρχείο είναι σχεδόν κρυμμένο σε μια μάλλον συντηρητική, άχρωμη γειτονιά. Τα πρώτα μαγαζιά όπως διασχίζουμε τον δρόμο έχουν επιγραφές στα ελληνικά. Ακρόπολη, τουριστικά είδη, φραπές. Ψηλά, η Μεγάλη του Γένους Σχολή, τώρα πια ανενεργή και κλειστή. Μέσα στην εκκλησία λειτουργία παρουσία του Πατριάρχη. Οι πιστοί παρακολουθούν ευλαβικά κι ετοιμάζονται να κοινωνήσουν. Στον περίβολο, ένα χριστουγενιάτικο δέντρο, μάρμαρα από αρχαίους ναούς και μια γάτα -τίγρης με πράσινα μάτια.

Λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα, πάνω στον λόγο με τα μνήματα το καφέ του Πιερ Λοτί που απ' τη λατρεία του για την Πόλη, την επισκεπτόταν συχνά στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα, άλλοτε με την ιδιότητα του ως αξιωματικός του ναυτικού κι άλλοτε ιδιωτικά, ορμώμενος απ' το πάθος του για την παντρεμένη Αϊζαντέ.

Ανεβαίνουμε με τελεφερίκ και καθόμαστε έξω στα τραπεζάκια με τα καρώ τραπεζομάντηλα. Πίνουμε τσάι και χαζεύουμε τις αντανακλάσεις του ήλιου στα νερά του Κεράτιου.

Τώρα έχω εικόνα: μου λες παζάρι και μπαίνω στο Καπαλί Τσαρσί. Παντού μαγαζιά με όλων των ειδών τα εμπορεύματα. Δεν τολμώ να χαζέψω κάτι και αμέσως μου την πέφτουν (sic). Αρχίζουμε τα παζάρια, μισά αγγλικά, κάτι σκόρπια τούρκικα, μισά ελληνικά, νοήματα, πάντως συνενοούμαστε.

Πιο κάτω η αιγυπτιακή αγορά με τα μπαχάρια. Αγοράζω ροζ πιπέρι, σουμάκ και πράσινο τσάι. "Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ" μου λέει ο δαιμόνιος πωλητής επειδή του έχω κάνει τη ζωή δύσκολη παζαρεύοντας τα γραμμάρια... "τα ίδια λες σε όλες" του απαντώ κι απομακρύνομαι γελώντας να φωτογραφήσω το turkish viagra, δηλάδή την πατέντα του αποξηραμένου γεμιστού με καρύδια σύκου.

Ακούω χαμάμ κι αμέσως κατεβαίνω στο υπόγειο με τους μαρμάρινους πάγκους και τους υδρατμούς. Πόσα κορμιά έχουν τριφτεί εδώ στους αιώνες; Φοράω τα ξύλινα τσόκαρα να μην γλιστράω κι αφήνομαι στα έμπειρα χέρια της μασέζ που με κάνει να ταξιδέψω πίσω στον χρόνο καθώς χαλαρώνω. Αναζωογονούμαι τόσο που έχω όρεξη να οργώσω ξανά την Πόλη περπατώντας.

Κατεβαίνω στο βασιλικό υδραγωγείο κι είναι σαν να μπαίνω στα άδυτα των αδύτων. Δίκιο έχει ο συγγραφέας. Πρέπει να έρθεις εδώ νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα για ν' ακούσεις τον ήχο του νερού. Στο βάθος το κεφάλι της Μέδουσας στηρίζει την αρχαία κολόνα. Ποιος ξέρει ποιον ναό να θρηνεί;

Κλείνω τα μάτια κι αναπολώ το σουσαμένιο κουλούρι που αγόρασα στον δρόμο (ίδιο με το δικό μας αλλά σαν πιο νόστιμο βρε παιδί μου), τον χυμό από ρόδι που πουλάγανε παντού γιατί καθαρίζει -λένε- το αίμα, το αϊράνι,τους καστανάδες, τον λούστρο που ζήταγε επιμόνως να μας προσφέρει τις υπηρεσίες του, τους σαλεπιτζήδες, τους τύπους που πάνε να σου κάνουν μια μικρο-εξυπηρέτηση για να πάρουν καμιά λίρα.

Τώρα έχω εικόνα: κάνουμε τον τελευταίο μεγάλο περίπατο στη θάλασσα του Μαρμαρά. Κατά μήκος, τα βυζαντινά τείχη, οι πύργοι του Θεόφιλου, τα ερείπια του παλατιού του Βουκολέοντα. Μπροστά μας το λιμάνι του Εμίνονου, ο σιδηροδρομικός σταθμός Σιρκεζί που άλλοτε έφερνε κόσμο με το τρένο κατευθείαν απ' το Παρίσι. Τελευταίο γεύμα τα ολόφρεσκα μπαρμπούνια στου Χατζόπουλου, τελευταίο γλυκό ο μπακλαβάς στου Γκιουλούογλου που γίνεται προσκύνημα κανονικό, τελευταία εικόνα, η Πόλη φωτισμένη καθώς το αεροπλάνο απογειώνεται για την επιστροφή στην πραγματικότητα.

" The Artist "

2011-12-22T10:44:00.005+02:00

Σε κάνει να ονειρεύεσαι! Αν είσαι και λίγο ρετρό τύπος, τότε δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να περάσεις ένα απολαυστικό δίωρο. Στην εποχή που οι θόρυβοι είναι πιο δυνατοί από ποτέ και τα κούφια λόγια περισσεύουν, η "σιωπή" του Artsit έρχεται να σε αναγκάσει να εστιάσεις στην εικόνα, στις ωραίες ερμηνείες, στα απίθανα ρούχα, στη μουσική και στη μαγεία των πρώτων χρόνων του κινηματογράφου. Άλλωστε, σύντομα ξεχνάς ότι βλέπεις μια ταινία βωβού κινηματογράφου και μάλιστα στον αιώνα της απόλυτης τεχνολογίας και του 3D...

Η ιστορία της ταινίας αφορά σε μια ιστορία για τον κινηματογράφο προς τα τέλη της δεκαετίας του '20. Έχουμε δηλαδή τα γυρίσματα μιας ταινίας μέσα στην ταινία κι έτσι μας μεταφέρεται ακριβώς η ατμόσφαιρα των κινηματογραφικών στούντιο και των συνθηκών της εποχής.

Το πιο ενδιαφέρον όμως στοιχείο του "Artist" είναι ότι μιλάει για το πέρασμα του κινηματογράφου απ' τη βωβή στην ομιλούσα περίοδο του καταγράφοντας ό, τι θετικό ή αρνητικό σήμαινε αυτό για τις καριέρες των παλιών σταρ της κινηματογραφικής βιομηχανίας αλλά και για τους νέους ηθοποιούς που θα καθιερώνονταν ως σταρς.

Ο Michel Hazanavicious σκηνοθέτησε με μαεστρία κι ευαισθησία αυτά τα πρώτα χρόνια που ξεκίνησε να γράφεται η κινηματογραφική ιστορία και παρέδωσε μια ταινία η οποία όπου έχει προβληθεί μέχρι στιγμής έχει προκαλέσει αίσθηση.

Ο Γάλλος Jean Dujardin ήταν απολαυστικός στον ρόλο του αστέρα και γόη της εποχής George Valentin με σαφείς αναφορές σε πραγματικά πρόσωπα της δεκαετίας του' 20. Κυριολεκτικά, κλέβει την παράσταση! Αφήστε δε, που αν τον δείτε μετά σε φωτογραφίες απ' την πραγματική του ζωή, θα τον προτιμάτε με το look της ταινίας. Τόσο πολύ του πάει!

Το "Artist" ήταν η εναρκτήρια ταινία στις φετινές νύχτες πρεμιέρας. Χτες πραγματοποιήθηκε η avant premiere κι από σήμερα μπορούμε να το απολαύσουμε και στις αίθουσες.

Η μουσική του Mark Isham σε κάνει να θέλεις να σηκωθείς και να χορέψεις swing όταν ανάβουν τα φώτα και βγαίνεις απ' την αίθουσα!

Εγώ το ξαναβλέπω ευχαρίστως!

"Τα μυστικά της Μεσογείου"

2011-12-14T12:11:00.006+02:00

Χθες το βράδυ είχα την ευκαιρία να δω το πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ του Πιερ Υβ Κουστώ (του μικρότερου γιου του θρυλικού Ζακ Υβ Κουστώ) "Τα μυστικά της Μεσογείου" που παρουσιάστηκε στο Ευγενίδειο ίδρυμα (Πλανητάριο).

Στα πλαίσια της ομάδας δράσης "Ωκεανοί", ο Πιερ Υβ Κουστώ μαζί με τον ωκεανογράφο Ένρικ Σάλα επιβαίνουν στο σκάφος του Ζακ Υβ Κουστώ, "Αλκυών" και καταδύονται καταρχήν στη θάλασσα της Μασσαλίας, 60 χρόνια μετά την πρώτη κατάδυση του Ζακ Υβ Κουστώ, επιχειρώντας να καταγράψουν την καταστροφή του οικοσυστήματος της Μεσογείου.

Τα μεγάλα ψάρια που είχε δείξει η κάμερα το 1946 δεν υπάρχουν πια. Το κόκκινο κοράλι - ενδεικτικό της καθαρότητας και της υγείας των υδάτων στη Μεσόγειο- έχει υπεραλιευτεί για εμπορικούς λόγους και η αργή ανάπλαση του (κάθε 70 με 100 χρόνια) στέλνει ένα μάλλον απαισιόδοξο μήνυμα για το μέλλον της Μεσογείου.

Οι δύτες θέλουν όμως να δείξουν ότι υπάρχουν ακόμα λύσεις κι έτσι εξακολουθούν το ταξίδι τους ανάμεσα στην Ισπανία και την Κορσική. Εκεί, γύρω απ' τα νησιά Μέντες, την Φορμεντέρα και την Καμπρέρα, έχουν δημιουργηθεί θαλάσσια καταφύγια (σαν τα θαλάσσια πάρκα) με στόχο την επιστροφή των μεγάλων ψαριών και την αναγέννηση της θάλασσας. Οι καταδύσεις αποκαλύπτουν σταδιακά τόσο την ύπαρξη μεγάλων ψαριών όσο κι αυτή του κόκκινου κοραλιού που πράγματι όπως ειπώθηκε και στο ντοκιμαντέρ είναι απείρως ομορφότερο στο φυσικό του περιβάλλον απ' ότι στολίζοντας τον λαιμό των γυναικών...

Παράλληλα, η ομάδα των δυτών μιλάει με ντόπιους ψαράδες της περιοχής οι οποίοι πιστοποιούν ότι παλιότερα η θάλασσα εκεί ήταν γεμάτη ψάρια, ελέγχει την τουριστική κίνηση των νησιών, τους τρόπους αλιείας και την φύλαξη των θαλάσσιων καταφυγίων.

Στο τελευταίο πλάνο, σύντροφος στις καταδύσεις τους είναι κι ο Άλβέρτος του Μονακού ο οποίος πιστοποιεί ιδίοις όμμασι την κρισιμότητα της κατάστασης και την ανάγκη να γίνει ένα διεθνές συνέδριο ανάμεσα στα κράτη που νέμονται τη Μεσόγειο με σκοπό να τη βοηθήσουν ν΄αναγεννηθεί.

Είναι δύσκολο να βρεθεί ένα κοινό νομοθετικό πλαίσιο για τα 20 κράτη που έχουν λόγο στην ευρύτερη περιοχή λαμβάνοντας υπόψη τις επιμέρους ιδιαιτερότητες, τις συνήθεις χιλιετιών (η εκμετάλλευση της Μεσογείου ανάγεται σε χιλιάδες χρόνια πριν καθώς και τη βιομηχανία της αλιείας.

Ο βυθός που στα καταφύγια που προαναφέρθηκαν δείχνει σημάδια βελτίωσης είναι απόδειξη ότι η ελπίδα δεν έχει χαθεί ακόμα. Αν το παράδειγμα των Βαλεαρίδων νήσων βρει μιμητές κι αλλού και οι ντόπιοι σεβαστούν τη θάλασσα και ισορροπήσουν ανάμεσα σε μια ελεγχόμενη τουριστική κίνηση, αλιεία με μέτρο, βαρύ πρόστιμο στους παραβάτες και αστυνόμευση των καταφυγίων, θα έχει επιτευχθεί ο στόχος.

Κρατώ για το τέλος αυτό που είπε ο Κουστώ στον πρόλογο του. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι συνυπάρχουμε με τα ψάρια (είμαστε partners). Η επιβίωση μας εξαρτάται απ' τη δική τους κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει αποτελεσματικά κι όχι μέσα από απρόσωπες κι υπεροπτικές φιλανθρωπίες (ο όρος arrogant charity είναι πολύ ενδεικτικός αυτού που θέλει να πει).

Η ευγένεια και η σεμνότητα στον λόγο του νεαρού Κουστώ αλλά κι η σοβαρότητα με την οποία αυτός και η ομάδα του εργάστηκαν στο ντοκιμαντέρ, είναι η απόδειξη ότι ευτυχώς ακόμα υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι με όραμα για έναν καλύτερο πλανήτη. Μακάρι να ευαισθητοποιηθούν περισσότεροι όσο ακόμα υπάρχει χρόνος...

Δρόμοι Ζωής: Χριστουγεννιάτικο bazaar

2011-12-08T12:33:00.005+02:00

Φέτος είναι ο 11ος χρόνος που διοργανώνεται το bazaar των "Δρόμων Ζωής". Στο μικρό στενό στο Γκάζι, εκεί όπου χτυπά η καρδιά των Δρόμων, αρκεί μια επίσκεψη ένα οποιοδήποτε απόγευμα για να πείσει και τον πλέον δύσπιστο για το σημαντικό έργο που επιτελείται αδιάκοπα και καθημερινά χρόνια τώρα.

Οι "Δρόμοι Ζωής", στόχο έχουν να υποστηρίξουν τα κοινωνικώς περιθωριοποιημένα παιδιά παρέχοντας τους βασικά εκπαιδευτική βοήθεια και προσπαθώντας να τα εξοπλίσουν πνευματικά- δηλαδή ουσιαστικά- έχοντας κατά νου ότι η γνώση είναι δικαίωμα όλων και τελικά το μοναδικό αγαθό που δεν μπορεί να σου κλέψει κανείς και με το οποίο μπορείς να νιώθεις ελεύθερος.

Το bazaar είναι ο μοναδικός χρηματικός πόρος των Δρόμων Ζωής. Αρκεί και η ελάχιστη αγορά για να βοηθήσουμε.

Όσοι έχετε επισκεφθεί άλλες χρονιές το bazaar, γνωρίζετε από πρώτο χέρι την ποιότητα των προϊόντων που διατίθενται προς πώληση. Όσοι πάτε φέτος για πρώτη φορά, θα γοητευτείτε τόσο που θα το εντάξετε στις ετήσιες σας συνήθειες. Έτσι κι αλλιώς, όλοι κάτι θ' αγοράσουμε τα Χριστούγεννα είτε για να το γευτούμε στο οικογενειακό τραπέζι, είτε για να το προσφέρουμε σε φίλους. Στο bazaar θα βρει ο καθένας ό, τι χρειάζεται. Αρκεί όμως ακόμα και να περάσει κανείς μια βόλτα το Σαββατοκύριακο 10 &11 Δεκεμβρίου για να πιει έναν καφέ ή να τσιμπήσει κάτι.

Οι "Δρόμοι Ζωής" προσφέρουν τη φροντίδα εκείνη που χρειάζεται ένα παιδί για ν' ανοίξει τα φτερά του. Κι αν έχει κάτι αξία σ' αυτή τη ζωή είναι να βοηθήσεις ένα παιδί να βρει το θάρρος και να πετάξει!

Ξεχασμένα στάχυα

2011-12-07T12:41:00.003+02:00

Θα γράψω μερικές γραμμές για την κυρία Κούλα παρόλο που δεν την γνώρισα ποτέ.

Ήρθε στην Αθήνα στη δεκαετία του '30 γύρω στα 10 της χρόνια, ορφανή από μητέρα και αγνοημένη απ' τον βάναυσο καπετάνιο πατέρα της. Ξεκίνησε να δουλεύει σε σπίτια, υπηρέτρια. Αυτό έκανε όλη της τη ζωή. Δεν έφτιαξε δική της οικογένεια. Ένα παιδί που απέκτησε κάποτε, της το άρπαξε ο πατέρας κι έτσι εν μια νυκτί έχασε και άντρα και παιδί.

Ήταν ιδιαιτέρως κοινωνική γυναίκα, χαμογελαστή παρά τις ταλαιπωρίες και άνθρωπος εμπιστοσύνης. Μεγάλωσε τα παιδιά της φίλης μου και μέχρι πριν λίγο καιρό της έφτιαχνε και κανά φαγάκι, έτσι για να' χει κάτι ν' ασχολείται. Είχε μάθει να δουλεύει, στενοχωριόταν που λόγω υγείας και γήρατος έπρεπε πια να κάθεται σπίτι. Οι μοναδικοί οικονομικοί της πόροι προέρχονταν από τη φίλη μου και μια ακόμα οικογένεια στην οποία εργαζόταν η Κούλα παλαιότερα. Εξακολουθούσαν αμφότεροι να την πληρώνουν κι ας μην εργαζόταν πια γι' αυτούς.

Άφησε κάποια χρήματα στην τράπεζα, ένα μικρό ποσό για τα έξοδα της κηδείας της.

Η μοναδική της οικογένεια, κάτι ανίψια απ' τις αδερφές της, αδιάφορα γενικά για' κεινη, είναι αυτοί που αναγκαστικά φροντίζουν τα διαδικαστικά αυτές τις τελευταίες μέρες.

Πέθανε μόνη της πριν από δυο μέρες στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου.

Η περίπτωση της μου θύμισε το παλιό τραγούδι "υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι σαν το ξεχασμένο στάχυ..."

Γράφω σήμερα για κείνη και σκέφτομαι κι όλα τα υπόλοιπα ξεχασμένα στάχυα που έχουν γεμίσει την πόλη. Άλλοι βρίσκουν παρηγοριά σε μια δόση θανάτου, άλλοι ψάχνουν ένα καταφύγιο για τις κρύες νύχτες, κανά στρωσίδι, ίσως λίγο φαγητό. Έχουν γίνει οι καλύτεροι φίλοι των αδέσποτων αυτής της πόλης με μια μικρή διαφορά. Τα σκυλάκια και τα γατάκια όλο και κάποιος μπορεί να τα λυπηθεί και να τα περιμαζέψει. Στους ανθρώπους δυστυχώς δεν ισχύει το ίδιο. Μερικοί μάλιστα βιώνουν την εγκατάλειψη απ' την πρώτη στιγμή της ζωής τους. Απόδειξη αυτό αν αντέχετε να το διαβάσετε.

Ν' αντέξετε όμως. Και να βοηθήσετε παρακαλώ όσοι έχετε τη δυνατότητα. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε στην προσπάθεια να επικοινωνήσουμε με ό, τι έχει απομείνει απ' την ανθρωπιά μας...

"Βασιλιάς σε μια κόλαση"

2011-12-02T11:19:00.008+02:00

Οι ταινίες με θέμα τις φυλακές ή τα αναμορφωτήρια είναι τόσο ελκυστικές για το κοινό όπως και τα δικαστικά δράματα. Ενώ μέχρι κάποιο βαθμό είναι προβλέψιμες, δεν παύουν να κρατάνε ζωντανό το ενδιαφέρον του θεατή, ιδιαίτερα εστιάζοντας στη σχέση θύματος-θύτη.

Το "Βασιλιάς σε μια κόλαση" βασίζεται σε πραγματική ιστορία που συνέβη στη Νορβηγία το 1915. Η κόλαση του τίτλου ("Κing of devil's island" στην αγγλική μετάφραση), αναφέρεται σ' ένα νησί -φυλακή. Nεαρά αγόρια στην εφηβεία τους μεταφέρονται εκεί έπειτα από κάποια παραβατική πράξη κι αναγκάζονται να επιβιώσουν σε άθλιες συνθήκες ενώ συγχρόνως υποχρεώνονται να παράσχουν σκληρή εργασία ως ξυλοκόποι, εργάτες ή γενικά χειρώνακτες. Η ανταμοιβή τους είναι μια ελάχιστη μερίδα άθλιου φαγητού, σκληρές συνθήκες στους κοιτώνες και σεξουαλική κακοποίηση απ' τον επόπτη.

Στο νησί ζει επίσης κι ο επικεφαλής - κάτι σαν διευθυντής φυλακών- με τη νέα κι όμορφη γυναίκα του που δείχνει να πλήττει στη μοναξιά του αφιλόξενου τόπου.

Η σύγκρουση σηματοδοτείται με την έλευση του 17χρονου Έρλινγκ που όχι μόνο ψάχνει να βρει έναν τρόπο να δραπετεύσει, αλλά δεν διστάζει να έρθει σε άμεση αντιπαράθεση με τους φύλακες - βασανιστές τους, να διαμαρτυρηθεί για τα κρυφά κι ανομολόγητα και να οδηγήσει σε μαζικές κινητοποιήσεις που θα κατασταλούν τελικά από ενισχυμένες στρατιωτικές δυνάμεις.

Ο αγώνας για την ελευθερία είναι το συγκινητικό μήνυμα αυτής της πολύ ανθρώπινης αλλά και σκληρής ταινίας που όπως κι άλλες ανάλογης θεματικής ταινίες προσπαθούν να εισχωρήσουν στο παράλογο ενός κοινωνικού συστήματος που συνδέει τον σωφρονισμό με την χωρίς έλεος τιμωρία.

Αξιόλογες οι ερμηνείες κι εξαιρετική η φωτογραφία σ' αυτήν την ενδιαφέρουσα πρόταση απ' τον Νορβηγικό κινηματογράφο.

Πας μη Έλλην να εξαφανίζεται;

2011-11-16T15:28:00.003+02:00

Προχθές το απόγευμα, ήμουνα στο τρένο και κάποια στιγμή άκουσα μια παιδική φωνή να λέει: πάμε πιο μπροστά γιατί πίσω μας είναι Πακιστανοί. Σοκαρισμένη γύρισα αμέσως το κεφάλι κι αντίκρισα ένα αγόρι ίσα με 10 χρονών συνοδευόμενο απ' τη μητέρα του.

Το αρχικό σοκ διαδέχτηκε έντονος προβληματισμός. Κοιτούσα το αγόρι και σκεφτόμουνα πως κάποιοι άνθρωποι αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν επί της ουσίας την ευθύνη του να μεγαλώνουν παιδιά.

Η μητέρα του ή όποια τελοσπάντων ήταν η γυναίκα που συνόδευε το αγόρι, όχι απλώς δεν το επέπληξε για το ρατσιστικό σχόλιο του, αλλά ούτε και για την ένταση της φωνής του. Ως γνωστόν, τα παιδιά δεν τηρούν τα προσχήματα πόσω μάλλον όταν δεν έχουν συναίσθηση των λεγομένων τους. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, κανείς δεν φρόντισε να το βάλει στη θέση του.

Θα μπορούσε να με ρωτήσει κάποιος γιατί δεν το' κανα εγώ που ενοχλήθηκα. Το βασικό μου επιχείρημα είναι ότι δεν ανατρέφω εγώ αυτό το παιδί. Δεν είμαι μέρος της ζωής του, μάνα, δασκάλα, θεία, οικογενειακή φίλη κόκ κι έτσι δεν μου πέφτει λόγος. Αν υποθέσουμε ότι θα μπορούσα να το είχα κάνει χάριν ανθρωπισμού προς τους υβριζόμενους Πακιστανούς, το πιο πιθανό είναι ότι η μητέρα του παιδιού ή ακόμη κι άλλοι επιβάτες με τα ίδια πιστεύω θα μου έστηναν τόσο μεγάλο καυγά που στο τέλος το μήνυμα που θα λάμβανε το παιδί θα ήταν λανθασμένο κι έτσι δεν θα είχε αποκομίσει τίποτα. Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να νιώσει ο προσβεβλημένος ότι κάποιος σ' αυτήν την αφιλόξενη χώρα τον υποστηρίζει, ούτε να αισθανθώ εγώ καλύτερα που έχω το θάρρος της γνώμης μου, αλλά να καταλάβει ένα μικρό παιδί που τώρα διαμορφώνει την προσωπικότητα του ότι οι άνθρωποι δεν χωρίζονται σε ανώτερες και κατώτερες κατηγορίες.

Το μικρό αγόρι κάθισε σε μια θέση απέναντι μου δίπλα σ' ένα άλλο μικρό παιδί που επίσης ήταν με τη μαμά του. Έπιασαν κουβέντα για ποδοσφαιρικά (απ' τα λίγα που άκουσα προσπαθώντας συγχρόνως να συγκεντρωθώ στο βιβλίο μου) κατάλαβα ότι αθλούνταν και τα δυο παιδιά σε κάποιες ομάδες του Πειραιά. Μιλούσαν με ασυνήθιστα "μεγαλίστικο" ύφος και προσπαθώντας να πει το ένα στο άλλο πού είναι το γήπεδο που προπονείται , αναφέρανε ονόματα εκκλησιών. Πίσω απ' τον Άγιο...; όχι πίσω απ' την Αγία.... κτλ.

Αυτή η φαινομενικά αδιάφορη συνομιλία μου κέντρισε επίσης το ενδιαφέρον για έναν βασικό λόγο. Αν δυο μικρά παιδιά γνωρίζουν ονόματα εκκλησιών σε σημείο που να προσδιορίζουν περιοχές μ΄αυτόν τον τρόπο, μάλλον μεγαλώνουν σε θρησκευόμενο περιβάλλον. Η εκκλησία είναι μέρος της καθημερινότητας τους.

Αυτοί οι θρήσκοι λοιπόν γονείς που τα μεγαλώνουν τι ακριβώς διδάσκονται και κατά συνέπεια τους διδάσκουν απ' τη Χριστιανική αγάπη όταν δεν είναι ικανοί ν' αποδεχτούν τη διαφορετικότητα του συνανθρώπου τους και να καλλιεργήσουν το ίδιο και στα παιδιά τους;

Χθες το απόγευμα παρακολούθησα στη γελοία πια Ti -Voula ρεπορτάζ για τον νεαρό που οπλισμένος μ' ένα σπαθί επέδειξε παραβατική συμπεριφορά σκορπώντας τον πανικό στο σχολείο (του οποίου μάλιστα τυγχάνει και αντιπρόεδρος 15μελούς). Ο μόνος που υπερασπίστηκε το αγόρι προς έκπληξη των αχόρταγων δημοσιογράφων -παρουσιαστών ήταν ο διευθυντής του σχολείου. Βγήκε στο τηλέφωνο και μίλησε για ένα παιδί που προέρχεται από προβληματική οικογένεια και που μ' αυτόν τον τρόπο θέλησε να τραβήξει την προσοχή. Τόνισε ότι το παιδί χρειάζεται αγάπη και βοήθεια που δυστυχώς δεν έχει απ' το σπίτι του και παρακάλεσε τους δημοσιογράφους ν' ανακαλέσουν τις υπερβολές τους για το σπαθί σαμουράι που έφερε ο νεαρός ή για τους παραλληλισμούς τους με το μακελειό της Νορβηγίας.

Ο γιατρός της εκπομπής(ψυχίατρος;) προσπάθησε να τονίσει την αποκλίνουσα συμπεριφορά του παιδιού μιλώντας για θεραπείες, φάρμακα, εγκλεισμό κλπ (αν ήμασταν σε παλιότερες εποχές θα μίλαγε και για λοβοτομή ενδεχομένως)...

Καθείς εφ' ω ετάχθη μονολόγησα. Ο ψυχίατρος θ' αντιμετωπίσει το γεγονός με δραστικό ιατροφαρμακευτικό τρόπο. Ο δάσκαλος (φιλόλογος παρακαλώ) θα μιλήσει για την αγάπη που θα' πρεπε να είναι αυτονόητα το γιατρικό...

Κάποια στιγμή τηλεφώνησε και η μητέρα του κοριτσιού που είναι φύλακας στο σχολείο και που σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της τραυματίστηκε και τρόμαξε πολύ. Ενδιαφέρον είναι ότι δεν ήρθε σε τηλεφωνική αντιπαράθεση με τον γυμνασιάρχη που υποστήριζε ότι ο τραυματισμός ήταν επιπόλαιος. Σύμπτωση, επιλογή της ίδιας άραγε ή του καναλιού χάριν εντυπωσιασμού;

Ως γνωστόν, ο κόσμος είναι πιο επιρρεπής στο δράμα και τον πανικό παρά στους χαμηλούς τόνους ενός ανθρώπου που προσπαθεί να διαπαιδαγωγήσει και να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου σε μια ολόκληρη κοινωνία με όπλα του την αγάπη και τον πολιτισμό.

Δεν διάβασα τίποτα σήμερα για να δω πώς εξελίσσεται η ιστορία, ποιος έχει δίκιο και ποιος υπερβάλλει. Απ' τη στιγμή που οι τίτλοι των εφημερίδων και των ειδησεογραφικών sites κατονομάζουν εθνικότητα και δεν αναφέρουν απλώς για έναν 18χρονο μαθητή, είναι σαφές ότι η υπόθεση έχει ήδη κοινωνικά εκδικαστεί...

Κουράστηκα απ' τους ακαλλιέργητους ανθρώπους. Νομίζω ότι χρειαζόμαστε να διανύσουμε πολύ και δύσβατο δρόμο για να φτάσουμε ν' αποδεχόμαστε τη συνύπαρξη των παιδιών μας με αλλοδαπά - φτωχότερα συνήθως- παιδάκια και για να μην κατηγορούμε για όλα τα δεινά μας τους ξένους, τους οικονομικούς μετανάστες απ' τη μια και τους υπόλοιπους ευρωπαίους απ' την άλλη.

Είναι σημεία των καιρών άλλωστε, λόγω και των τελευταίων πολιτικών εξελίξεων να φταίνε όλοι οι άλλοι, αλλά ποτέ εμείς.

Tyrannosavros

2011-11-14T15:52:00.002+02:00

Αν είσαι μεσήλικας, χήρος, χωρίς παιδιά, ζεις σε μια εργατική, φτωχική περιοχή της Αγγλίας, πίνεις απ’ το πρωί ως το βράδυ, φέρεσαι άσχημα στους πάντες και φτάνεις να σκοτώσεις απ’ τα νεύρα σου τον πιο αγαπημένο σου φίλο, τότε μάλλον είσαι ένας τελειωμένος άνθρωπος.

Ο Τζόζεφ που στην αρχή της ταινίας είναι όλα τα παραπάνω, κατορθώνει να τραβήξει το βλέμμα του θεατή πάνω του με συμπάθεια ή περιέργεια∙ πάντως όχι με αποστροφή για την αδικαιολόγητη βία που σκορπάει στο πέρασμα του.

Αυτό που δεν μπορεί να κάνει ο ίδιος για να βοηθήσει τον εαυτό του, το βρίσκει μέσω της Χάνα μιας γυναίκας που συνηθισμένη σε βίαιες συμπεριφορές, δεν του ανταποδίδει τα ίσα αλλά αντίθετα του φέρεται φιλικά και τρυφερά και φαίνεται να κερδίζει σιγά- σιγά μια θέση στο σύμπαν του.

Όταν δε, έρχεται αντιμέτωπος με την σκληρή αλήθεια που επιμελώς κρύβει η Χάνα για την προσωπική της ζωή, χωρίς να το καταλαβαίνει μετατρέπεται σταδιακά στον φύλακα άγγελο αυτής της τρομοκρατημένης γυναίκας. Η αποκάλυψη απ’ την συνειδητοποίηση των συναισθημάτων του τον κατακλύζει και τον ξυπνά από μια μεγάλη χρονική περίοδο που έζησε βυθισμένος στη θλίψη και την παραίτηση.

Η τελευταία του βιαιότητα πριν αποχαιρετήσει τον παλιό κακό εαυτό του είναι να εκδικηθεί για τον τραυματισμό (ψυχικό και σωματικό) ενός μικρού γειτονόπουλου που όπως ο ίδιος ομολογεί ήταν το μόνο πλάσμα που του χαμογέλαγε και του μιλούσε σ’ αυτήν τη σκοτεινή περίοδο της ζωής του.

Στο τέλος της ταινίας ο Τζόζεφ είναι ένας διαφορετικός άνθρωπος. Όχι ψεύτικα καλός όπως θα ήταν σε μια mainstream αμερικανική ταινία με αναμενόμενο happy end αλλά σε πιο ρεαλιστικό επίπεδο.

Η λιτή σκηνοθετική αφήγηση του Paddy Considine είναι ένα παράδειγμα του ότι αυτό που κάνουν κάτι μικρές ευρωπαϊκές παραγωγές δεν μπορεί να το ονειρευτεί ο αμερικανικός κινηματογράφος ούτε όταν βρίσκεται στα χάι του(sic) όσο κι αν αυτό ακούγεται σαν κλισέ. Είναι θέμα διαφορετικής κουλτούρας τελικά…

Χωρίς περιττές λεπτομέρειες, η ταινία μπαίνει εξαρχής στην ουσία αυτού που θέλει να πει. Δεν υπονοεί και δεν αφήνει περιθώρια για άλλου τύπου αναγνώσεις. Ο Considine δεν τρέφει ψευδαισθήσεις, δεν ωραιοποιεί, δεν προσπαθεί να περάσει υπογείως στον θεατή κανένα μήνυμα. Έχει ωστόσο την ανάγκη να δώσει μια πιο αισιόδοξη προοπτική – μέσα στο ανθρωπίνως εφικτό βέβαια- κι αυτό κάνει τελικά μέσα απ’ την δραματική κορύφωση των τελευταίων σκηνών.

Εξαιρετικό το πρωταγωνιστικό δίδυμο των Peter Mullan και Olivia Colman.

Μοναδικό μελανό σημείο της ταινίας ο τίτλος της που παραπέμπει σε άλλου τύπου κινηματογράφου και πιθανόν να μην λειτουργήσει ελκυστικά για τους θεατές.

ΑΛΠΕΙΣ

2011-10-27T11:39:00.004+03:00

-Θα μείνει στην ιστορία του κινηματογράφου αυτή η ταινία;

-Ποια σου άρεσε περισσότερο, αυτή ή ο "Κυνόδοντας"¨;

-Εξαιρετική σκηνοθεσία.

-Αυτό το μονότονο παίξιμο κουράζει.

Μόλις διάβασες κάποιες απ' τις ατάκες που εκφράζουν προβληματισμό μετά το τέλος της αβαν πρεμιέρ των "Άλπεων" χθες το βράδυ.

Ο κινηματογράφος ασφυκτικά γεμάτος. Μετά βίας βρίσκουμε δυο θέσεις στο πλάι. Ωστόσο, μετά το διάλειμμα παρατηρώ κάποιες λίγες απώλειες. Δεν άντεξαν ως το τέλος, σκέφτομαι.

Στέκω αμήχανη γύρω από μια σωστή (sic), με κινηματογραφικούς όρους κριτική αποτίμηση της ταινίας. Δεν είμαι ειδικός του κινηματογράφου, έχω χάσει πολλά μεγάλα αριστουργήματα από καταβολής του, έχω δει και αρκετά blockbusters αλλά θεωρώ ότι ανήκω στο ψαγμένο κοινό. Δεν λέω όχι στο να δοκιμάσω να δω τα πάντα.

Θυμάμαι στον "Κυνόδοντα" είχα πάει με μεγάλες προσδοκίες κι έφυγα απογοητευμένη. Είχε στα χέρια του ένα δυνατό θέμα και το άφησε να ξεφουσκώσει. Εμένα κάπως με "ξενέρωσε". Ίσως επειδή και το θέμα του εγκλωβισμού και της πάσης φύσεως φυλάκισης δεν μου πάει καθόλου ιδιοσυγκρασιακά.

Όμως, οφείλω να αναγνωρίσω ότι ο Λάνθιμος γράφει την δική του προσωπική ιστορία στη μεγάλη οθόνη. Ανοίγω παρένθεση γιατί πρέπει ν' αναφέρω και τη θεατρική του σκηνοθεσία πέρυσι στον "Πλατόνοφ" του Τσέχωφ. Εδώ θα είμαι απόλυτη γιατί μπορώ να υποστηρίξω περισσότερο τη γνώμη μου έχοντας σχέση με το θέατρο. Το σανίδι τον πετάει έξω. Κλείνω παρένθεση κι εξακολουθώ για τα χθεσινά:

Οι "Άλπεις" είναι τρομακτικές και προκαλούν δέος, όπως ακριβώς και η συνονόματη τους οροσειρά. Έχουν ατμόσφαιρα νεκροτομείου. Ο φωτισμός είναι εκπληκτικός, οι λήψεις μεγαλειώδεις, οι λεπτομέρειες απολύτως προσεγμένες. Τα τονίζω αυτά γιατί αποκτούν μεγαλύτερη σημασία αν αντιληφθεί κανείς ότι το μπάτζετ του Λάνθιμου δεν είναι απεριόριστο. Το να μιλάνε δυο άνθρωποι κι η κάμερα να εστιάζει στο καλαμάκι με το οποίο ρουφάει τον καφέ του ο ένας, έχει μια τεχνική και καλλιτεχνική ιδιαιτερότητα. Το να εστιάζεις στα χέρια που ανταλλάσσουν χειραψία, επίσης. Ο Λάνθιμος χειρίζεται μ' επιδεξιότητα τα εξωλεκτικά σήματα επικοινωνίας.

Οι χαρακτήρες που υποδύονται οι ηθοποιοί του μιλάνε σαν αυτόματα. Ρομποτάκια που λένε τέρατα χωρίς καμιά συναισθηματική απόχρωση στη φωνή. Αυτό μπορεί είτε να σ' εκνευρίσει εντελώς είτε να σε καθηλώσει ή ακόμη και να το συνηθίσεις οπότε να σταματήσεις να το προσέχεις. Θα τολμήσω να πω μάλιστα ότι αν σωστά μαντεύω, ο Λάνθιμος ενδιαφέρεται ελάχιστα για τον προφορικό λόγο κι επικεντρώνεται στο βλέμμα ή στην κίνηση ή σε ό, τι άλλο.

Δεν θα εκπλαγώ αν στο μέλλον κάνει ταινία με ελάχιστο ή καθόλου λόγο.

Ο Λάνθιμος έχει ένα δικό του χιούμορ. Έξυπνο χιούμορ που δύσκολα εντοπίζεται σε μια επιπόλαιη ανάγνωση. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα:

Βλέπουμε μια αίθουσα χορού για ερασιτέχνες χορευτές μέσης ηλικίας (έχουν τον χορό σαν χόμπυ, παρακολουθούν μαθήματα σε σχολή και πάνε να χορέψουν μια φορά την εβδομάδα ή τον μήνα σε κάποιον χώρο). Ένα ζευγάρι μας τραβάει την προσοχή. Αυτός μικροκαμωμένος γύρω στα 60, η ντάμα του πολύ ψηλότερη κι ο ορισμός της νταρντάνας. Ανεβαίνουν στην πίστα και στροβιλίζονται. Το κοινό γελάει. Γιατί γελάει; Τι του φαίνεται αστείο; κοροϊδεύει το αταίριαστο οπτικά ζευγάρι ή επειδή όταν προβάλλεται ωμή κι αφτιασίδωτη η πραγματικότητα, το γέλιο προκύπτει από αμηχανία;

Στο mainstream σινεμά, η παραπάνω σκηνή θα είχε ντυθεί με το γνωστό παραμύθι που αρέσει σε όλους μας. Οι πρωταγωνιστές θα ήταν παραπάνω από ευπαρουσίαστοι, απόλυτα ταιριαστοί και με διάχυτο τον ερωτισμό που θα συνυπήρχε αρμονικά με το παθιασμένο και πολλά υποσχόμενο ταγκό που χόρευαν.

Ο Λάνθιμος τολμά και πετάει το παραμύθι στα σκουπίδια. Με άλλα λόγια, μέσα από την ψευδαίσθηση που προκαλεί η τέχνη, τσαλακώνει την ίδια την ψευδαίσθηση. Μαγικό!

Όσον αφορά στο θέμα των "Άλπεων", δεν θα μιλήσω για την πρωτοτυπία του αλλά για την "παρέκκλιση"του απ' τη λογική. Ακόμα περισσότερο, γιατί αυτή η σεναριακή παρέκκλιση είναι αποδεκτή ως το απολύτως φυσιολογικό απ' αυτούς που ακούνε την πρόταση των μελών της ομάδας των Άλπεων.

Last but not least που λένε κι οι Αγγλοσάξωνες, ακόμα και να δεις την ταινία και να μην σου αρέσει καθόλου, δεν είναι δυνατόν να μην σου κινήσει το ενδιαφέρον η εκφραστικότητα της Αγγελικής Παπούλια. Χωρίς υπερβολές, το πιο κινηματογραφικό πρόσωπο της εγχώριας παραγωγής μας.

Περισσότερα επί της μεγάλης οθόνης...

Τα στερνά τιμούν τα πρώτα

2011-09-27T22:56:00.005+03:00

[...] θα δυνηθήτε όμως, ομονοούντες, να παρέξητε και μίαν οιανδήποτε χτηστήν διοίκησιν εις τον λαό της Ελλάδος; Θ' αρκεσθήτε άρα γε εις την ικανοποίησιν του μεγάλου ομαδικού σκοπού σας; ή θα κατατριβήτε εις την διχόνοιαν των ατομικών ματαιοτήτων; Αυτήν την στιγμήν είσθε όλοι ηνωμένοι εις μίαν κυβέρνησιν. Παρά τούτο, ο κομματικός εκτραχηλισμός είναι πρωτοφανής. Παύσεις των αξίων υπαλλήλων. Διορισμός εις τας κενουμένας θέσεις των ανικάνων κομματικών πελατών σας. Διαφθορά του στρατεύματος δια της μεθόδου της προαγωγής των "ημετέρων". Διασπάθισις του δημοσίου χρήματος προς ικανοποίησιν και άγρευσιν ψηφοφόρων. Συστηματικός παραμερισμός εκ των δημοσίων πραγμάτων κάθε ηθικού προσώπου, όπερ- καθ' ο ηθικόν- αρνείται να δεχθή την κομματικήν υποτέλειαν.[...] Και φρίττω αναλογιζόμενος την εποχήν, ότε εν μόνον κόμμα θα κυβερνά, τα δε έτερα τρία θ' αντιπολιτεύωνται. Ποία η δημιουργική εργασία μιας κυβερνήσεως, όταν σκοπός της είναι πως να διαιωνίσει την πάση θυσία παραμονήν της εις την αρχήν, δια παντός είδους παροχών εις τους φίλους; Και ποίον πνεύμα θα επιστεγάση τα τυχόν αγαθά έργα της, ενώπιον των εμπαθών επιθέσεων των αντιπάλων της; [...]

Μ. Καραγάτση: "Τα στερνά του Μίχαλου". Εστία 1949.

Νομίζω τα λόγια είναι περιττά ως προς τι μας θυμίζει το παραπάνω απόσπασμα γραμμένο 62 χρόνια πριν κι αναφερόμενο στα γεγονότα της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843.

Ο Καραγάτσης, στην τριλογία του ("Ο Κοτζάμπασης του Καστρόπυργου", "Αίμα χαμένο και κερδισμένο" και "Τα στερνά του Μίχαλου") σκιαγραφεί με αξιοζήλευτη συγγραφική δεξιοτεχνία το πορτρέτο του Μίχαλου Ρούση, ενός φωτισμένου κοτζάμπαση που απ' το 1821 ως το 1856 αναζητά την ταυτότητα του μέσα απ' την επανάσταση του έθνους, τον διχασμό που ακολούθησε και τα πρώτα χρόνια της ελεύθερης Ελλάδας.

Ο Καραγάτσης δεν "χαϊδεύει" τον ήρωα του. Απεναντίας, χρησιμοποιώντας όλα τα ιστορικά και πολιτικά γεγονότα της εποχής (που σοκάρουν ως προς την αναλογία τους με τη σημερινή πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση) δημιουργεί μια ιστορία που υφαίνεται παράλληλα με τους αγώνες ενός λαού να βρει την ελευθερία του και να συγκροτήσει ένα οργανωμένο κράτος...

Ο Μίχαλος Ρούσης μαθαίνει μέσα απ' τα σφάλματά του. Κάποια λάθη του δίνει η ίδια η ζωή την ευκαιρία να τα ξεπληρώσει εγκαίρως. Για κάποια άλλα, τιμωρείται.

Ο Καραγάτσης δεν είναι διόλου μεταφυσικός. Πλάθει έναν ήρωα που "βρίσκει το φως του" μέσα από μιαν οδυνηρή προσωπική διαδρομή. Αλαζόνας και κυνηγός της ευδαιμονίας στη νιότη του, θα συναντήσει τη σοφία και την ορθή κρίση στη δύση της ζωής του έχοντας πάρει το μάθημα του. Σ' αυτήν τη ζωή κι όχι στην άλλη...

Kafka Zone στις Νύχτες Πρεμιέρας

2011-09-22T16:55:00.008+03:00

Η καλή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται. Έτσι και οι φετεινές νύχτες πρεμιέρας που ολοκληρώνονται την Κυριακή 25/9, έδειξαν απ’ την αρχή το καλό τους πρόσωπο. Η εναρκτήρια ταινία «The artist» για την οποία θ’ αφιερώσω ένα ξεχωριστό ποστ σε κάποια άλλη χρονική στιγμή, ήταν με δυο λόγια καταπληκτική. Φόρος τιμής στην ιστορία του κινηματογράφου, συγκίνηση, υψηλή αισθητική συγκέντρωσε πλήθος χειροκροτημάτων και την γενική απορία γιατί να χάσει απ’ το αμφιλεγόμενο «Δέντρο της ζωής» τον Χρυσό Φοίνικα και μάλιστα στην έδρα της…

Μέσα στις τόσες ταινίες που έχουν προγραμματιστεί σ’ αυτές τις 12 μέρες του φεστιβάλ είναι αδύνατο για προφανείς λόγους να τις δει κανείς όλες. Επιπλέον, απέκλεισα ταινίες που σίγουρα θα βγουν στις αίθουσες τους επόμενους μήνες καθώς κι αυτές που παίχτηκαν σε κινηματογράφους μακρύτερα απ’ το κέντρο (Δαναός1 & 2) και για τους οποίους δεν υπήρχε ηλεκτρονικό σύστημα αγοράς εισιτηρίων. Αυτό με τα εισιτήρια νομίζω ότι πρέπει να το κοιτάξουν καλύτερα οι διοργανωτές γιατί το υπάρχον ωράριο στα σημεία προπώλησης δεν εξυπηρετεί καθόλου τους εργαζόμενους.

Στο δια ταύτα λοιπόν, επέλεξα να δω ένα μέρος απ’ το αφιέρωμα στον Κάφκα, το λεγόμενο Kafka Zone το οποίο δημιουργήθηκε με αφορμή την έκθεση «Investigations of a Dog» που οργανώνεται απ’ το ίδρυμα ΔΕΣΤΕ

Πρώτη ταινία ήταν η «Δίκη» σκηνοθετημένη από έναν κινηματογραφικό θρύλο, τον Όρσον Ουέλς το 1962.

Όσοι έχουν διαβάσει το ομώνυμο μυθιστόρημα του Κάφκα που στηλιτεύει κάθε μορφή εξουσίας (πάντα επίκαιρο) ή όσοι έχουν υπόψιν τους κάτι από ατμόσφαιρα Κάφκα θα συμφωνήσουν ότι η εξπρεσιονιστική τεχνική σκηνοθεσίας του Ουέλς, τα ασπρόμαυρα εντυπωσιακά πλάνα, η υποβλητική μουσική και η ανεπανάληπτη ερμηνεία του Πέρκινς στοιχειοθετούν μια ταινία σταθμό στην ιστορία του κινηματογράφου. Άξιο αναφοράς το ότι ο ίδιος ο Ουέλς θεωρούσε αυτήν κι όχι τον «πολίτη Κέιν» την καλύτερη ταινία του.

Δεν ήξερα ότι το έργο του Κάφκα έχει εμπνεύσει αρκετούς δημιουργούς ταινιών animation. Όσοι είστε φίλοι ή/και αναγνώστες, θα έχετε προσέξει ότι το παρόν blog είναι φιλικό προς τα κινούμενα σχέδια και τα comics.

Στη χτεσινή προβολή (ημέρα αφιερώματος στον Κάφκα στον κιν/φο Άστορ), την τιμητική τους είχαν 6 ταινιάκια κινουμένων σχεδίων Καφκικής έμπνευσης.

Προβλήθηκε αρχικά η τριλογία: «Rider on the Bucket», «The Chamber Stork» και «The Country Doctor» (τιμήθηκε με Αργυρή άρκτο για ταινία μικρού μήκους στο φεστιβάλ Βερολίνου του 1996) της Φινλανδής Καταρίνα Λίκβιστ.

Το εντυπωσιακό με τη Λίκβιστ είναι ότι χρησιμοποιεί στις ταινίες τις μαριονέτες που κατασκευάζει η ίδια και που τις εντάσσει εντυπωσιακά μέσα στο περιβάλλον των ταινιών της. Στο «The Country Doctor» μάλιστα μεταφέρει τη δράση στο κατεστραμμένο απ’ τον πόλεμο Σαράγιεβο δίνοντας –πέρα απ’ το στοιχείο του animation- και μια άλλη διάσταση στην ιστορία του Κάφκα.

Το «The Country doctor» φαίνεται ότι είχε την τιμητική του χθες αφού το είδαμε και δια χειρός Κότζι Γιαμαμούρα με τίτλο «Inaka Isha» Ο ιάπωνας σκηνοθέτης παίρνει αφορμή απ’ την ιστορία του Κάφκα και δημιουργεί ένα εκπληκτικής αισθητικής φιλμάκι που μέσα στα 20 περίπου λεπτά που διήρκεσε κατάφερε να συγκινήσει και να εντυπωσιάσει για το σκίτσο του.

Στη συνέχεια τη σκυτάλη παίρνουν Αμερική και Καναδάς με τον αμερικανό Τομ Γκίμπονς να δημιουργεί μια μεταμοντέρνα, φουτουριστική πόλη στο «Hunger Artist κερδίζοντας το βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ του Σλάμντανς και συγκινώντας με την all time classic ιστορία του πάλαι ποτέ διάσημου καλλιτέχνη που τώρα σαπίζει αργά στο κλουβί του.

Η πασίγνωστη «Μεταμόρφωση» του κυρίου Σάμσα σε ζωύφιο της Καρολάιν Λιφ, ήταν επίσης πολύ ενδιαφέρουσα για το σκίτσο και τον τρόπο που αυτό εξελισσόταν μέσα στο λευκό περιβάλλον του και τέλος το «The Man Who Waited» καναδικής παραγωγής ήταν η πιο πρόσφατη ταινία που προβλήθηκε (παραγωγής 2006) αποδεικνύοντας ότι ο Κάφκα εξακολουθεί να εμπνέει τους δημιουργούς κινουμένων σχεδίων και να τους ιντριγκάρει να μεταφέρουν την υποβλητική ατμόσφαιρα των παραβολών του στη μεγάλη οθόνη.

Περισσότερα εδώ

"Έξι δισεκατομμύρια τρόποι ζωής"

2011-09-20T11:44:00.006+03:00

Το "Έξι δισεκατομμύρια τρόποι ζωής" εμφανίστηκε στη ζωή μας με τη μορφή ενός πρωτότυπου γαμήλιου δώρου. Εν αρχή, εγένετο αμηχανία. Η αλήθεια είναι ότι σε ξενίζει ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας ως δώρο γάμου. Στη συνέχεια, την στιγμιαία αμηχανία διαδέχτηκαν τα χαμόγελα. Εξάλλου, ένα απρόβλεπτο δώρο είναι πάντα καλοδεχούμενο κι επιπροσθέτως, εμένα προσωπικά μ' αρέσουν αυτού του είδους οι εκπλήξεις.

Εκ των υστέρων, σκέφτηκα ότι το είδος στο οποίο ανήκει (σ.σ επιστημονική φαντασία) έχει μάλλον έναν ιδιότυπο συμβολισμό για γάμους. Ας πούμε ότι ο προσφέρων το δώρο σκέφτηκε ότι είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας το να εύχεσαι να μακροημερεύσει ένας γάμος στην εποχή μας ή η all time classic γαμήλια ευχή "να ζήσετε", για δείτε τι ωραία καλύπτεται από τον τίτλο που με τον τρόπο του μας το εύχεται σε δισεκατομμύρια!!!

Τελοσπάντων, ας έρθω στο θέμα μας που είναι να μιλήσω για το βιβλίο που προ μίας εβδομάδας διάβασα κι ομολογώ ότι με συνεπήρε ευχάριστα.

Δεν έχω εντρυφήσει στη λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας. Επιπλέον, δεν έχω διαβάσει κάτι άλλο του Παναγιώτη Κούστα κι έτσι δεν έχω άποψη για το στυλ του. Κατάλαβα όμως διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλίο, ότι ο συγγραφέας είναι έξυπνος, με χιούμορ και διορατικότητα την οποία προφανώς οφείλει και στην σε βάθος μελέτη της πραγματικότητας που μας περιβάλλει.

Το βιβλίο, σε καθεμιά από τις 12 αυτοτελείς ιστορίες του, πραγματεύεται μια σειρά από θέματα της καθημερινότητας του τέλους του 21ου αιώνα. Κοινός άξονας σε όλες ο άνθρωπος, οι επιθυμίες του, η σχέση του με την καθημερινότητα όπως αυτή θα έχει διαμορφωθεί, τα παιχνίδια εξουσίας, η πολιτική, τα εργασιακά θέματα, τα περιβαλλοντικά, οι πολιτικές δολοφονίες κόκ

Το ενδιαφέρον είναι ότι ενώ δεν θα προλάβουμε να δούμε τον πλανήτη Γη και τους πέριξ αυτού σε περίπου 80 χρόνια από σήμερα, ο κόσμος που περιγράφεται στο βιβλίο (με εξαίρεση το κεφάλαιο Common Sensors) δεν φαντάζει και τόσο εξωπραγματικός. Αν αναλογιστούμε όλοι πώς ακουγόταν στ' αυτιά μας όταν είμασταν παιδιά η έλευση του 2000, για το 2100 είμαστε μάλλον καλύτερα φαντασιακά εξοπλισμένοι!

Παναγιώτη, ο επίλογος σου εν είδει παράβασης ή τούμπαλιν, μ' έκανε να σε συμπαθήσω ακόμη περισσότερο. Οι θεατρικές μου καταβολές βλέπεις ;)

Brivido felino

2011-09-19T09:29:00.004+03:00

Ένα ιταλικό παλιό τραγούδι με τη φωνή της Μίνα ήταν αυτό που μ' έκανε ν' αντικρύσω τον κόσμο πιο αισιόδοξα σήμερα το πρωί, επειδή υπάρχεις εσύ. Τραγουδάω ακόμη τη μελωδία του στο μυαλό μου κι είναι σαν να κυκλοφορώ μ' ένα μεγάλο μυστικό σαν αυτά που έχεις τον πρώτο καιρό που ερωτεύεσαι. Ξέρω, ακούγεται τρελό αλλά τις βρίσκω πια πολύ βαρετές αυτές τις λογικές που στοιχειώνουν τη ζωή μας με κανόνες, πρέπει και δεν. Εγώ, έστω και μετά από τόσα χρόνια, ξανάνιωσα το ίδιο δυνατά όπως στην αρχή και χαμογέλασα με ικανοποίηση στη σκέψη ότι είσαι στο ίδιο σπίτι, κοιμάσαι στο ίδιο κρεβάτι και με δυο δρασκελιές μπορώ να έρθω να σου δώσω ένα φιλί και να σου πω ότι ευτυχώς που υπάρχεις, γιατί με δυο η ζωή είναι πιο ωραία και τα όνειρα μπορούν να εξακολουθήσουν- κόντρα στο ρεύμα της εποχής-να περιμένουν ότι θα πραγματοποιηθούν.

Σύρος, καλοκαίρι 2011-μέρος 5ο - Εικαστικά και άλλα

2011-09-02T16:22:00.014+03:00

Σε όσα ακόμα ωραία πράγματα με συνάντησαν, στις φετεινές διακοπές, θέλω να προσθέσω:

Την έκθεση ζωγραφικής της φίλης Μαρίας Ξαγοράρη με τίτλο "Εντός των τειχών" που παρουσιάστηκε από τις 16 έως τις 26/8 στην αίθουσα τέχνης "Ερμούπολη"

Την έκθεση του Γιώργου Τερζή με θέμα το Μπενίν της Δυτικής Αφρικής και τίτλο "Μπενίν - Άνθρωποι και παραδόσεις", στον πολιτιστικό χώρο της Έπαυλης Τσιροπινά στην Ποσειδωνία

Μια βραδυά στους κήπους της έπαυλης Τσιροπινά (πρώην Δημαρχείο Ποσειδωνίας και νυν πολιτιστικό χώρο) με μουσική του 15ου και 16ου αιώνα.

Την απόλυτη ησυχία με τον αισθησιακό ήχο της θάλασσας λίγο πριν με πάρει ο ύπνος

Την ρετρό αίσθηση που μου προκαλούσε η Ποσειδωνία. Σαν να ήμουν ξανά παιδί...

Σύρος, καλοκαίρι 2001, μέρος 2ο - Κλασική Μουσική

2011-09-02T13:18:00.006+03:00

Αν υποθέσουμε ότι ο κόσμος εξημερώνεται μέσα απ' την τέχνη και συνεπώς οι φέροντες κάποια εξουσία μπορούν με τις επιλογές τους να διαμορφώσουν το καλό γούστο και να συμβάλουν στη γενικότερη παιδεία του λαού, τότε είναι ιδιαίτερης σημασίας ο 7ος χρόνος του "διεθνούς φεστιβάλ κλασικής μουσικής Κυκλάδων" που και το φετεινό καλοκαίρι διεξήχθη μ' επιτυχία στη Σύρο.

Τα σκήπτρα στις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις στη χώρα μας γενικά τα κρατάει η Αθήνα με αποτέλεσμα η επαρχία να περιορίζεται στις λεγόμενες αρπαχτές(sic) θιάσων αμφιβόλου συνήθως ποιότητας. Η Σύρος ευτυχώς έχει σπάσει αυτήν την παράδοση και κάθε χρόνο παρουσιάζει ένα χορταστικό καλοκαιρινό φεστιβάλ με ιδιαίτερο καλλιτεχνικό ενδιαφέρον για όλα τα γούστα.

Το φεστιβάλ κλασικής μουσικής σίγουρα δεν είναι συνηθισμένο για ένα νησί και μάλιστα στο πικ των καλοκαιρινών διακοπών, αλλά η συνεχώς αυξανόμενη προσέλευση του κόσμου και η αγάπη για το είδος, σε συνδυασμό με το ευτύχημα ενός θεάτρου σαν τον "Απόλλωνα¨της Ερμούπολης, έχουν ανεβάσει τον πήχυ κι έτσι οι παραστάσεις είναι υψηλού επιπέδου.

Είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε τις 3 από τις 6 συνολικά παραστάσεις που δόθηκαν απ' τις 19 ως και τις 27 Αυγούστου. Ακούσαμε έργα των Mozart, Beethoven, Haydn, Mendelssohn, Malher, Schuman. Έργα που έχουν γραφεί για μεγάλες ορχήστρες και που εδώ προσαρμόστηκαν σε μικρότερες συνθέσεις, σε κουαρτέτα, κουιντέτα ή σεξτέτα. Απολαύσαμε μεγάλους σολίστες και μουσικούς απ' όλες τις χώρες του κόσμου και μας ικανοποιούσε να βλέπουμε ένα θέατρο να γεμίζει από ανθρώπους που ανταποκρίνονται θετικά στην ποιότητα που τους παρέχεται.

Δεν χρειάζεται να έχει κανείς πολλές γνώσεις γύρω απ' την κλασική μουσική για να μπορέσει να παρακολουθήσει μια παράσταση. Αρκεί να είναι δεκτικός στο είδος. Κρίνοντας απ' τον εαυτό μου που δεν έχω εντρυφήσει ιδιαίτερα σ' αυτή τη μουσική, αλλά μ' ευχαριστεί να την ακούει, νομίζω πως με τέτοιου είδους πρωτοβουλίες σαν αυτήν του Δήμου Σύρου ν' αγκαλιάσει μια τέτοια μουσική διοργάνωση, δίνονται ερεθίσματα.

Επιστρέφοντας στην πόλη, χάρηκα όταν έπεσε το μάτι μου σ' αυτήν την είδηση για το λυρικό λεωφορείο κι αν αρχικά την αντιμετώπισα ως σουρεαλιστική εικόνα (στην Αθήνα των απεργιών, των σκουπιδιών και των σπασμένων πεζοδρομίων -από αγανάκτηση ή μαγκιά-, άριες θα ξεχύνονται από ένα λεωφορείο), μετά είπα γιατί όχι; Αν η τέχνη αποφασίσει να πλησιάσει το μεγάλο κοινό και να διασώσει έστω και λίγους απ' αυτό, τότε ίσως και να υπάρχει ακόμη ελπίδα...

Σύρος, καλοκαίρι 2011, μέρος 4ο- Βιομηχανικό Μουσείο Ερμούπολης

2011-09-02T11:12:00.018+03:00

Ένα πράγμα που με συγκινεί στη Σύρο είναι ν' ατενίζω από απόσταση τους δυο λόφους της, τον καθολικό- την Άνω Σύρο δηλαδή - και τον ορθόδοξο , την Ερμούπουλη. Η Άνω Σύρος προϋπήρχε. Αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, οι κάτοικοι της είναι οι κανονικοί ντόπιοι του νησιού. Τα σπίτια τους κρέμονταν απ' τον βράχο όταν η κάτω πόλη δεν είχε καν όνομα κι αριθμούσε ελάχιστες ψυχές και δυο- τρία χαμόσπιτα.

Το θαύμα ξεκίνησε με την προσφυγιά της ελληνικής επανάστασης και την καταστροφή της Χίου. Χιώτες, Κασιώτες, Υδραίοι κά εγκαταστάθηκαν στο νησί και συνετέλεσαν σ' αυτό το θαύμα που αργότερα ονομάστηκε Ερμούπολη.

Η Ερμούπολη αποτελεί ξεχωριστό και μοναδικό φαινόμενο πόλης στην ιστορία της νεώτερης Ελλάδας. Πυκνοκατοικήθηκε γρήγορα.

Αξίζει ν' αναφερθεί ότι μέχρι το 1821 ο πληθυσμός του νησιού αριθμούσε τους 4.000 κατοίκους κι εντοπιζόταν κυρίως στην Άνω Σύρο, ενώ το 1828, η Ερμούπολη μόνο έχει 14.000 κατοίκους και αναπτύσσεται στο μεγαλύτερο βιομηχανικό κι εμπορικό κέντρο της ελεύθερης Ελλάδας, φτάνοντας το 1850 τους 20.000 κατοίκους και το 1889 - την εποχή της μεγάλης ακμής της-τους 22.000. Παράλληλα με την οικονομική άνθηση που έφερε η εμπορική δραστηριότητα, οι Ερμουπολίτες, φρόντισαν να δώσουν στην πόλη τους μια πνευματική ακτινοβολία πρωτόγνωρη για τα δεδομένα της εποχής. Το ιστορικό 1ο Γυμνάσιο με γυμνασιάρχη τον Νεόφυτο Βάμβα οικοδομήθηκε χάρη στις εισφορές των πλουσιότερων αστών και εγκαινιάστηκε το 1833 ενώ το θέατρο Απόλλων λειτούργησε το 1864 φιλοξενώντας δεκάδες παραστάσεις ελληνικών και ξένων θιάσων κάθε χρόνο, όταν στην Αθήνα ακόμα δεν υπήρχε ανάλογο θέατρο...

Όλο αυτό το αστικό θαύμα της Ερμούπολης, γίνεται αντιληπτό στον σημερινό επισκέπτη μέσα απ' την αρχιτεκτονική της πόλης ή κι απ' ό, τι έχει απομείνει απ' την βιομηχανική κι εμπορική δραστηριότητα του παρελθόντος.

Το ιδανικότερο σημείο προβολής αυτής της δραστηριότητας είναι το Βιομηχανικό Μουσείο που εγκαινιάστηκε το 2000 και στεγάζεται σ' ένα παλιό εργοστάσιο χρωματουργίας (χρωματουργείο Κατσιμαντή ) του 1888. Το κτίσμα διακρίνεται για τον χαρακτηριστικό "πύργο ψύξης" του ανασκευασμένο στην πρώτη του μορφή.

Το εσωτερικό του μουσείου κρύβει έναν πραγματικό θησαυρό.

Μηχανές κι εργαλεία κλωστϋφαντουργίας, εξοπλισμός βυρσοδεψείων, δείγματα ναυπηγικής, προϊόντα υαλουργίας αλλά και συσκευασίες τροφίμων που παρασκευάζονταν στο νησί, λουκουμιών, μια βιτρίνα μαγαζιού που πούλαγε κορδέλες, υφάσματα, είδη ραπτικής, αλλά και δείγματα τυπογραφίας, εφημερίδες της εποχής, πολεοδομικούς χάρτες, αρχιτεκτονικά σχέδια καθώς και ζωγραφικούς πίνακες από Συριανούς καλλιτέχνες του 19ου αιώνα.

Η συλλογή αριθμεί συνολικά τα 300 αντικείμενα και συνεχίζει να εμπλουτίζεται

Το Βιομηχανικό Μουσείο αποτελείται κι από 3 ακόμη κτίρια εξαιρετικής σημασίας, όπως το Βυρσοδεψείο Κορνηλάκη, το υφαντουργείο Βελισαρόπουλου που στεγάζει το εργαστήριο αποκατάστασης και συντήρησης παλαιών μηχανημάτων κι εργαλείων και το Σκαγιοποιείο Αναιρούση που λειτουργούσε απ' το 1889 και είναι πιθανώς και το μοναδικό σωζόμενο στην Ευρώπη με το σύνολο του εξοπλισμού του.

Σύρος, καλοκαίρι 2011- μέρος 3ο - Ανακύκλωση

2011-09-01T13:51:00.011+03:00

Oι φετεινές διακοπές ήταν όλο εκπλήξεις! Η παραμονή μας στην αγαπημένη Σύρο ήταν χαλαρωτική, ξεκούραστη και γεμάτη φίλους και γνωστούς. Ήταν στιγμές που ένιωθες σαν να είχε γίνει κανονική απόβαση από γνώριμα πρόσωπα στο νησί. Περπατούσαμε αμέριμνοι στην Ερμούπολη και βλέπαμε μπροστά μας μια οικεία φυσιογνωμία. Ρεμβάζαμε στην παραλία και δίπλα μας ακριβώς - όλως τυχαίως- ερχόταν να καθίσει κάποιος άλλος.

Περάσαμε τις μέρες μας χωρίς ιδιαίτερο άγχος για να εξερευνήσουμε άγνωστες περιοχές. Τόσα χρόνια τώρα τον ξέρουμε τον τόπο, έχουμε τα στέκια μας, είμαστε πάντα ανοιχτοί και σ' άλλα και το απολαμβάνουμε.

Όσο καλά όμως και να γνωρίζεις ένα μέρος, πάντα υπάρχει κάτι που έχεις ακόμη να μάθεις γι' αυτό.

Φέτος το καλοκαίρι, εκπλαγήκαμε ευχάριστα διαπιστώνοντας ότι η Σύρος κάνει σοβαρή ανακύκλωση και μάλιστα κατά τα διεθνή πρότυπα. Μέχρι τώρα είχα δει συστηματική και σωστή ανακύκλωση μόνο στα ταξείδια μας στο εξωτερικό. Στην Ελλάδα, η λέξη είναι γνωστή, αλλά η εφαρμογή σχετικά άγνωστη και αδιάφορη για την πλειονότητα των κατοίκων. Έχω δει να πετιούνται σάπια λαχανικά και κρέατα σε μπλε κάδο που βρίσκεται μπροστά από γνωστή αλυσίδα σούπερ μάρκετ στην Καλλιθέα και υποπτεύομαι ότι γίνεται κι αλλού. Έχω μεταφέρει επανειλημμένως με το αυτοκίνητο τα ανακυκλώσιμα σκουπίδια του σπιτιού για να βρω κάδο να τα πετάξω και με το ρίσκο μάλιστα να καταλήξουν στην ίδια χωματερή με τα συμβατικά απορρίμματα.

Στην Αθήνα μέχρι πρότινος, η ύπαρξη μπλε κάδου δεν ήταν αυτονόητη για όλες τις γειτονιές- πάω στοίχημα ότι ακόμα απουσιάζουν από κάποιες. Στη γειτονιά μας επί παραδείγματι, μόλις πέρυσι, λίγες εβδομάδες πριν τις δημοτικές εκλογές, αποκτήσαμε μπλε κάδο και διανεμήθηκαν και οι ανάλογες σακκούλες σε κάθε διαμέρισμα. Ήταν βέβαια μια κίνηση απελπισίας του απερχόμενου δημάρχου κι ευτυχώς για μας δεν τον βοήθησε να διατηρήσει το αξίωμα του!

Στη Σύρο, είδαμε κάδους για κάθε συσκευασία που μπορεί ν' ανακυκλωθεί, σε κάθε περιοχή, ώστε να διευκολύνονται τόσο οι μόνιμοι κάτοικοι, όσο κι οι παραθεριστές.

Οι κάδοι αυτοί είναι μπλε για την ανακύκλωση του γυαλιού, κίτρινοι για το χαρτί και γκρι για τις υπόλοιπες συσκευασίες. Πλάι τους, κάθε φορά είναι και οι κοινοί κάδοι για τα υπόλοιπα μη ανακυκλώσιμα. Έτσι, δεν σου παίρνει πάνω από δυο λεπτά να τοποθετήσεις την κάθε συσκευασία εκεί που πρέπει.

Τα αυτοκίνητα που συλλέγουν τα σκουπίδια κάνουν τακτικά δρομολόγια και είναι ειδικής χρήσης- δηλαδή συλλέγουν μόνο την ανακύκλωση-.

Αντιγράφω απ' το ενημερωτικό φυλλάδιο που διανέμεται δωρεάν: η γραμματεία του Φορέα Διαχείρισης είναι πάντα πρόθυμη να σας ενημερώσει για όλα τα θέματα που αφορούν την Ανακύκλωση στο νησί μας, όπως τα σημεία που βρίσκονται οι κάδοι, τα υλικά που μπορούν να δεχτούν, την ημέρα και ώρα αποκομιδής τους. Μπορείτε επίσης να ενημερώσετε αν διαπιστώσετε κάποιο πρόβλημα (π.χ. να αναφέρετε ότι κάποιος κάδος έχει γεμίσει) ή να κάνετε τις δικές σας προτάσεις που θα καταγραφούν και θα απαντηθούν.

Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι δίπλα σε όλους αυτούς τους κάδους (σκεπαστούς παρακαλώ για λόγους οσμής αλλά κι αισθητικής) συνυπάρχει κι ένας κόκκινος για ανακύκλωση μαγειρικού λαδιού!

Αν δεν είναι αυτό προχωρημένο, και μάλιστα όχι στην πρωτεύουσα, αλλά σ' ένα κυκλαδονήσι, τότε τι είναι;

Στη φωτογραφία που ακολουθεί, απαθανάτισα τον κόκκινο κάδο για του λόγου το αληθές και αξίζει να επισημάνω ότι είναι απ' τα Χρούσσα, ένα όμορφο χωριό, απομακρυσμένο απ' την πόλη, όχι παραθαλάσσιο και καθόλου τουριστικό πράγμα που εξαλείφει και τις όποιες ενστάσεις για προβολή.

Εύχομαι ν' ακολουθήσουν κι άλλοι δήμοι γιατί πολιτισμός δεν είναι μόνο να πηγαίνεις θέατρο ή να επισκέπτεσαι μουσεία, αλλά να φροντίζεις ενσυνείδητα για την καθαριότητα της γειτονιάς, της πόλης σου, της χώρας σου και του πλανήτη που με τόση ανοχή σε φιλοξενεί.

Σύρος, καλοκαίρι 2011 - μέρος 1ο - Το βιβλιοπωλείο

2011-09-01T11:38:00.010+03:00

Στην πόλη που τόσο έχω αγαπήσει τα τελευταία 11 χρόνια και που επιθυμώ να ζήσω κάποτε μόνιμα, υπάρχει ένα αγαπημένο μέρος.

Δεν είναι απ' αυτά που θα βρει κανείς σε τουριστικούς οδηγούς, δεν σχετίζεται με φαγητό, ποτό ή διασκέδαση. Είναι απ' αυτά τα μέρη που προσέχεις όταν έχεις πια αρχίσει να νιώθεις οικεία με το περιβάλλον, όταν πετάς από πάνω σου το ταμπελάκι του τουρίστα και βλέπεις την πόλη με άλλο μάτι.

Μιλάω τόση ώρα για ένα βιβλιοπωλείο παλιού καιρού. Δεν πουλάει χαρτικά, παρά μόνο βιβλία. Αυτοί που αγαπούν τα βιβλία θα το αναγνωρίσουν αμέσως. Είναι "old fashionned" βιβλιοπωλείο για τους λάτρεις του είδους, χωρίς περαιτέρω φτιασιδώματα.

Η βιτρίνα του χορταστική, με μεγάλο της μέρος να καλύπτεται από τίτλους σχετικούς με το νησί. Εκεί κείται η "Μεγάλη Χίμαιρα", εκεί ¨Η εποχή των χρυσανθέμων" ή "Η ψυχολογία Συριανού συζύγου" κόκ.

Το σημείο αναφοράς μου όμως για το συγκεκριμένο βιβλιοπωλείο, είναι οι ιδιοκτήτες του. Πρόκειται για ένα γλυκύτατο ζευγάρι πολύ περασμένης ηλικίας πια που μέχρι και πριν από δυο μήνες ανελλιπώς άνοιγε κι έκλεινε το μαγαζί παρέα, εργαζόντουσαν μαζί δημιουργικά κι αισθανόντουσαν περήφανοι για το μαγαζί τους.

Το στολίδι τους είναι σίγουρα ο πρώτος όροφος του μαγαζιού. Γεμάτος βιβλιοθήκες απ' άκρη σ' άκρη, εκλεκτές εκδόσεις, σπάνια βιβλία, ιστορικά ντοκουμέντα, βραβεία και παράσημα κι ένας μεγάλος χώρος για εκδηλώσεις και φιλολογικές βραδυές. Με το που ανεβαίνεις την ξύλινη σκάλα, η μυρωδιά του χαρτιού - μυρωδιά αγαπημένη για τους βιβλιόφιλους- είναι διάχυτη. Γι' αυτόν τον χώρο ήταν τόση η περηφάνεια τους που αν σ' έβλεπαν σοβαρό αναγνώστη, σε ξεναγούσαν ευχαρίστως εκεί.

Δεν υπήρχε περίπτωση στις επισκέψεις μας μέχρι και πέρυσι να τους ζήταγες έναν τίτλο και να μην σου έλεγαν με κλειστά τα μάτια πού ήταν τοποθετημένος. Το βιβλιοπωλείο τους ήταν το δεύτερο σπίτι τους. Δεν τους γνώρισα ποτέ προσωπικά, αλλά είμαι νομίζω καλός δέκτης αυτού που εξέπεμπαν κι όσες φορές μπήκα στον επαγγελματικό τους χώρο διαπίστωσα την αγάπη και την αφοσίωση τους γι' αυτό που έκαναν. Μέγα ευτύχημα να σ' αρέσει η δουλειά που κάνεις κι εδώ, κάθε φορά που αγόραζες κάτι, ήξερες ότι το είχαν αγγίξει και τοποθετήσει στο ράφι στοργικά κι όχι διεκπεραιωτικά.

Φέτος, ήταν η πρώτη φορά που περνώντας από κει βρήκα το μαγαζί κλειστό. Θορυβήθηκα προς στιγμήν, ρώτησα τους γείτονες κι ευτυχώς έμαθα ότι είναι μεν καλά στην υγεία τους, αλλά αποφάσισαν από κοινού πως ήρθε πια η ώρα ν' αποσυρθούν.

Το μαγαζί το δουλεύουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους, ωστόσο επειδή η διαδοχή υπήρξε πρόσφατη, αν ζητήσεις κάτι απ' τον επάνω κυρίως όροφο, ο νεαρός εγγονός θα πάρει τηλέφωνο τον παππού του να τον κατατοπίσει για την ακριβή θέση. Συνέβη μπροστά μας!

Κατά πάσα πιθανότητα δεν θα ξαναδώ ποτέ τον κύριο Στάθη και την κυρία Πόπη στις γνώριμες θέσεις τους, μοιράζομαι ωστόσο μια εικόνα τους που είχα την τύχη να παρακολουθήσω κανά δυο χρόνια πριν και την αφήνω σαν ρομαντική πινελιά στη σκληρή και κυνική εποχή μας.

Στην παραλία της αρχοντικής Ερμούπολης, εκείνος κι εκείνη πάντα κομψοί κι αρχοντικοί, περπατούν χεράκι- χεράκι καθώς πηγαίνουν ν' ανοίξουν το μαγαζί τους για το απόγευμα.

Κι όμως είμαι ακόμη εδώ...

2011-08-09T15:39:00.005+03:00

και μέχρι να δω το πλοίο να ξεμακραίνει, δεν θα κάνω άλλα καλοκαιρινά όνειρα από φόβο μήπως και δεν υλοποιηθούν...

Και καθώς το κλεινόν άστυ ερημώνει και πυρώνεται απ' τους καύσωνες ενός ακόμα καλοκαιριού, εξαντλώ σιγά- σιγά τα αποθέματα μου σε βιβλία που κανονικά θα είχαν διαβαστεί ένα μήνα νωρίτερα, (απ' την άλλη, ευκαιρία ν' αγοράσω άλλα, άσε που έχω ακόμη στοκ), ξυπνάω κάποιες νύχτες έντρομη απ' τους ήχους που η ησυχία της νύχτας κάνει εντονότερους (μπας και μπήκε κανένας ανεπιθύμητος στο σπίτι;), μετράω τα καλοκαιρινά μπάνια όπως τότε που ήμουν παιδί (δυστυχώς 3 μόνο προς το παρόν!), κοιτάω το ρολόι μου στο γραφείο μιας κι η ώρα δεν περνάει πια, γυρνάω σπίτι, δυσανασχετώ στην ιδέα του μαγειρέματος (ποιος τρώει με τέτοια ζέστη), ανοίγω τον κλιματισμό και ξαπλώνω μαζί με το βιβλίο μου. Απολαμβάνω το τραγούδι των τζιτζικιών- τα λατρεύω τα τζιτζίκια-τον ήχο τους, όχι το modus vivendi τους- είναι που μαζί με το καρπούζι και το αντηλιακό καρύδας μυρίζουν πιο πολύ καλοκαίρι απ' όλα.

Πενθώ την καμμένη οθόνη του υπολογιστή μου, δυσανασχετώ στην ιδέα του να εισβάλλει κάποιος ανεπιθύμητος στον ιδιωτικό χώρο κάποιου άλλου (φαινόμενο των καιρών κι αυτό), μ' ενοχλεί η παρακμή αυτής της πόλης και των κατοίκων της, χαίρομαι που δεν έχω ακούσει ακόμα από κανέναν τη φράση "καλό χειμώνα".

Είναι που κανείς δεν θέλει να γυρίσει πίσω στη μικρή φυλακή του απ' ό, τι φαίνεται...

Fare niente...

2011-07-12T11:47:00.007+03:00

Όταν ήμουν γύρω στα 20 (μου αρέσει να τα αποκαλώ τα χρυσά χρόνια των 20),ξάπλωνα τα μεσημέρια πάνω στην πετσέτα της παραλίας, τα πόδια βούλιαζαν στην καυτή άμμο, η παλάμη μου ανάδευε κι αυτή την άμμο (μ' άρεσε αυτή η αίσθηση της στο δέρμα μου) και κάτω απ' τον δυνατό καλοκαιρινό ήλιο (ακόμα δεν είχα αρχίσει να τον φοβάμαι- άλλωστε ελάχιστα φοβάσαι στα 20)επιδιδόμουν με επιτυχία στο fare niente!
Είναι σπουδαία τέχνη αυτή του fare niente, ακόμα πιο σπουδαίο δε, να έχεις την πολυτέλεια να το κάνεις. Απολάμβανα εξαιρετικά εκείνες τις στιγμές που με κλειστά τα μάτια, άκουγα τον μαγευτικό ήχο της θάλασσας και μέσα στην ησυχία του μεσημεριού, ο ήλιος με ζέσταινε και σκέπαζε μ' εαρινή λήθη τον εγκέφαλο μου. Όλα τα προς προγραμματισμό θέματα, κλείδωναν. Όλα τα προβλήματα καιγόντουσαν απ' τις δυνατές ακτίνες του ζωοδότη. Ό,τι δεν ήταν ταιριαστό με τον περιβάλλοντα χώρο εκείνης της στιγμής, έμπαινε στο κουτάκι του με την ένδειξη "επανεξετάζεται άμα τη επιστροφή". Το σώμα και το μυαλό μου δούλευαν στο παρόν. Και το παρόν ήταν γεμάτο καλοκαιρινά χρώματα, μυρωδιά από καρπούζι, αλάτι στο δέρμα, αντηλιακό καρύδας και μια αίσθηση ότι αυτή η απόλυτη ευτυχία θα κρατήσει για πάντα.

Αυτή η παραπάνω εικόνα μου χρησιμεύει πάντα για να χαλαρώνω. Να νιώθω το σώμα μου να βουλιάζει στη ζεστή άμμο και ν' ακούω το νερό.
Αυτό το αιώνιο καλοκαίρι ξάπλα δίπλα στο κύμα, μ' ένα παρεό, με λυτά μαλλιά, χωρίς μακιγιάζ και χωρίς συμβάσεις, θα' θελα ιδανικά να μπορούσα να το απολαμβάνω περισσότερο τόσο χρονικά όσο και ποιοτικά. Χρονικά, δεν είναι πλέον εφικτό, αφού η ζωή στην πόλη πάντα σε καλεί πίσω. Όσο για το ποιοτικά, η ζωή μας δεν είναι πια "αθώα" και ξέγνοιαστη απ' όπου κι αν το εξετάσει κανείς- ηλικιακά, σε επίπεδο χώρας, μνημονίων, προβλημάτων, κρίσης, εγκληματικότητας κόκ.
Έτσι, από φέτος κάνω μια ευχή να μπορώ να κλείνω τα μάτια μου και να διαγράφω προσωρινά τις σκέψεις και τα προβλήματα ενώ θ' αφήνομαι στα χάδια του ήλιου. Να μπορώ να ζω αυτό το fare niente έστω και για τις λίγες μέρες τον χρόνο που περιμένω πάντα με λαχτάρα για να κάνω διακοπές.

Υπόκοσμος: τότε και σήμερα

2011-06-28T13:36:00.005+03:00

Διάβασα προ ημερών την πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη του Βασίλη Πισιμίση για τα Βούρλα και την Τρούμπα. Προκειται για δυο περιθωριοποιημένες περιοχές του Πειραιά. Η Τρούμπα είναι περισσότερο γνωστή σαν όνομα, ακόμα και μέσα από ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου στα χρόνια του '60. Τα Βούρλα, λιγότερο γνωστή σήμερα περιοχή κοντά στον Άγιο Διονύσιο στη Δραπετσώνα, ήταν η πρώτη απόπειρα απ' τα τέλη του 19ου αιώνα ήδη, να στεγαστούν οι πόρνες, αφού οι κάτοικοι του Πειραιά παραπονιόντουσαν που τις έβλεπαν να κυκλοφορούν ελεύθερες ως τότε. Τα Βούρλα με άλλα λόγια αποτέλεσαν μια πρώτη γκετοποίηση ανθρώπων που ζούσαν στο περιθώριο της κοινωνίας. Η δεύτερη λειτουργική χρήση των κρατικών πορνείων των Βούρλων,κατά τη διάρκεια του Β' παγκοσμίου ήταν η μετατροπή τους σε φυλακές οι οποίες διατηρήθηκαν και μετά τον πόλεμο και φιλοξένησαν εκτός από ποινικούς και αντιφρονούντες.
Ο συγγραφέας θέλησε να διασώσει την ιστορία των περιοχών αυτών και αφού μάζευε υλικό επί σειρά ετών, έφτιαξε ένα βιβλίο στο οποίο καταχώρησε και ζωντανές μαρτυρίες ανθρώπων -ανάμεσά τους του Μάρκου Βαμβακάρη και της Σπεράντζας Βρανά- που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σχετίστηκαν με τις περιοχές αυτές.
Το βιβλίο βρίθει πληροφοριών για τις περιοχές αυτές και παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν μελετήσει κανείς κι εντοπίσει τις αναλογίες με τη σημερινή εποχή. Μ' αυτήν την αφορμή άλλωστε, αναφέρομαι σήμερα σ' αυτό.

Για παράδειγμα, ενδιαφέρον είναι το ότι πιθανολογείται πως ο χώρος που παραχωρήθηκε για τη στέγαση των νέων οίκων ανοχής, κατόπιν συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου το 1870, ανήκε σε υπουργό της κυβέρνησης ο οποίος το νοίκιαζε στο κράτος με ό, τι αυτό συνεπαγόταν οικονομικά...
Ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο είναι η σύμπτωση ενός γνωστού ονόματος. Παραθέτω:[...] ωστόσο τελικά ο εργολάβος Νικόλαος Μπόμπολας υπέγραψε με το δήμο το συμβόλαιο κατασκευής του έργου[...]
Επιπλέον, εντυπωσιακά τα ακόλουθα σημεία σχετικά με τη δραστηριότητα των μπράβων-κακοποιών, λαθρεμπόρων και σωματεμπόρων.

[...]Την ταραγμένη περίοδο του Μεσοπολέμου δρούσαν ανενόχλητοι κακοποιοί κάθε είδους, πολλοί εκ των οποίων είχαν τη στήριξη πολιτικών, οι οποίοι τους χρησιμοποιούσαν για να ελέγχουν το λαό δια του εκφοβισμού. Υπάρχει μάλιστα, μια φωτογραφία- την οποία δυστυχώς, δεν έχω στην κατοχή μου - που απεικονίζει γνωστό Πειραιώτη βουλευτή της εποχής, όρθιο δίπλα σε καθισμένο σταυροπόδι(!) διαβόητο κακοποιό και χασισοπότη του Πειραιά.[...]

Συνηθισμένος τρόπος μεταφορά των ναρκωτικών μέσω θαλάσσης ήταν ο ακόλουθος: [...]αφού οριζόταν η νύχτα της συναλλαγής-πάντα χωρίς φεγγάρι-[...]αυτός που θα παραλάμβανε τον μπόγο με το φορτίο περίμενε στα βράχια [...] το πλοιάριο στο μεταξύ έπλεε τουλάχιστον πενήντα μέτρα από την ακτή. Ύστερα έφθανε κολυμπώντας ο "βουτηχτής" (όπως τον αποκαλούσαν), γινόταν η συναλλαγή και κολυμπώντας έφερνε ξανά το φορτίο στην ακτή. Αυτό γινόταν για τις μικρές ποσότητες. Για τις μεγαλύτερες συνηθιζόταν άλλος τρόπος[...]

Η συνήθης μεθοδολογία του σωματέμπορου ήταν η εξής: Κάποιος καλοντυμένος κύριος, που υποτίθεται πως είναι εύπορος, βρίσκει νέα και πτωχή κορασίδα - εν προκειμένω προσφυγοπούλα- και της τάζει αγάπη και γάμο, με συνεπακόλουθο την απόδραση της ίδιας και της οικογένεια της από την ανέχεια. [...] Μόλις συμβεί το ανεπανόρθωτο, ο εν λόγω κύριος την εκβιάζει ότι θα μαρτυρήσει στην οικογένεια και σε όλους τους γνωστούς της πως η ίδια υπήρξε ερωμένη άλλων ανδρών, ενώ εκείνος την είχε μόλις σώσει από την κατρακύλα. Η κοπέλα, έκπληκτη και αδυνατώντας να αποδείξει την αθωότητα της, υποκύπτει στον εκβιασμό για να γλυτώσει τη διαπόμπευση. Τότε έρχεται άλλος κύριος, ο οποίος αφού ικανοποιηθεί από τις υπηρεσίες της κοπέλας, αφήνει στο κομοδίνο την αμοιβή της και την επιβεβαίωση ότι πέρασε καλά και ότι θα έρθει ξανά για να ακολουθήσει η ίδια ιστορία με άλλον κύριο, κι άλλον...[...] Άλλοτε, η κοπέλα, ακολουθώντας τον αγαπημένο της σε ταξίδι για δουλειές, επιβιβάζεται σε πλοίο και πραγματοποιείται ένα παρόμοιο σενάριο με το προηγούμενο. Μόνο που, σ' αυτήν την περίπτωση, η κοπέλα βρίσκεται μακριά απ' το σπίτι της και την πατρίδα της: στη Βηρυτό, στην Αλεξάνδρεια, στη Μασσαλία ή όπου αλλού υπήρχε ανάγκη για νέα σοδειά.

Όλα τα παραπάνω απαοσπάσματα προέρχονται απ' το βιβλίο: ΄"ΒΟΥΡΛΑ-ΤΡΟΥΜΠΑ, Μια περιήγηση στον χώρο του υποκόσμου και της πορνείας του Πειραιά (1840-1968)"

In der schönen Berlin!

2011-06-02T16:02:00.000+03:00

Κανονικά, δεν θα έπρεπε να έχω διάθεση να γράψω ένα ταξειδιωτικό ποστ. Μέσα στη γενικότερη μαυρίλα, μπορεί ένα ταξείδι ν' ακούγεται προκλητικό για όσους δύσκολα καταφέρνουν να βγάλουν τον μήνα(και είναι δυστυχώς αρκετοί). Απ' την άλλη, δεν έχουν απομείνει και πολλά πράγματα που μπορούν πραγματικά να μας κάνουν να δραπετεύουμε απ' την καθημερινότητα μας. Ένα ταξείδι είναι αναζωογονητικό, ψυχαγωγικό, είναι δυνατόν να μην στοιχίσει μια μικρή περιουσία κι επιπλέον δύναται ν' αποτελέσει ένα μικρό μάθημα. Κάτω απ' αυτό το πρίσμα λοιπόν και με έμφαση στο διδακτικό κομμάτι που αποκόμισα, αποφάσισα να μοιραστώ εδώ τις εντυπώσεις μου απ' το πρόσφατο ταξειδάκι μας στο Βερολίνο.

Καταρχήν, οι Γερμανοί δεν μας μισούν. Όσοι ισχυρίζονται κάτι τέτοιο λόγω του γερμανικού περιοδικού με την περιβόητη φωτογραφία ή των δανεισμών, πλανώνται πλάνην οικτρά, είναι οι ίδιοι εμπαθείς, με άγνοια και συμπλεγματικοί και δεν μπορούν να διαχωρίσουν ότι άλλο πράγμα οι πολιτικοί κι άλλο οι απλοί άνθρωποι. Ας μην γενικεύουμε λοιπόν γιατί ως γνωστόν η γενίκευση αποτελεί μήτρα του φασισμού.

Απ' το αεροπλάνο ήδη, η γερμανίδα αεροσυνοδός ήταν ό, τι πιο ευγενικό και χαρούμενο έχω δει σε συναδέλφους της εδώ και χρόνια. Με ρώτησε μάλιστα πώς λένε στα ελληνικά το καλή όρεξη. Ο δε ξενοδόχος, είχε φτιάξει λεπτομερές πλάνο του πώς να φτάσω και το είχε δώσει στον αγαπημένο μου που ήταν στο Βερολίνο δυο μέρες πριν από μένα. Κι αν ισχυριστεί κάποιος ότι αυτοί είναι ευγενείς εξ επαγγέλματος, τότε πάω παρακάτω. Δυο κύριοι μέσης ηλικίας, περίμεναν με τα ποδήλατα τους στην αποβάθρα του S-Bahn. Με είδαν που έβγαλα τον χάρτη και προθυμοποιήθηκαν μόνοι τους να ρωτήσουν αν θέλω βοήθεια. Ο ένας σηκώθηκε μάλιστα απ' τη θέση του στη διάρκεια της διαδρομής να σιγουρέψει ότι κατάλαβα, λέγοντας μου ότι η στάση μου είναι η επόμενη.

Στο κομψότατο εστιατόριο Gugelhof στο Prenzlauer Berg, ο μπάρμαν μας έφερε ψωμάκι με αρωματικό ντιπ για συνοδευτικό στα ποτά μας (κι αυτό είναι κάτι που δεν συνηθίζεται όπως εδώ με τα πατατάκια ή τα ξηροκάρπια) κι αργότερα που καθίσαμε για φαγητό, ο αρχισερβιτόρος ή ιδιοκτήτης (δεν κατάλαβα τι ήταν), όταν ρώτησε από πού είμαστε, είπε πόσο πολύ λυπάται γι' αυτά που περνάει η χώρα μας κι ότι ελπίζει γρήγορα να συνέλθουμε. Και δεν ήταν δήθεν ευγενικός, γιατί παρόλο που πνιγόντουσαν στη δουλειά, κάθισε και μας μίλαγε κανά πεντάλεπτο, τονίζοντας πόσο δύσκολα είναι πια τα πράγματα διεθνώς.

Το Βερολίνο είναι φτηνή πρωτεύουσα όχι μόνο σε αντίθεση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές, αλλά και σκανδαλωδώς φτηνότερη από την Ελλάδα σε είδη πρώτης ανάγκης. Ο Γερμανός αγοράζει γάλα με 0,99€ και βούτυρο με 0,79€. Τσεκάρετε τώρα τις αποδείξεις που μας έχουν βάλει και μαζεύουμε να δείτε τι πληρώνουμε εμείς γι' αυτά.

Οι συγκοινωνίες έρχονται στην ώρα τους και είναι εξαιρετικά βολικές. Βέβαια, ο προαστιακός τους S-Bahn λειτουργεί απ' το 1882 και το μετρό U-bahn απ' το 1902...

Ο οδηγός του λεωφορείου απ' το αεροδρόμιο προς τον σιδηροδρομικό σταθμό ήταν απόλυτα επαγγελματίας και άκουγε μουσική σε διακριτική ένταση. Ο αντίστοιχος συνάδελφος του στο εξπρές από Καλλιθέα προς αεροδρόμιο, μίλαγε στο κινητό μία ολόκληρη ώρα κι όχι χαμηλόφωνα. Μουσική ευτυχώς δεν άκουγε αφού μίλαγε στο τηλέφωνο. Μου έχει τύχη όμως άλλη φορά αυτό και θυμάμαι ότι η ένταση δεν ήταν καθόλου χαμηλή.

Υπάρχει τέλεια οργάνωση στα εισιτήρια και τις κάρτες απεριορίστων διαδρομών καθώς και στο museum pass. Εντάξει, δεν έχω επισκεφθεί την Αθήνα ως τουρίστας, αλλά ξέρω ότι το αντίστοιχο εδώ δεν υπάρχει κι ότι το μόνο ενιαίο εισιτήριο είναι αυτό που επιτρέπει είσοδο σε Ακρόπολη, Αρχαία και Ρωμαϊκή αγορά. Εύχομαι να υπάρχουν κι άλλα κι απλώς να τα αγνοώ.

Κυκλοφορούν παντού ποδήλατα (οκ, είναι επίπεδη πόλη και δεν κουράζεσαι συν του ότι δεν έχει και καύσωνα το καλοκαίρι), αλλά όλοι σέβονται τους ποδηλάτες και τους πεζούς. Στην επιστροφή μας στην Αθήνα, απ' τη στάση του λεωφορείου προς το σπίτι μας που είναι πολύ σύντομη η διαδρομή, σέρναμε τις βαλίτσες μετ΄εμποδίων λόγω των σπασμένων πεζοδρομίων και μια "κυρία" ήθελε οπωσδήποτε να μας πατήσει γιατί δεν ελάττωσε καθόλου ταχύτητα παρόλο που μας έβλεπε να διασχίζουμε τον δρόμο κι ας είχαμε και πράσινο...

Στον ακάλυπτο χώρο των πολυκατοικιών υπήρχαν κάδοι απορριμάτων καθώς και κάδοι ανακύκλωσης. Δεν χρειάζεται να ζαλώνεσαι σαν το γαϊδούρι τις παλιές ή χαλασμένες ηλεκτρικές συσκευές ή τα πλαστικά και τα γυάλινα μέχρι να βρεις πού θα τα πετάξεις και ούτε βέβαια έχεις την αμφιβολία ότι εσύ μεν προσπαθείς, αλλά το κράτος όλα στην ίδια χωματερή τα πετάει...

Το κόστος των ξενοδοχείων είναι επίσης φτηνότερο από δω. Νοικιάσαμε ένα δυάρι διαμέρισμα (στο Βερολίνο έχεις κι αυτήν την επιλογή και η τιμή είναι ανάλογη ενός ξενοδοχείου), ήταν πεντακάθαρο, σε ήσυχη γειτονιά, χωρίς τους περιορισμούς ενός συμβατικού ξενοδοχείου όσον αφορά στις ώρες του πρωινού και ό, τι είχαμε δει στο ίντερνετ, αυτό ήταν. Όλοι έχουμε ζήσει την αντίστροφη εμπειρία με τα δωμάτια στα νησιά και μάλιστα σε πολύ υψηλότερες τιμές. Αξίζει να σας πω, ότι εκ των υστέρων βρήκαμε μια διεύθυνση στο ίντερνετ ειδικά για διαμερίσματα και μάλιστα φτηνότερα απ' ό, τι πληρώσαμε εμείς. Και φαίνονται όλα κουκλίστικα!

Δεν προσπαθώ να εξωραϊσω την κατάσταση. Περιγράφω αυτά που είδα κι έζησα . Και σκουπίδια είδαμε πεταμένα σε κάποια σημεία και θόρυβο από κανά συο αυτοκίνητα που έτερχαν ιλιγγιωδώς και αρνητικές συμπεριφορές. Στις μεγαλουπόλεις, υπάρχουν απ' όλα. Απλώς, σε άλλες είναι οι εξαιρέσεις κι όχι ο κανόνας.

Κατά τ' άλλα, στις 4 μέρες που περάσαμε στη γερμανική πρωτεύουσα, περιπλανηθήκαμε ως γνήσιοι τουρίστες στα βασικά αξιοθέατα (πύλη Βραδεμβούργου, Κοινοβούλιο, καθεδρικός ναός, κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός, κτίρια του Πανεπιστημίου, Όπερα, κόκκινο Δημαρχείο, Alexander Platz, Potsdamer Platz, περπατήσαμε την unter den Linden, ήπιαμε cafe latte στο ωραίο cafe Einstein, συγκινηθήκαμε με το Μουσείο της Περγάμου, τα βαβυλωνιακά εκθέματα, την πύλη της Ιστάρ, τις αιγυπτιακές μούμιες και θαυμάσαμε τη διαχρονική ομορφιά της Νεφερτίτης στο Neues Museum. Απορήσαμε για το πώς μεταφέρθηκαν τόσο ογκώδη κλοπιμαία από μακρινές χώρες, εντυπωσιαστήκαμε με το Εβραϊκό μουσείο, αλλά εμένα προσωπικά το εσωτερικό του μου κάνει λίγο προπαγανδιστικό και δεν με αφορά (περί ορέξεως...)

Είδαμε τις πιο φτωχικές γειτονιές στο Kreuzberg, το Check point Charlie, υπολείμματα του παλιού τείχους. Υποψιαστήκαμε από φωτογραφίες τη ζωή στη διχοτομημένη πόλη.

Χαρήκαμε πράσινο και φύση και μια υπέροχη βόλτα στους μαγευτικούς κήπους του Charlotembourg μέχρι το Belvedere.

Μας άρεσαν πολύ το Nicolaiviertel (μια μικρή γειτονιά στις όχθες του Spree και σχεδόν πίσω απ' το κόκκινο δημαρχείο.

Κάποια απ' τα παλιότερα σπίτια της πόλης βρισκόντουσαν εδώ μέχρι την παντελή καταστροφή τους στον πόλεμο. Η περιοχή έχει ξαναφτιαχτεί, ελάχιστα σπίτια έχουν αναστυλωθεί και όλα τα υπόλοιπα είναι ακριβείς αντιγραφές των παλιών ιστορικών κατοικιών) και η Prenzlaouer Berg που ήταν εργατική περιοχή άλλοτε και σήμερα είναι απ' τα χάι σημεία της πόλης, με ανακαινισμένες κατοικίες του 19ου αιώνα, μικρά μπιστρό και μπυραρίες και σικάτα μαγαζιά ρούχων και διακοσμητικών αποπνέοντας έναν σχεδόν παριζιάνικο αέρα και βέβαια εγώ για γνωστούς λόγους προσκύνησα και το Berline Ensemble του Μπρεχτ

Το Σάββατο το πρωί πήραμε το τρένο για το πανέμορφο Πότσδαμ που απέχει μόλις 26χλμ απ' το Βερολίνο και είναι η πρωτεύουσα του Βραδεμβούργου. Νοικιάσαμε ποδήλατα και γνωρίσαμε την πόλη γερμανικώ τω τρόπω κάνοντας μια μεγάλη διαδρομή ως το ανάκτορο του Sanssouci -το όνομα δανεικό απ' τα γαλλικά σημαίνει χωρίς έγνοιες- και σε τέτοιο παράδεισο γιατί να είχε έγνοιες ο Φρειδερίκος; -που είναι πραγματικά τεράστιο με πολλά επιμέρους κτίσματα και παβιγιόν. Χαζέψαμε τα όμορφα ξύλινα ρώσικα σπιτάκια της Alexandrowka, φάγαμε ωραιότατα σάντουιτς (οι γερμανοί έχουν νοστιμότατα ψωμιά) στον κεντρικό πεζόδρομο με τα μικρά μαγαζάκια και τις πολλές υπάιθριες αγορές, ξεδιψάσαμε με Apfelscorle (χυμός μήλου με ανθρακούχο νερό) και το βράδυ αποτίσαμε φόρο τιμής στους Ρώσους και φάγαμε στο ρώσικο pasternak στην Prenzlauer Berg που επειδή μας άρεσε πολύ την επισκεφθήκαμε-όπως ήδη καταλάβατε- δυο βράδυα στη σειρά!

Bottom line: Μας άρεσε και θα ξαναπάμε!

Σύνταγμα, 29/5/2011

2011-05-30T11:00:00.006+03:00

Κλεμμένα όνειρα

2011-05-27T11:19:00.002+03:00

Θυμάμαι μια παλιά ελληνική ταινία- μαύρη μελούρα κατά τ' άλλα- αλλά με μια κατάληξη πολύ ποιητική κατά τη γνώμη μου. Ο τίτλος της "Χαμένα όνειρα". Η υπόθεση αφορά σε δυο νεόυς που δουλεύουν σε κάποιο γραφείο προσωρινά. Η κοπέλα ετοιμάζεται να παντρευτεί και να σταματήσει τη δουλειά (έτσι γινόταν στη δεκαετία του '60). Ο άνδρας ονειρεύεται να περάσει σε εξετάσεις στρατιωτικής σχολής (κρατάω μια επιφύλαξη - δεν είμαι σίγουρη ότι θυμάμαι καλά, αλλά τελικά δεν έχει και σημασία...) και να φύγει απ' τον βαρετό κόσμο του γραφείου. Κατά τη διάρκεια της ταινίας, τούς συμβαίνουν ένα σωρό αναποδιές που ματαιώνουν συνέχεια τα όνειρα τους μέχρι που αυτά καταλήγουν ν' αναβληθούν δια παντός. Στην τελευταία σκηνή, οι δυο τους με πιο γκρίζα μαλλιά και πιο κουρασμένα βλέμματα, αποδέχονται την ήττα τους και χορεύουν ένα βαλς στο σκοτεινό και καταθλιπτικό γραφείο. Ο ηλικιωμένος συνάδελφος με τις μανσέτες στα μανίκια, έχει πια αποχαιρετήσει τον μάταιο τούτο κόσμο.

Τηρουμένων των αναλογιών, τη θυμήθηκα τώρα γιατί με παραπέμπει στη σημερινή κατάσταση. Τα δικά μας όνειρα είναι επίσης χαμένα, αλλά κυρίως είναι κλεμμένα κι αυτό είναι ακόμα πιο δραματικό. Ο καθένας από μας βλέπει τις επιπτώσεις της κρίσης στον μικρόκοσμο του. Ο Γ έχει μείνει άνεργος δυο φορές τα τελευταία δύο χρόνια. Είναι 46 χρονών, παντρεμένος με παιδί. Η γυναίκα του, έμεινε κι αυτή άνεργη πέρυσι και για λίγους μήνες ζούσαν δυο άνεργοι με μικρό παιδί περιμένοντας απ' τον ΟΑΕΔ. Η μόνη προσφορά εργασίας που έχει σήμερα είναι η νυχτερινή βάρδια σε περίπτερο της Ομόνοιας 6 μέρες την εβδομάδα προς 800 ευρώ το μήνα... Ο Χ δουλεύει απ' τα 17 του. Είναι σήμερα 67 κι εδώ και 16 μήνες περιμένει τη σύνταξη του. Και θα περιμένει ακόμα. Ταυτόχρονα, το ενοίκιο του σπιτιού του κι άλλοι λογαρισμοί τρέχουν... Η Ε κι ο Γ δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν με δύο παιδιά αν δεν τους βοηθούσαν οι γονείς τους. Το δάνειο για το σπίτι τους τρέχει κι ο Γ με πτυχίο ανώτατης σχολής και μακρά προϋπηρεσία σε πολυεθνική, βρήκε δουλειά ξανά πριν λίγους μήνες μετά από δυο αποτυχημένες επιχειρηματικές προσπάθειες. Η Φ ήρθε απ' το εξωτερικό πριν από έναν χρόνο και βρήκε δουλειά πρόσφατα και βέβαια όχι πάνω στο αντικείμενο της. Δεν είναι ακόμα ούτε 30χρ. και σ' αυτές τις ηλικίες πρέπει να' χεις το δικαίωμα να μην σταματάς να ελπίζεις και να ονειρεύεσαι. Γίνεται; Η Γ κι ο Χ προσπαθούν να κάνουν παιδί. Πρέπει να πληρώσουν αδρά γι' αυτό- ως γνωστόν οι εξωσωματικές κοστίζουν-. Αν τα καταφέρουν, σε τι κόσμο θα μεγαλώσει αυτό το παιδί; Ο μπ. είναι μόλις 3 μηνών. Έχει αρχίσει κι αντιλαμβάνεται τον κόσμο γύρω του, βγάζει κραυγές και πιάνει αντικείμενα. Είναι εμφανές ότι θέλει να επικοινωνήσει. Νιώθει άραγε το άγχος, την κούραση και τη μαυρίλα του περίγυρου; Πόσο τραυματικό είναι να ξεκινάς τη ζωή σου χωρίς να φαίνεται στον ορίζοντα μια αχτίδα καλύτερων ημερών; Κάποιοι αποφάσισαν ήδη να μεταναστεύσουν. Άλλοι που δυο τρία χρόνια πριν πίνανε νερό στο όνομα της Ελλάδας και δεν ήθελαν ν' ακούσουν γι' άλλη χώρα, έφυγαν ήδη και δεν μετανιώνουν πια γι' αυτό.
Κάθε μέρα που ξυπνάω αισθάνομαι όλο και πιο βαριά από πλευράς διάθεσης. Παρατηρώ κάποιους συναδέλφους που παλιά γκρίνιαζαν ή ζήταγαν συνεχώς αυξήσεις. Δεν ακούγεται πια τίποτα. Στον αέρα πλανάται μια αόρατη αλλά ισχυρή αίσθηση ευγνωμοσύνης για το ότι υπάρχει ακόμα δουλειά. Στο γραφείο έρχονται δεκάδες βιογραφικά από πέρυσι. Νέοι που θέλουν απεγνωσμένα από κάπου να ξεκινήσουν, σαραντάρηδες και άνω που δεν μπορούν ακόμα να παροπλιστούν κι έχουν ανάγκη. Οι άστεγοι αυξάνονται, στο κέντρο της Αθήνας επικρατεί ο φόνος κι ο φόβος, οι μετανάστες μας απειλούν και τους απειλούμε, η πολυκατοικία εξοπλίζεται με σίδερα παντού σαν φυλακή, η Ε θέλει να πουλήσει το διαμέρισμα της στην άλλοτε σικ Πλατεία Αμερικής γιατί όλο και κάποιον θα ξανασκοτώσουν μπροστά στα μάτια της 20χρονης κόρης της, όλο και κάποιος θα πλησιάσει ρωτώντας αν θέλουν κανά ναρκωτικάκι σε τιμή ευκαιρίας. Ποιος θ' αγοράσει σήμερα αυτό το διαμέρισμα; Μια γυναίκα στέκεται σχεδόν καθημερινά στα σκαλάκια μιας πολυκατοικίας. Δεν ζητιανεύει. Δεν δείχνει να τα έχει χαμένα. Δείχνει καθαρή και περιποιημένη. Δεν έχει πού να πάει;
Αναζητώ την ταυτότητα αυτής της πόλης, αλλά ακόμα περισσότερο αναζητώ την ταυτότητα αυτού του λαού κι αυτής της χώρας. Ποιοι είμαστε; Πώς σκεφτόμαστε; με τι πνευματικό υπόβαθρο και ποια καλλιέργεια ψηφίζουμε, καταναλώνουμε, ανακυκλώνουμε τα σκουπίδια μας, οδηγούμε, συμπεροφερόμαστε, βλέπουμε τηλεόραση; Πόσο έτοιμοι ή για πάντα ανέτοιμοι τελικά;

Η Α κι ο Γ έκαναν όνειρα για τη ζωή τους πριν από δυο χρόνια. Ο Γ είναι στα τελευταία του σ' ένα κρεβάτι νοσοκομείου σήμερα. Η Α, επίσης άρρωστη στο πρόσφατο παρελθόν και τόσο αξιοπρεπής που αποτελεί μάθημα για όλους όσοι τη γνωρίζουν, στέκεται ακοίμητος φρουρός στις λίγες μέρες που τους απομένουν ως ζευγάρι.
Αυτοί δεν θα χορέψουν δυστυχώς ένα βαλσάκι σαν βάλσαμο ψυχής στην τελευταία σκηνή της κοινής ζωής τους...

Νύχτα Μουσείων 2011

2011-05-17T13:10:00.005+03:00

Το περασμένο Σάββατο ήταν η Νύχτα των Μουσείων, θεσμός που έχει ξεκινήσει απ' τη Γαλλία το 2005 και γιορτάζεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο κάθε 15 του Μάη.
Κάθε χρόνο συμμετέχουν όλο και περισσότερα μουσεία, ανοίγοντας τις πόρτες τους στο κοινό μέχρι τα μεσάνυχτα. Πλήθος εκδηλώσεων εντός του μουσείου συνοδεύει συνήθως τις μόνιμες εκθέσεις, ενώ παράλληλα λειτουργούν και εκπαιδευτικά εργαστήρια για παιδιά.
Το θεάμα του κόσμου σε δύο απ' τα μουσεία που επισκέφθηκα ήταν αισιόδοξο σαν μήνυμα. Υπάρχει κοινό που έχει ενδιαφέρον για τα μουσεία και μάλιστα σε μια βραδυά που θα μπορούσαν να κάτσουν σπίτι και να δούνε Eurovision. Επιπλέον, η ελεύθερη είσοδος στις δύσκολες οικονομικά εποχές που διανύουμε αποτελεί σίγουρα ισχυρό κίνητρο. Σε μια μέρα μπορεί κανείς να επ[ισκεφθεί δύο ή και τρία μουσεία και να πιει και δωρεάν ποτό αφού συνήθως υπάρχουν χορηγοί που προσφέρουν κρασί, μπύρα ή κάποιο κοκτέιλ.

Ως αρνητικό της διοργάνωσης έχω να καταλογήσω την έλλειψη πληροφόρησης προς το κοινό. Δεν βρήκα ούτε ένα σάιτ που να έχει συνολικές πληροφορίες για τα μουσεία που συμμετείχαν στη βραδυά. Το μόνο διαθέσιμο στοιχείο ήταν σκόρπιες πληροφορίες για τα μουσεία που είχαν προγραμματίσει κάποια εκδήλωση. Εναλλακτικά, μπορούσε κανείς να επισκεφθεί χωριστά το σάιτ κάθε μουσείου και ν' αντλήσει από κει τη σχετική πληροφορία ή να μάθει κάτι μέσω φίλου ή γνωστού.
Είδαμε, μας άρεσαν και προτείνω:

Την έκθεση "Η απαγορευμένη πόλη του Jiang Guofang" στο Μουσείο Θεοχαράκη.
Πρόκειται για μα σειρά πινάκων με θέμα την Απαγορευμένη πόλη στο Πεκίνο που φιλοτέχνησε ο ακαδημαϊκός Guofang, ένας απ' τους γνωστότερους Κινέζους καλλιτέχνες. Οι πίνακες συνδυάζουν διάφορα καλλιτεχνικά ρεύματα: ρεαλισμό, συμβολισμό, ιμπρεσιονισμό, καθώς ο καλλιτέχνης ήθελε έτσι ν' αποτίσει φόρο τιμής στην ευρωπαϊκή ζωγραφική των περασμένων αιώνων. Κατά κύριο λόγο απεικονίζονται πρόσωπα: αυτοκρατορικές παλλακίδες, παιδιά, πολεμιστές, αυτοκράτειρες με τόσο έντονα φωτογραφικό τρόπο που κοιτώντας τους θαρρείς ότι πρόκειται για φωτογραφίες. Έντονα νοσταλγική ατμόσφαιρα για την αυτοκρατορική Κίνα άλλων εποχών, είναι μια έκθεση που συστήνω ανεπιφύλακτα
Μουσείο Θεοχαράκη, μέχρι τις 19/6

"The Last Grand Tour, Σύγχρονοι Περιηγητές στην Ελλάδα" είναι η έκθεση που είδαμε στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης.
Πρόκειται για μια σειρά καλλιτεχνών που ταξίδεψαν στην Ελλάδα τα τελευταία εξήντα χρόνια, έζησαν για λίγο εδώ κι εμπνεύστηκαν καλλιτεχνικά. Τα έργα τους αντικατοπτρίζουν διαφορετικά πολιτιστικά και γεωγραφικά χαρακτηριστικά, θυμίζοντας κομμάτια μιας πραγματικότητας που έχει πια απωλεσθεί ή αλλοιωθεί και διατηρούν μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική ταυτότητα.
Ιδιαίτερο κομμάτι μια σύνθεση με ευρήματα από τη Σύμη(οστά ζώων, αποσαθρώματα, όστρακα, σκουπίδια...)
Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, μέχρι τις 10/10

Φόκους τώρα στην Παγκόσμια Ημέρα Μουσείων που είναι στις 18 του μήνα.

Η πόλη που έχασα.

2011-05-13T22:05:00.004+03:00

Μεγάλωσα μέχρι τα 7 μου χρόνια στη Μιχαήλ Βόδα, στο κέντρο της Αθήνας. Τα απογεύματα μας πήγαιναν βόλτα στον Άγιο Παντελεήμονα ή στο Πεδίο του Άρεως. Πήγα 1η Δημοτικού σ'ένα νεοκλασικό στην Αλκαμένους που τώρα στέκει έρημο κι εγκαταλειμμένο. Δεν έχω παρά λίγες μνήμες- εικόνες από' κεινα τα πρώτα χρόνια. Όχι βέβαια μνήμες αξιολόγησης του περιβάλλοντος χώρου, ωστόσο εικόνες μιας αστικής ζωής χωρίς φόβο.
Το νηπιαγωγείο μου ήταν στην Γ΄Σεπτεμβρίου (κι αυτό το κτίριο υπάρχει ακόμα αλλά όχι ως νηπιαγωγείο), η μαμά ψώνιζε γλυκά απ' το Περφέκτ της Πλατείας Βικτωρίας, μου αγόραζε βιβλία και κουζινικά για τις κούκλες απ' τον Πριζουνικ Μαρινόπουλο της Πλατείας Βικτωρίας επίσης. Οι καλές μπουτίκ ήταν στην Πατησίων και οι μοδάτες καφετέριες των σχολικών χρόνων στη Φωκίωνος Νέγρη. Εκεί φάγαμε και το πρώτο μας χάμπουργκερ όταν άνοιξαν τα Goodys. Από Πλατεία Κολιάτσου ως Λεωφόρο Αλεξάνδρας ήταν τα σινεμά που συχνάζαμε και το ρουφ γκάρντεν στο Μινιόν ήταν η σπουδαία ανακάλυψη προς τα τέλη της δεκαετίας του'80.
Χρόνια αργότερα κατέβαινα για φροντιστήριο στην Κάνιγγος- όπως άλλωστε και η πλειονότητα των παιδιών της γενιάς μου. Το λεωφορείο είχε τέρμα στη Βερανζέρου απέναντι απ'το ζαχαροπλαστείο Λαύριο.
Τη δεκαετία του '90 πέρασα αρκετά λεπτά αναμονής στη στάση λεωφορείου της Πλατείας Βικτωρίας. Η σχολή μου ήταν στα Εξάρχεια κοντά στη Λ. Αλεξάνδρας και συχνά-πυκνά πίναμε καφέδες σε όλη την ευρύτερη γειτονιά.
Μπορώ να αναφέρω κι άλλα ονόματα και περιοχές. Όλα δυστυχώς είναι μέσα στις αναμνήσεις απ' τον περασμένο αιώνα. Η πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα είναι πια η σκιά του εαυτού της. Οι γειτονιές μου άλλαξαν φυσιογνωμία. Ασχήμυναν, αλλοιώθηκαν, ρήμαξαν, έγιναν πεδία μάχης και τάφοι ανθρώπινων ψυχών.

Όχι, δεν είναι οι μετανάστες το μόνο πρόβλημα. Εμείς, οι ντόπιοι κι αυτοί, οι ξένοι είμαστε οι κότες που κάνουν τα χρυσά αυγά(δείτε το "Biutiful" και θα καταλάβετε).
Όταν η πόλη κοιμάται, δυστυχισμένες ψυχές εκδίδονται ή γίνονται θύματα εκμετάλλευσης παλεύοντας να επιβιώσουν κι έχοντας συνήθως ξεφύγει από άλλες μεγαλύτερες απειλές και δυστυχίες.

Όταν η πόλη κοιμάται, ο φόβος γίνεται θεριό και μεγαλώνει κι απ' τις δύο όχθες. Η κυριούλα που βρίζει τον μαυρούλη που δεν της έχει κάνει τίποτα λέγοντας τον αλήτη φοβάται το ίδιο με τον μαυρούλη που δέχεται τα βέλη της.

Δεν θέλω να φοβάμαι. Δεν ήξερα μέχρι τώρα πως είναι. Αρνούμαι να σταματήσω να κυκλοφορώ. Βρίσκω γελοία την ανακοίνωση της Αστυνομίας ένα μήνα πριν προς τις γυναίκες. Να σταματήσουμε λέει να κυκλοφορούμε μετά τις 9 το βράδυ γιατί αυξήθηκε η εγκληματικότητα. Ουδέν σχόλιο!

Θα ήθελα να μην είχε απαξιωθεί το κέντρο της Αθήνας απ' την Πολιτεία. Stop. Οι μετανάστες ήρθαν πολύ αργότερα...

Οι ανθρώπινες ζωές μια δεκάρα.

Στη μνήμη του Μανώλη που έφυγε άδικα γιατί τολμούσε να μένει στο κέντρο.

Αθλοπαιδιές

2011-04-13T23:09:00.006+03:00

Ένα απ' τα πράγματα που ζηλεύω πάντα όταν βρίσκομαι στο εξωτερικό είναι τα ωραία πάρκα που σου επιτρέπουν να δραπετεύσεις έστω και λίγο απ' τη βοή της πόλης, ν' ακούσεις πουλάκια να κελαηδάνε, να περπατήσεις, να αθληθείς, να βγάλεις βόλτα το μωρό σου ή ν' αφήσεις άφοβα τα παιδιά σου να παίζουν χωρίς να φοβάσαι ότι θα τα πατήσει αυτοκίνητο. Ύπάρχουν κάτι τεράστια καταπράσινα πάρκα που προσφέρονται για να περάσεις από μία ως περισσότερες ώρες χωρίς να χρειάζεται να ξοδεύεις λεφτά. Μπορείς να κάθεσαι στο γκαζόν και να ρεμβάζεις ή σ' ένα παγκάκι να διαβάζεις το βιβλίο σου ή να τρως το σάντουιτς σου.
Τώρα με την οικονομική κρίση, τέτοια μέρη θα ήταν μικρές οάσεις στην βρώμικη, γεμάτη καυσαέριο και πανάκριβη Αθήνα. Αλλά, ως γνωστόν, όταν "φτιαχνόταν" αυτή η πόλη, κανείς δεν είχε τη διορατικότητα να την προβάλλει στο μέλλον. Επιπλέον, κανείς φαίνεται δεν θεωρούσε τα πάρκα ιδιαιτέρως απαραίτητα σε αντίθεση με τους παιδότοπους. Δεν σας έχει κάνει εντύπωση που σε μια χώρα με καλό καιρό 8 μήνες τον χρόνο, οι κλειστοί και ανθυγιεινοί παιδότοποι είναι περισσότεροι απ' ό, τι σε πιο κρύες χώρες της Ευρώπης;

Για να μην μακρηγορώ, πριν από λίγες ώρες βρέθηκα στο Άλσος Βεΐκου στο Γαλάτσι. Πέραν του ότι είναι ένα όμορφο, μεγάλο πάρκο, φιλικό προς τους επισκέπτες, με κολυμβητήριο, γήπεδα ποδοσφαίρου και τέννις, μ' εντυπωσίασε το νέο υπαίθριο γυμναστήριο του. Εκεί, μπορεί κανείς να κάνει ποδήλατο, ασκήσεις για τα χέρια ή τα πόδια σαν να βρισκόταν σε κανονικό γυμναστήριο και χωρίς να χρειάζεται να πληρώσει. Είδα - και πολύ το χάρηκα- ανθρώπους περασμένης ηλικίας να χρησιμοποιούν τα διάφορα όργανα. Μια γυμνάστρια βρισκόταν εκεί κοντά για να βοηθήσει όσους την χρειαζόντουσαν.

Δεν είμαι ιδιαίτερα αθλητικός τύπος, όμως στέκομαι ιδιαίτερα σ' αυτό που προσφέρεται στους ανθρώπους που επισκέπτονται το πάρκο γιατί στην εποχή μας σπανίζει.
Δεν ξέρω πώς έγινε το Πεδίο του Άρεως που για χρόνια ολόκληρα αφέθηκε στην απόλυτη παρακμή. Έμαθα ότι το έφτιαξαν. Μακάρι! Θέλω να το φαντάζομαι όμορφο όπως υπάρχει στις μνήμες της παιδικής μου ηλικίας.
Δεν ξέρω αν φτιαχτεί ποτέ με τη λογική λειτουργικού πάρκου ο Εθνικός Κήπος. Θα έπρεπε! Το οικοδομικό χαλίκι που έχουν στρώσει τα τελευταία χρόνια είναι και αντιαισθητικό και αφιλόξενο για μικρά παιδιά που τρέχουν ή για μεγάλους που θέλουν ν' απολαύσουν έναν περίπατο.
Δεν ξέρω αν γίνει ποτέ το Μητροπολιτικό Πάρκο που εξαγγέλθηκε πριν χρόνια στη θέση του παλιού αεροδρομίου που ακόμα χάσκει σαν φάντασμα όταν διασχίζεις την Ποσειδώνος. Δεν το πιστεύω! Απ' ό, τι ξέρω μάλλον για συγκροτήματα πολυκατοικιών και μαγαζιών προορίζεται ο χώρος.
Σήμερα όμως, χάρηκα που είδα ένα τόσο όμορφο πάρκο να σέβεται τους επισκέπτες του κι εκείνοι να χαίρονται να το απολαμβάνουν. Είναι η εξαίρεση. Οι εξαιρέσεις κάνουν όμως τη διαφορά!

Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες βιαστικά απ' το κινητό μου (δεν ήθελα να νομίζουν οι άνθρωποι ότι τους φωτογράφιζα παραβιάζοντας την ιδιωτικότητα τους) και δεν αποδίδουν ίσως αρκετά όσα γράφω.

Aux châteaux de la Loire, enfin!

2011-03-31T14:32:00.021+03:00

Τα κάστρα του Λίγηρα ήταν όνειρο παλαιόθεν. Άκουγα γι’ αυτά κι έφτιαχνα παραμύθια στο μυαλό μου. Ένα απρόσμενο τηλεφώνημα μας έδωσε την ευκαιρία γι’ αυτό το τετραήμερο ταξειδάκι αναψυχής στην περιοχή της Touraine et voilà: Χοντρικά, τα κάστρα του Λίγηρα απλώνονται σε μια μεγάλη κοιλάδα εκατέρωθεν των δύο πλευρών του ποταμού Λίγηρα ανάμεσα σε Orleans και Tours. Αν και η πρόσβαση τόσο στην Tours (αεροπλάνο ή τρένο απ’ το Παρίσι) όσο και στην Ορλεάνη (τρένο) είναι πανεύκολη, μπορεί κανείς να πάει αεροπορικώς ως το Παρίσι και μετά οδικώς στον προορισμό του. Αυτή ήταν και η δική μας περίπτωση και μάλιστα δεν το μετανιώσαμε καθόλου αφού η οδήγηση απ’ το Παρίσι είναι σχεδόν 2,5 ώρες και σε εξαιρετικό δρόμο. Το πρώτο απόγευμα χαρήκαμε μια υπέροχη βόλτα στην Amboise πέριξ του επιβλητικού παλατιού του François 1er. Η πόλη που άλλοτε ήταν βασιλική κατοικία, διατηρεί μέρος της παλιάς της αίγλης προσαρμοσμένη στη σημερινή εποχή, έχει στενά δρομάκια, πεζόδρομους, χαριτωμένα σπίτια, γραφικά εστιατόρια και μεταξύ άλλων και το σπίτι που έζησε ο Leonardo da Vinci. Ο καλλιτέχνης υπήρξε άλλωστε φίλος και ευνοούμενος του François 1er. Το περίφημο Clos Lucé στο οποίο έζησε αρκετά χρόνια ως το τέλος της ζωής του, είναι σήμερα μουσείο για το κοινό. Βρίσκεται στην κάτω πλευρά της πόλης μέσα σε μια τεράστια έκταση με γρασίδι, λουλούδια, τεχνητές λίμνες και γεφύρια. Πέρα απ’ τα δωμάτια στα οποία περιηγείται ο επισκέπτης, υπάρχει ένας μεγάλος χώρος με τις εφευρέσεις του. Εκεί, βλέπει και θαυμάζει κανείς πώς αποτυπώθηκε το πολύπλευρο ταλέντο κι η ιδιοφυία του στο χαρτί και δίπλα την σημερινή υλοποίηση σε μικρή ή κανονική κλίμακα αυτών των εφευρέσεων. Στους κήπους υπάρχουν επίσης σε μεγάλη κλίμακα κάποιες απ’ αυτές. Παράλληλα, λειτουργεί και μια εποχιακή έκθεση με μελέτες του Leonardo da Vinci πάνω στα σημαντικότερα έργα του αλλά και με τους τελευταίους πίνακες που ζωγράφισε. Η πιο γνωστή ηρωίδα του Λίγηρα είναι αναμφίβολα η Jean d’ Arc. Ωστόσο, η ευρύτερη περιοχή της Touraine με έρωτες, ίντριγκες, πάθη και πολιτικές σκοπιμότητες έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη γαλλική ιστορία κατά τις περιόδους του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης και αποτυπώνεται στα περίφημα βασιλικά μέγαρα που αποτελούν πόλο έλξης τουριστών ανά τον κόσμο. Συνολικά, είναι καταγεγραμμένα περί τα 800 κάστρα στην περιοχή. Δεν είναι βέβαια όλα επισκέψιμα κι ούτε αξίζουν όλα τον κόπο να τα δεις. Ανάμεσα στα πιο must όμως σύμφωνα με τους ταξειδιωτικούς οδηγούς αλλά και τον ευγενέστατο οικοδεσπότη μας, είναι τα παρακάτω:
Προς τη μεριά της Ορλεάνης
Château de Chenonceau: πρόκειται για ένα πανέμορφο κάστρο, γνωστό και ως κάστρο των κυριών, αφού καταρχήν κατοίκησαν εκεί γυναίκες και μάλιστα αρχικά ήταν δώρο του François 1er προς την ερωμένη του Diane de Poitiers. Σήμερα, αποτελεί ιδιωτικό μέγαρο και είναι μια εξαιρετικά επικερδής επιχείρηση. Λέγεται μάλιστα ότι δέχεται τους περισσότερους επισκέπτες μετά τις Βερσαλλίες! Το Chenonceaux χρησιμοποιήθηκε ως νοσοκομείο για τους τραυματίες του A’ παγκοσμίου πολέμου, ενώ στον Β’ παγκόσμιο αποτέλεσε άσυλο για τους χωρικούς αφού η νότια πλευρά του είχε άμεση πρόσβαση στην ουδέτερη ζώνη, ενώ η είσοδος του αποτελούσε κατακτημένη περιοχή. Άξια λόγου: το πολύ καλά διατηρημένο εσωτερικό του κάστρου, η έμφαση στις λεπτομέρειες, τα τεράστια πανέρια με φρέσκα λουλούδια σε όλες τις γωνιές που έδιναν μια ιδιαίτερα ζεστή και φιλόξενη αίσθηση. Château de Chambord: είναι το μεγαλύτερο κι επιβλητικότερο κάστρο της κοιλάδας του Λίγηρα. Αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως κατοικία του François I, κατά την κυνηγετική περίοδο. Η αρχιτεκτονική σύλληψη αποδίδεται στον Domenico de Cortona ενώ πιστεύεται ότι σημαντική ήταν και η συνεισφορά του Γάλλου αναγεννησιακού αρχιτέκτονα Philbert Delorme. Τέλος, δεν είναι λίγοι κι αυτοί που ισχυρίζονται ότι τα αρχικά σχέδια ανήκουν στον Leonardo da Vinci. Δίνει περισσότερο αφιλόξενη αίσθηση – το είδαμε αμέσως μετά το Chenonceaux- και μας φάνηκε πιο βαρύ κι ογκώδες. Θα το χαρακτήριζα γοτθικό αλλά όχι με την αρχιτεκτονική έννοια του όρου. Δείτε το στη φωτογραφία, κάντε αφαίρεση της ηλιόλουστης μέρας και φανταστείστε το με βροχή και σκοτάδι. Σπούκι ε; Château de Chaumont: χτισμένο στην κορυφή ενός βράχου με πανοραμική θέα προς το ποτάμι. Η αρχική του μορφή τον 10ο αιώνα ήταν ένα οχυρό που σκοπό είχε να προστατεύει τους κατοίκους του Blois από επιδρομές. Το κάστρο χτίστηκε και τελειοποιήθηκε κατά τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση. Σ’ αυτό κατοίκησε μεταξύ άλλων και η Αικατερίνη των Μεδίκων. Το 1840 ανακηρύχθηκε πολιτιστικό μνημείο απ’ το γαλλικό υπουργείο πολιτισμού, ενώ έναν αιώνα αργότερα και συγκεκριμένα το 1938 πέρασε στην ιδιοκτησία του γαλλικού κράτους. Κάθε χρόνο απ’ τον Απρίλιο ως τον Οκτώβριο φιλοξενεί ένα φεστιβάλ κηπουρικής όπου σχεδιαστές κήπων παρουσιάζουν τη δουλειά τους στους Αγγλικού στυλ κήπους του. Δυστυχώς, όταν φτάσαμε ήταν κλειστό κι έτσι απλώς το θαυμάσαμε από μακριά, περπατώντας κατά μήκος του ποταμού στο γραφικό χωριουδάκι που βρίσκεται στους πρόποδες του κάστρου και χαζέψαμε τις βάρκες και κάποιους ντόπιους που έκαναν ιππασία.
Προς τη μεριά της Tours
Château d’ Azay- le- Rideau: αναγεννησιακού τύπου κάστρο του 16ου αιώνα, εκλεπτυσμένο και κομψό που νομίζεις ότι ξεπήδησε από κάποιο παραμύθι. Αρχικά ήταν το σπίτι του Gilles de Berthelot, ενός πλούσιου χρηματιστή του François I. Σήμερα, υστερεί κάπως στο εσωτερικό του. Υπάρχουν δυο-τρία επιπλωμένα δωμάτια, στη μία πτέρυγα, αρκετές άδειες αίθουσες και μια ενδιαφέρουσα πτέρυγα μεταγενέστερων εποχών, απ’ τον 19ο αιώνα ως και τη δεκαετία του 1940. Ωστόσο, αξίζει να το επισκεφτεί κανείς για τη ρομαντική ατμόσφαιρα που αποπνέει καθώς και για τον υπέροχο κήπο του. Το χωριό επίσης στο οποίο βρίσκεται προσφέρεται για έναν περίπατο.
Château de Villandry: χρονολογείται απ’ το 1536 και χτίστηκε από τον Jean le Breton, έναν απ’ τους υπουργούς οικονομικών του François 1er. Στη θέση που βρίσκεται σήμερα υπήρχε παλιότερο οχυρό του 12ου αιώνα απ’ το οποίο σώζονται κάποια θεμέλια στην νοτιοδυτική γωνία του κάστρου. Παρέμεινε στην ίδια οικογένεια μέχρι το 1754 όπου και αγοράστηκε απ’ τον μαρκήσιο του Castellan, πρέσβη του Louis XV. Το εσωτερικό του αναδιαμορφώθηκε πλήρως σύμφωνα με την αισθητική του 18ου αιώνα. Το 1906 αγοράστηκε απ’ τον Ισπανό γιατρό Joachim Carvallo, ο οποίος εγκατέλειψε τη λαμπρή σταδιοδρομία του (εργαζόταν με τον καθηγητή Charles Richet, Nobel ιατρικής το 1913) για ν’ αφοσιωθεί αποκλειστικά στο Villandry. Σ’ αυτόν οφείλεται η δημιουργία των επιβλητικών- αναγεννησιακού ρυθμού- κήπων που θαυμάζει ο σύγχρονος επισκέπτης. Το Villandry ήταν και το μοναδικό κάστρο απ’ όσα επισκεφθήκαμε που είχες τη δυνατότητα ν’ αγοράσεις εισιτήριο μόνο για την πρόσβαση στους κήπους.
Οι γύρω πόλεις
Η πόλη του Blois προσφέρεται για έναν πολύ ωραίο περίπατο κι αποτελεί πραγματικό στολίδι έτσι όπως προβάλλει χτισμένη στις όχθες του Λίγηρα και υψωμένη προς τους λόφους. Γραφικά χαριτωμένα δρομάκια, ένας επιβλητικός καθεδρικός, το αναγεννησιακού ρυθμού κάστρο και το άγαλμα της Ιωάννας της Λωραίνης προσφερόμενο στο γαλλικό κράτος από έναν αμερικανό πολίτη, συνθέτουν το σκηνικό. Αφήνω για το τέλος την Tours που δεν μπορεί να εξαντληθεί βέβαια σε μια μέρα, αλλά λίγες ώρες αρκούν για να περπατήσει κάποιος την παλιά της πόλη με τα μεσαιωνικά σπίτια ολόγυρα στην πολύ όμορφη πλατεία Plumereau. Αν μ’ εντυπωσίασε για κάτι η Tours είναι γιατί δεν μου έδωσε την αίσθηση του πολύ τουριστικού μέρους με την κακή έννοια. Ο καιρός ήταν εξαιρετικός κι έβλεπε κανείς πολύ νεαρόκοσμο ν’ απολαμβάνει τον καφέ του ή το γεύμα του στα μικρά μαγαζάκια της πλατείας, χωρίς την έγνοια να σε γδάρουν οικονομικά (όπως π.χ αν ήσουν στο Σύνταγμα), αλλά ούτε και να «μπουκώσεις» απ’ τα πολλά μαγαζιά με σουβενίρ. Αφήσαμε απέξω την Orleans και την Angers λόγω έλλειψης χρόνου αλλά και ως κίνητρο για να ξαναπάμε… Tips του ταξειδιού:

Το γουστόζικο manoir de vaumore που βρήκαμε τυχαία μέσω ίντερνετ και σοφά εμπιστευτήκαμε το ένστικτο μας να το κλείσουμε Το ηλικιωμένο ζευγάρι των ξενοδόχων. Πολύ φιλόξενοι, εξαιρετικά περιποιητικοί ακόμα και στις πιο μικρές λεπτομέρειες (πχ να μας αφήνουν ανοιχτά τα φώτα για να βλέπουμε όταν γυρνάμε το βράδυ), οργανωτικοί, αεικίνητοι, καλλιεργημένοι και πολυταξιδεμένοι.

Η Epicerie στην Amboise για φαγητό γαστρονομικής λογικής, σπιτικής εκτέλεσης και λογικών προς τα πάνω τιμών.

H Cave aux crois vertes (troglodyte) μέσα σε σπηλιά, κάτι σαν κοσμική ταβέρνα της περιοχής, αλλά στο σικ γαλλικό.

Το καλησπέρα αλά ελληνικά του κυρίου που έβγαζε τα εισιτήρια στο Villandry και το γεια σου του αντίστοιχου κυρίου στο Clos Luce. Εντάξει, είναι τουριστικό σήμα κατατεθέν θα βιαστεί να πει κάποιος, αλλά άλλο πράγμα να το ακούς στη Βιέννη έξω απ’ τον Άγιο Στέφανο κι άλλο σε μια γαλλική επαρχία που οι Έλληνες δεν πολυσυχνάζουν

Την κυρία στο πωλητήριο του Clos Luce που μου χάρισε 2 καρτ ποστάλ απ' τα δωμάτια του da Vinci που δεν ήταν επισκέψιμα λόγω επισκευών. Αυτό για να μην ξανακούσω ότι οι Γάλλοι δεν είναι ευγενικοί. Υπάρχουν παντού ευγενείς κι αγενείς άνθρωποι, αυτό εννοείται!

Το γκρουπ Ελλήνων στο Blois που μας πέρασε για καθηγητές και μας κοίταζε σαν αξιοπερίεργα όντα που ταξιδεύουν μόνα και χωρίς ξεναγό.

Τις διαδρομές με ή χωρίς αυτοκίνητο κατά μήκος του Λίγηρα Θέλουμε πολύ να ξαναπάμε!

Καλώς ήρθες!

2011-03-10T12:44:00.005+02:00

Θέλω να γράψω κάτι για σένα που αύριο συμπληρώνεις 3 εβδομάδες ζωής και δεν ξέρω τι.

Είσαι ακόμη μικρούλης και φέρεις όλη αυτή την αθωότητα που έχουν οι άνθρωποι τον πρώτο καιρό της ζωής τους.

Ξέρεις τι σκέφτηκα όταν γύρισα σπίτι μου τη μέρα που γεννήθηκες κι αφού σε είχα δει για λίγο να κοιμάσαι γαλήνιος στο "πυρεξάκι" σου στο μαιευτήριο; ότι όλοι κάποτε ήταν έτσι. Οι καλύτεροι κι οι χειρότεροι. Οι προνομιούχοι κι οι άτυχοι της ζωής. Αυτοί που φοβόμαστε κι αυτοί που μας φοβούνται. Αυτοί που μένουν σε παλάτια κι αυτοί που κοιμούνται σε χαρτόκουτα στους δρόμους των πόλεων.

Χτες έμαθα ότι τρεις άστεγοι πάγωσαν στο Θησείο. Κάποτε ήταν τόσο μικροί όσο είσαι εσύ σήμερα...

Αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι το πιο αισόδοξο και χαρούμενο ποστ που θα μπορούσα να γράψω για σένα. Είναι όμως η αλήθεια για τη ζωή σήμερα, για τον κόσμο που ζει έξω απ' το προστατευμένο περιβάλλον στο οποίο εσύ μεγαλώνεις. Κάτι άλλωστε πρέπει να πήρε τ' αυτί σου απ' τη βοή αυτού του κόσμου όσο ήσουν στην κοιλιά της μαμάς σου. Δεν έδωσες μάλλον σημασία γιατί ήσουν απασχολημένος με το να μεγαλώνεις.

Καλά έκανες. Μην δώσεις ούτε τώρα. Να εστιάσεις στον ύπνο και στο γάλα σου προς το παρόν. Να μεγαλώσεις, να είσαι γερός και να προσπαθήσεις να βάλεις κι εσύ ένα λιθαράκι για να γίνει καλύτερος ο κόσμος που θα ζεις. Δεν ξέρω αν τα καταφέρεις (μεταξύ μας, δεν ξέρω αν αυτό είναι καν εφικτό), εσύ όμως να προσπαθήσεις. Χρειάζονται πολλοί για να διατηρήσουν ζωντανή την ελπίδα.

Να χαμογελάς συχνά, να είσαι ευτυχισμένος και να ζήσεις μια ζωή χωρίς απωθημένα.

Καλώς ήρθες!

εξαιρετικά αφιερωμένο στον ανιψιό μου.

On air!

2011-02-09T10:25:00.004+02:00

Μεγάλωσα ακούγοντας πολύ ραδιόφωνο παράλληλα με την τηλεόραση που εκείνα τα χρόνια έπαιζε μετά τις 5 το απόγευμα, ήταν ασπρόμαυρη και δεν είχε τηλεκοντρόλ.

Το ραδιόφωνο ήταν αγαπημένο αντικείμενο στο σπίτι μας. Υπήρχε σταθερά πάνω στο ψυγείο ένα τρανζιστοράκι για ν' ακούγεται μουσική τα απογεύματα που γύρναγε η μαμά απ' τη δουλειά της και τα Σαββατοκύριακα. 'Ηταν αυτό το ίδιο τρανζιστοράκι που τις Κυριακές τα μεσημέρια χωνόταν στο διπλό κρεββάτι των γονιών μου γιατί ο μπαμπάς άκουγε αθλητικά.

Εκεί γύρω στα 12 πρέπει να ήμουνα όταν ξεκίνησα να το χρησιμοποιώ κι εγώ. Πρώτα, κάτι Κυριακές που άκουγα Μιχάλη Τσαουσόπουλο και 2, 67. Έπειτα, κάτι πρωινά (στο γυμνάσιο, είχαμε εναλλάξ μάθημα πρωί και απόγευμα) που ήμουνα σπίτι κι άκουγα σε επαναλήψεις θεατρικά έργα ή ραδιοφωνικές σαπουνόπερες.

Κι έπειτα ήρθε η εφηβεία μαζί με την έγχρωμη τηλεόραση μοιρασμένη σε δύο κανάλια όπως και η ελεύθερη ραδιοφωνία με πλήθος επιλογών. Την θυμάμαι καλά αυτήν την εποχή, το έζησα πολύ κοντά το ραδιόφωνο τα επόμενα χρόνια, στα πρώτα χρόνια της δεκεατίας του '90.

Εκτός απ' το τρανζιστοράκι, υπήρχε πια κανονικό στερεοφωνικό συγκρότημα στο σπίτι. Ακόμα και κασέτα μπορούσες να γράψεις απ' το ραδιόφωνο - προσφιλή συνήθεια της εποχής- αρκεί να πρόσεχες να πατάς το pause όταν μίλαγε ο παραγωγός.

Είχα φιλίες με αρκετούς γνωστούς μουσικούς παραγωγούς εκείνων των χρόνων, βρέθηκα πολλάκις σε στούντιο, μαγευόμουν αλλά και "τρόμαζα" απ' την κονσόλα με δεκάδες κουμπιά, λάτρεψα την αίσθηση της απουσίας εικόνας ανάμεσα σε πομπό και δέκτη. Είναι σαν ερωτικό παιχνίδι που λειτουργεί καλά όταν μπορείς να διαγείρεις τη φαντασία του άλλου.

Έχω ακούσει κι εξακολουθώ πολύ ραδιόφωνο στη μέχρι τώρα ζωή μου. Υπήρξε μια μικρή περίοδος που ήθελα να δουλέψω εκεί. Το έκανα σε δύο διαφορετικές χρονικές στιγμές και με διαφορετικό τρόπο. Μια φορά στα χρόνια του ΄90 και μια πιο πρόσφατα.

Προτιμώ κατά κύριο λόγο την ξένη μουσική. Δεν σνομπάρω τα ελληνικά, δυστυχώς όμως οι ραδιοφωνικοί σταθμοί που εξειδικεύονται σ' αυτά, προτιμούν τα σουξεδάκια των μπουζουξίδικων κι αυτά με αφήνουν παγερά αδιάφορη.

Έχω διάφορα κωλύμματα με ραδιοφωνικούς σταθμούς- κυρίως για λόγους συνήθειας. Το τι ακούω πχ το πρωί είναι καθαρά τέτοιο θέμα, αφού πάει παρέα με όλο το πρωινό τελετουργικό του χτυπάει ξυπνητήρι, δυσανασχετώ για το πρωινό ξύπνημα, ανοίγω ραδιόφωνο, στύβω πορτοκαλάδα, φτιάχνω καφέ και τον πίνω στα όρθια ενώ ετοιμάζομαι για τη δουλειά.΄

Ένα πράγμα που μπορεί να μου τη "σπάσει"΄είναι ο μουσικός παραγωγός. Θυμάμαι παλιότερα, μια γενιά παραγωγών που ήξεραν καλά από μουσική, ήταν ψαγμένοι και διαμόρφωναν αισθητική. Δυστυχώς,τα τελευταία χρόνια, κάποιοι δεν έχουν καμία αίσθηση ορίου. Μιλάνε πολύ, γελάνε με τα δικά τους "κρύα" αστεία και μ' αυτόν τον τρόπο υπονομεύουν τις μουσικές που παίζουν και την ίδια τους την εκπομπή, αφού με μια μικρή κίνηση, αλλάζεις συχνότητα και τους περνάς στη σιωπή.

Αυτό σε συνδυασμό με το κριτήριο που έχω διαμορφώσει όλα αυτά τα χρόνια με οδηγούν στο να κολλάω για μεγάλα χρονικά διαστήματα μ' έναν σταθμό και να ξεκολλάω όταν παύει να μ' ευχαριστεί.

Αφορμή για τον τεράστιο πρόλογο μου, είναι ο Προκόπης Δούκας τον οποίο ακούω τους τελευταίους μήνες απ' τη συχνότητα του Kosmos. Ο Προκόπης είναι η αιτία για να μην αλλάζω συχνότητα τ' απογεύματα, 18:00 - 20:00.

Ξέρω ότι δεν του χρειάζεται διαφήμιση, αλλά νιώθω την ανάγκη να του πω ευχαριστώ γιατί μιλάει σωστά ελληνικά, έχει μέτρο και ισορροπία ανάμεσα στον λόγο και τη μουσική, είναι καλλιεργημένος και ξέρει από μουσικές.

Ο Προκόπης φέρει άρωμα πολιτισμού κι αισθητικής στα ραδιοφωνικά κύματα. Για όσους θέλουν επιπλέον και να τον διαβάζουν, ιδού και το μπλογκ του.

Αφιερωμένο στις ωραίες φωνές που με μάγεψαν τον περασμένο αιώνα...

"Biutiful" με i

2011-01-30T22:07:00.005+02:00

Με αφορμή το "Biutiful" που είδα σήμερα το απόγευμα, νιώθω ότι πρέπει οπωσδήποτε να γράψω κάτι γι' αυτόν τον ταλαντούχο Μεξικανό σκηνοθέτη που με έχει καταπλήξει.

O Alejandro González Iñárritu είναι πραγματική αποκάλυψη. Είχε προηγηθεί η τριλογία του Death Trilogy με τις ταινίες "Amores perros", "21 grams", Babel" γυρισμένες όλες ανά τρία χρόνια ξεκινώντας απ' το 2000. Τις είδα και τις τρεις πολύ αργότερα απ' την πρώτη τους προβολή, σε dvd στο σπίτι και μάλιστα με ανακατεμένη κι όχι χρονολογική σειρά. Ξεκίνησα θυμάμαι απ' τη "Babel" και κατέληξα στο "21 grams" και κάθε φορά δεν μπορούσα να μην θαυμάσω τη δεξιοτεχνία του σκηνοθέτη, την τόσο πρωτότυπη κινηματογραφική του γραφή, αυτό το καινούργιο που έφερε με τις ταινίες του, χωρίς να θυμίζει σε τίποτα εύκολες αμερικανιές, χωρίς συνταγές επιτυχίας, χωρίς ωραιοποιήσεις και ψέματα.

Ο κινηματογραφικός κόσμος του Iñárritu είναι καθημερινοί άνθρωποι, αλλά και χαρακτήρες λούμπεν. Οι εικόνες του είναι γεμάτες απ' αυτές τις ανθρώπινες ατέλειες, βρώμικα δωμάτια, μισοπεταμένα φαγητά, αίμα, βία, φτώχεια. Το μεγαλείο του είναι μια ατέλειωτη ποίηση μέσα απ' όλα αυτά.

Το "Biutiful" δεν έχει την αποσπασματικότητα των προηγούμενων ταινιών του. Εδώ, ένας πατέρας μαθαίνει ότι έχει μόνο 2 μήνες ζωής και προσπαθεί να συμμαζέψει τις εκκρεμότητες και το χάος που τον περιβάλλει, ενώ ταυτόχρονα αγωνιά για την τύχη των 2 ανήλικων παιδιών του μετά τον θάνατό του.
Ο Iñárritu κατηγορήθηκε για ακραίο μελοδραματισμό σ' αυτήν την ταινία. Καμία σχέση. Το "Biutiful" είναι μια σκληρή ταινία. Μιλάει για τη ζωή και τον θάνατο σε διάφορες περιπτώσεις. Δεν είναι μόνο ο προσωπικός αγώνας αυτού του άντρα λίγο πριν εγκαταλείψει τον κόσμο. Είναι παράλληλα ο καθημερινός αγώνας για επιβίωση όλων αυτών των λαών που μεταναστεύουν στις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις για μια καλύτερη τύχη. Η ιστορία εκδικείται. Οι άλλοτε καταπιεσμένοι ζητούν μια θέση στην Ευρώπη που κάποτε έκανε αποικίες και καταδυνάστευε και τώρα βασανίζεται και παρακμάζει. Μια στρατιά Κινέζων που δουλεύει καθημερινά κατασκευάζοντας τσάντες μαϊμούδες και παράνομα cd, ζει σαν τα ζώα σε μια αποθήκη. Άντρες, γυναίκες, μωρά, ξυπνάνε καθημερινά στις 6:30 και ξεκινάνε τη γραμμή παραγωγής λαθραίου εμπορεύματος. Είναι αυτό το ίδιο προϊόν που οι Σενεγαλέζοι θα πουλήσουν στα πεζοδρόμια παρέα με λίγα ναρκωτικά και με το μάτι πάντα ανοιχτό να μαζέψουν μπόγο το σεντόνι και να τρέξουν μακριά στη θέα του πρώτου περιπολικού.

Ο φακός του Iñárritu καταγράφει με ωμότητα μια καθόλου τουριστική όψη της Βαρκελώνης. Είναι σαν να βλέπουμε λίγο Ομόνοια, Αχαρνών, Κυψέλη. "Μα πώς ζούνε αυτοί οι άνθρωποι" αναρωτιέσαι βλέποντας την ταινία. "Πόση αθλιότητα υπάρχει, πόση δυστυχία". Όση και στη χώρα μας και σε κάθε χώρα αν μπορούσαμε να δούμε πίσω απ' τούς τοίχους και τα πρόσωπα.
Το "Biutiful"δεν είναι μελοδραματικό, κάθε άλλο. Είναι μια απόλυτα ρεαλιστική καταγραφή της πραγματικότητας του 21ου αιώνα που μακράν απέχει απ' το να είναι beautiful.
Η αρχή και το τέλος της ταινίας είναι απ' τις ποιητικότερες εικόνες που έχω δει ποτέ στο σινεμά.
O Javier Bardem κάνει συγκλονιστική ερμηνεία.

"Στην ταράτσα"

2011-01-04T12:18:00.005+02:00

Αυτός ο πίνακας μου αρέσει πολύ! Τον έχω δει δυο φορές στην πινακοθήκη, μία στην έκθεση "LE GOÛT À LA GRECQUE - ΟΤΑΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΓΙΝΕ ΜΟΔΑ" και μία στην τρέχουσα έκθεση "Παρίσι 1900, Αρ Νουβώ και Μοντερνισμός. Θησαυροί από το Petit Palais".
Ο τίτλος του είναι: "Στην ταράτσα" και φιλοτεχνήθηκε το 1897 απ' τον Ιάκωβο Ρίζο. Ανήκει στις μόνιμες συλλογές της Πινακοθήκης ως δωρεά απ' τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
Βρήκα στην τσέπη μου προχτές ένα εισιτήριο απ' την Πινακοθήκη που στην πίσω όψη του έχει φωτογραφία τον πίνακα. Το ξαναχάζεψα.
Νομίζω ότι αυτό που μου αρέσει κοιτώντας τον είναι η γαλήνη κι η ηρεμία που αποπνέει και συγχρόνως μια νοσταλγία αισθητικής του περιβάλλοντος χώρου αλλά και των μικρών λεπτομερειών.
Έτσι λοιπόν αποφασίζω να υποδεχτώ τον καινούργιο χρόνο: με μια ελπίδα αισθητικής που τόσο λείπει απ' την καθημερινότητα μας και τόσο ευθύνεται η απουσία της για την παρουσία άλλων δεινών.
Πατώντας εδώ μπορείτε να τον απολαύσετε σε λίγο καλύτερη κατάσταση απ' ότι στη φωτογραφία που έβαλα και που είναι λίγο τσακισμένη.

Γιαγιά Αννίκα

2010-12-29T16:44:00.003+02:00

Το 2010 είναι η τελευταία χρονιά που σε είχε. Εσένα που ήσουν πάντα εκεί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Οι τελευταίοι 5 μήνες από τότε που έφυγες, είναι περίεργοι, άδειοι, δεν σε έχουν. Κοιτάζω τα κλειδιά του σπιτιού σου κλεισμένα σ' ένα μικρό πορτοφολάκι μέσα στην τσάντα μου. Δεν θα τα ξαναχρησιμοποιήσω ποτέ. Ένα χαρτάκι είναι ακόμα μέσα στο αυτοκίνητο μου με τη σημείωση που άφηνα στον γείτονα απέναντι να χτυπήσει το κουδούνι σου αν τον ενοχλεί το αυτοκίνητο μου που του έκλεινε το πάρκιν όταν δεν έβρισκα αλλού να παρκάρω. Δεν θα χρειαστεί ξανά.
Φέτος στις 9 του Δεκέμβρη είχα έναν άνθρωπο λιγότερο να πάρω τηλέφωνο και να ευχηθώ Χρόνια Πολλά. Έφυγες. Έτσι απλά. Και φεύγοντας, πήρες μαζί σου εκείνο το κομμάτι μου που σ' αγαπούσε. Εντάξει, το ξέρω, εξακολουθώ να έχω συναισθήματα για σένα, αλλά είναι πια συναισθήματα μνήμης. Δεν μπορώ να σ' ακούσω, δεν μπορώ να σου τηλεφωνήσω, δεν μπορώ να σου αγγίξω το χέρι.
Ευτυχώς έχω ένα σωρό μνήμες από σένα. Πράγματα παιδικά αλλά και πιο μεγάλα. Να, για παράδειγμα, την περασμένη βδομάδα που ψώνιζα για το χριστουγενιάτικο τραπέζι, μόλις κράτησα στο χέρι μου ένα ρόδι σε θυμήθηκα. Σου έφερνε ρόδια η κυρία Παναγιώτα απ' την πατρίδα της την Ερμιόνη κι εσύ μας τα καθάριζες και μας έδινες τα κόκκινα μπαλάκια τους με ζάχαρη σε μπωλ. Μετά, άδειαζα τις σακκούλες απ' το σούπερ μάρκετ κι έβγαλα τα μπισκότα Μιράντα που είχες πάντα κι έτρωγες με τον καφέ σου και με κέρναγες κι εμένα τα Σάββατα που ερχόμουν να σε δω, πάντα γύρω στις 12 το μεσημέρι. "Δεν θες λίγη ζάχαρη" με ρώταγες; "έτσι θα τον πιεις; δηλητήριο;" Κι εγώ γέλαγα και προσπαθούσα να σου εξηγήσω ότι δεν το κάνω λόγω δίαιτας, αλλά λόγω γεύσης. Κι ύστερα, στενοχωριόσουνα που δεν σε κράταγαν πολύ πια τα πόδια σου και δεν μπορούσες να μου μαγειρέψεις. Δεν σε παρηγορούσε που τόσα μας είχες προσφέρει μια ολόκληρη ζωή και που στο λέγαμε, ήθελες να κάνεις κι άλλα.
Ήσουν η πιο αφοσιωμένη γιαγιά που ξέρω κι αν μ' ακούς από κει που είσαι, αν νιώθεις πόσο μου λείπεις, ξέρεις ότι εννοώ κάθε λέξη που γράφω εδώ κι άλλες τόσες που δεν χρειάζεται να τις γράψω, που μετουσιώθηκαν σε χάδια, αγγίγματα και βλέμματα όσο ήσουν μαζί μας και δάκρυα όταν εκείνο το ζεστό πρωινό του Ιούλη έφυγες.
Όταν ήμουν μωρό, ηρεμούσα μόνο στην αγκαλιά σου, έτσι μου είχες διηγηθεί κι έτσι έλεγαν όλοι. Όταν νοσηλεύτηκα μικρό παιδάκι στο Παίδων, κοιμόσουνα μέρα νύχτα δίπλα μου. Νόμιζα ότι ήμουνα στο σπίτι της γιαγιάς κι όχι στο νοσοκομείο. Όταν πήγαινα σχολείο μου είχες ήδη μάθει την προπαίδεια από πιο πριν, σαν ποίημα κι έτσι την ήξερα. Μας τραγούδαγες, μας έλεγες ποίηματα, παραμύθια, ιστορίες αληθινές κι άλλες βγαλμένες απ' τη φαντασία. Όταν έβαφες κόκκινα αυγά τη Μεγάλη Βδομάδα, μας έδινες ένα πανάκι με λάδι να τα γυαλίζουμε για να νιώθουμε κι εμείς ότι συμμετέχουμε. Όταν έφτιαχνες χαλβά, μας έβαζες μικρές δόσεις σε φορμάκια κι έτσι είχαμε κι εμείς τον δικό μας ανεξάρτητα απ' τον μεγάλο που κρύωνε σκεπασμένος κάτω απ' την πετσέτα της κουζίνας. Όταν λέγαμε τα κάλαντα, ξεκινάγαμε απ' το σπίτι σου γιατί μας έδινες τα πιο πολλά, διακόσιες δραχμές που για την εποχή ήταν σπουδαίο ποσό κι έτσι κάναμε καλό σεφτέ.
Όταν αρρώσταινα, ερχόσουνα κι έστυβες ακούρσατα πορτοκαλάδες, έβραζες κοτόπουλο να πιω τη σούπα και μου' δινες αυγό μελάτο ν' ανοίξει η φωνή μου. Εκμεταλλευόμουνα την αδυναμία που ήξερα ότι μου είχες και σου παράγγελνα στα κρυφά απ' τη μαμά μου που φώναζε να μου φέρεις Μανίνα και Κατερίνα. Και τα έφερνες! Και κάτι Σάββατα βράδυ ερχόμουνα και τα πέρναγα σπίτι σου. Ήμουνα γύρω στα 13 τότε. Βλέπαμε μαζί ελληνική ταινία και μετά εσύ πήγαινες για ύπνο κι εγώ πέρναγα τη φάση μου με τις δρακουλιάρικες ταινίες. Το τι Κρίστοφερ Λι είχα δει τότε, δεν λέγεται! Το πρωί μου έφτιαχνες ψημένο χωμί με φέτα κι όταν έφευγα μου έδινες πάντα ένα εικοσάρικο για να πάρω την Πάττυ. Δεκαπέντε δραχμές έκανε και μου έμεναν και για τσίχλες.
Δεν σ' αγαπούσα όμως μόνο για τις υλικές παροχές. Εντάξει, όταν είσαι παιδί, θες να σου κάνουν τα χατήρια κι έλκεσαι κυρίως απ' αυτούς που σου τα κάνουν. Μεγαλώνοντας όμως, ξεδιπλώθηκε μπροστά μου όλη σου η αφοσίωση σε όλους κι όχι μόνο σε μένα. Στα τρία σου παιδιά, στα έξι σου εγγόνια. Πώς να ξεχάσω ότι ήρθες σπίτι και με περιποήθηκες όταν επέστρεψα από διακοπές το καλοκαίρι του ΄90; Μου έπλυνες μάλιστα και τα ρούχα γιατί θα ξανάφευγα μετά από λίγες μέρες. Μπορούσες να κάνεις το κορόϊδο τότε, ολόκληρη κοπέλα ήμουν. Δεν το' κανες. Ήσουν απόλυτα πιστή. '
Επειτα, ξέρεις κάτι άλλο; Σε θαύμαζα! Έκανες την επανάσταση σου σε νεαρή ηλικία και σ' ένα συντηρητικό περιβάλλον. Έφυγες απ' το χωριό σου για τη μεγάλη πόλη, παντρεύτηκες αυτόν που ερωτεύτηκες και τον ακολούθησες. Τον αγαπούσες πολύ. Πάντα μας μίλαγες γι' αυτόν τον παππού που λίγο είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε. Συντηρούσες όμως τη μνήμη του. Δεν μπορούσες να χωνέψεις το ότι τον έχασες έτσι γρήγορα. Μόνο πριν δυο τρία χρόνια θυμάμαι τον είδες στον ύπνο σου και δεν χάρηκες καθόλου. Φοβήθηκες ότι ήταν σημάδι για σένα. Δεν ήθελες ακόμα.
Καλή μου γιαγιάκα, δεν είναι τυχαίο που πρώτα σε σένα ανακοίνωσα δυο σημαντικά γεγονότα στη ζωή μου, την είσοδο στο Πανεπιστήμιο και τον γάμο μου. Αυτό το δεύτερο μάλιστα ήρθε κάπως αργά για σένα που ξέρω ότι το περίμενες χρόνια νωρίτερα και που πάντα μ' εκνεύριζες όταν μου ευχόσουν σε γιορτές και γενέθλια "Άντε και του χρόνου σπίτι σου". Χάρηκες τόσο όταν το έμαθες. Κολακεύτηκες που το είπα πρώτα σε σένα και μετά στη μαμά μου. Χαμογέλασες και μου είπες: "Καλά ήσουνα κι έτσι, αλλά εγώ είμαι του παλιού καιρού και σε προτιμώ παντρεμένη". "Θέλω να ζήσω τώρα", είπες. "Σ' ευχαριστώ γιατί μου έδωσες ζωή". Δεν έζησες. Μόνο ένα μήνα μετά τον γάμο. Πρόλαβες κι είδες φωτογραφίες τουλάχιστον...
Ξέρω ότι χάρηκες που έβλεπες ότι είμαι καλά. Δυστυχώς, τον τελευταίο καιρό είχες καταπέσει πολύ. Ανακουφιζόσουνα πια περισσότερο στο κρεββάτι. Έχανες σιγά- σιγά το ενδιαφέρον σου για τα εγκόσμια. Είχες σταματήσεις να διαβάζεις, τα χέρια σου δεν σε βοηθούσανε πια για βελονάκι, ακόμα και το περιοδικό για την τηλεόραση που αγόραζες, σε βάραινε. Η τηλεόραση δεν σου κινούσε πια το ενδιαφέρον και οι πολλές κουβέντες σε ζάλιζαν. Κάποια βράδυα ήσουν ξάγρυπνη και συνομιλούσες με τους γονείς σου. Είχες αρχίσει το ταξείδι σου. Τίποτα δεν θα σε σταματούσε.
Δεν κράτησες την υπόσχεση σου να με περιμένεις. Την τελευταία φορά που σε είδα σε αποχαιρέτησα γιατί έφευγα για διακοπές. Ήσουν ήδη αδύναμη. Τα νέα με βρήκαν στο νησί και με γύρισαν πίσω. Τα λουλούδια που αγόρασα ήταν πια γι' αυτό το τελευταίο ταξείδι.
Από τότε ξέρεις, προσπαθώ να κρατάω όλες τις υποσχέσεις που σου έδωσα. Άναψα κεράκι για σένα τον δεκαπενταύγουστο που ήμουνα στη Σίφνο. Ήρθα στο σπίτι που κατοικείς τώρα και θα ξανάρθω. Δεν νιώθω βέβαια άνετα εκεί, αλλά θα ξανάρθω.

Έχω στο σπίτι τη βαλιτσούλα σου, ένα δίσκο σερβιρίσματος, κάτι ποτηράκια του λικέρ, το δαχτυλίδι σου που φόρεσα στο γάμο μου, τη βέρα σου που μαζί μ' αυτήν του παππού μου είχες δώσει πριν χρόνια, μια καρφίτσα, ένα κολιέ, τις φωτογραφίες σου, τα πετσετάκια που μου έκανες με το βελονάκι.

Έχω στη μνήμη μου όλα τα χρόνια που ζήσαμε μαζί. Σχεδόν 40 χρόνια να έχεις γιαγιά, δεν είναι και λίγο έτσι;

'Εχω στην ψυχή μου την αγάπη που μου είχες. Ξέρω ότι η αγάπη δεν χάνεται. Κάπου στο σύμπαν υπάρχει κι εξακολουθεί να μας φωτίζει.

Σε θυμάμαι καθιστή στην πολυθρόνα σου να χαμογελάς. Δεν θέλω να σε θυμάμαι αδύναμη όπως ήσουν στο τέλος.

Μου λείπεις.

Paris avant Noël

2010-12-22T10:38:00.019+02:00

Αυτή τη φορά το Παρισάκι το απολαύσαμε κι απ' την καλή κι απ' την ανάποδη...
Καταρχήν, χιόνισε πολύ!!! Αλλά πάρα πολύ!!! και σε σημείο που αγωνιούσα μήπως και δεν πετάξει το αεροπλάνο. Μετά από μια εξαιρετική πτήση (που σημειωτέον το τελευταίο της μισάωρο το απόλαυσα απ' το πιλοτήριο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...) πάνω απ' τις κάτασπρες Άλπεις, προσγειωθήκαμε σ' ένα κατάλευκο Παρίσι όπου στο αεροδρόμιο έριχναν αλάτι για να κατέβουν οι επιβάτες.
Καταρχήν, να διευκρινήσω ότι ένα πρόβλημα οργάνωσης το έχουν οι Παριζιάνοι κι αυτό δεν είναι δική μου διαπίστωση, αλλά διαβεβαίωση φίλης ελληνογαλλίδας που ζει εκεί και ξέρει τι γίνεται. Το βασικό τους θέμα είναι ότι δεν είναι συνηθισμένοι στο χιόνι κι ως εκ τούτου η πόλη είναι κάπως παραλυμένη. Φανταστείτε τώρα να χιονίζει και να έχουν σταματήσει όλα τα μέσα συγκοινωνίας, ενώ οι ταξιτζήδες να το έχουν κλείσει το μαγαζί. Ε, όλος ο κόσμος περπατούσε στους δρόμους και δεν ήταν καθόλου ευχάριστο.
Στο αεροδρόμιο, τα μηχανήματα έκδοσης εισιτηρίων για το τρένο είναι έτσι κουρδισμένα που δέχονται ή κάρτα ή κέρματα. Οπότε, αν δεν θες να βάλεις κάρτα ή δεν έχεις έτσι πρόχειρα 8 ευρώ σε κέρματα, πρέπει να στηθείς σε μια ατέλιεωτη ουρά για να εξυπηρετηθείς από τον ένα και μοναδικό υπάλληλο που καθόλου δεν βιάζεται και που θυμίζει λίγο και δημόσιο υπάλληλο της γνωστής μας ψωροκώσταινας...

Στα highlights αυτών των 3 ημερών ξεχωρίζω:

1) τη μεγάλη αναδρομική έκθεση του Monet στο Grand Palais. Παραβλέπω το γεγονός της αναμονής στην ουρά για 2 ώρες έξω στο κρύο και τον χιονιά επειδή τα ηλεκτρονικά εισιτήρια είχαν εξαντληθεί. Κάνω τα στραβά μάτια στο ακατανόητο για μένα να μην δέχεται το μουσείο να προαγοράσεις εισιτήρια. Όταν κάποτε φτάσαμε στο ταμείο, ρωτήσαμε αν μπορούσαμε ν' αγοράσουμε εισιτήρια για τους φίλους μας που θα ερχόντουσαν απ' τις γειτονικές Βρυξέλλες την επόμενη μέρα ειδικά για την έκθεση και θα ήταν κρίμα να φάνε κι αυτοί τόσο στήσιμο στην ουρά. Μας απάντησαν ένα ωραιότατο ΟΧΙ που πολύ με θύμωσε. Δεν είναι δυνατόν τόσο μεγάλα μουσεία να μην έχουν ένα πιο αποτελεσματικό σύστημα εξυπηρέτησης και ειδικά κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες.

Ωστόσο, χαίρομαι που είδα μια τόσο καλοστημένη έκθεση και που απέκτησα μια ολοκληρωμένη εικόνα απ' τα διάσημα αλλά και τα λιγότερο γνωστά έργα που δημιούργησε στον πολύχρονο βίο του ο μεγάλος ιμπρεσιονιστής. Εντάξει, είχα και καλό προσωπικό guide, αλλά οφείλω να παραδεχτώ ότι το μουσείο είχε κάνει καταπληκτική δουλειά συγκεντρώνοντας όλους αυτούς τους πίνακες από διάφορα μέρη του κόσμου.

2) το πολύ ενδιαφέρον "Pornographie" στο Petit théâtre de la coline για το οποίο εκτενώς θα αναφερθώ στο έτερο ειδικό βλόγιον. Παρόλη την κούραση μου εκείνη τη μέρα με τρεις μόνο ώρες ύπνου, το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ! Χίλια ευχαριστώ στη φίλη που μου το κανόνισε.

2) τα ωραία φαγάκια στο "Le Pot-Potin De L' été" με την Ελένη, στο "Le Trumilou"με τον Νίκο και στο " Le Cap" με τον Νίκο, τον Bernard και τη Veronique. Μιαμ, μιαμ!!!

4) την ωραία νυχτερινή βόλτα απ' το Hôtel de Ville στην Place Vendome με τους δρόμους φωτισμένους και τα μαγαζιά γιορτινά στολισμένα

5) Το Shakespeare and Company. Τέλειο βιβλιοπωλείο!!! ε, ναι τα βιβλιαράκια μας τα ψωνίσαμε πάλι

6) το απόγευμα που περάσαμε με την φιλενάδα μας απ' το Βρυξελλοχώρι. Τι καλά να μπορείς να βλέπεις τους φίλους σου παντού!!! Γρηγόρη, μας έλειψες!

Έλα όμως που το Παρισάκι είναι πάντα πανέμορφο, οπότε όλα του τα συγχωρείς!!!

"O ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σιμ"

2010-11-28T22:42:00.004+02:00

"Ο ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σιμ"( "The terrible Privacy of Maxwell Sim": όσοι το διαβάσουν θα διαπιστώσουν πόσο λείπει το terrible απ' την ελληνική μετάφραση), είναι το πιο πρόσφατο βιβλίο του Τζόναθαν Κόου μετρώντας έναν μόνο μήνα κυκλοφορίας στην ελληνική αγορά.

Ο Κόου γνωστός κι αγαπημένος στους βιβλιόφιλους λέει μια ιστορία σχολιάζοντας ταυτόχρονα το πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι.
Γέννημα θρέμμα της Βρετανίας προ Θάτσερ, στο Μπέρμιγχαμ πριν αυτό αρχίσει ν' αποβιομηχανίζεται, νοσταλγεί συχνά μέσα απ' τα βιβλία του τις περασμένες δεκαετίες. Όχι τόσο γιατί πιστεύει ότι ήταν καλύτερες κοινωνικά όπως πρόσφατα παραδέχτηκε ο ίδιος σε μια συνέντευξη του, αλλά για την εφηβεία και τη νεότητα που παρήλθαν ανεπιστρεπτί.

Αν τα πάντα είναι πολιτική, "ο ιδιωτικός βίος του Μάξουελ Σιμ", το αποδεικνύει περίτρανα κατορθώνοντας συγχρόνως να περάσει τα σύνορα της πατρίδας του.

Ένας σαραντοχτάχρονος άντρας, ταξειδεύει προς τη Σκωτία με σκοπό να προσωθήσει κάποιες πρωτοποριακές οδοντόβουρτσες. Στην πραγματικότητα, ενώ σωματικά κατευθύνεται προς τα κει που τον οδηγεί ο δορυφορικός πλοηγός του υβριδικού αυτοκινήτου που του παραχώρησε η εταιρεία για την οποία εργάζεται, το μυαλό του γυρνάει στο παρελθόν προσπαθώντας να συνθέσει το παζλ της ίδιας του της ύπαρξης. Πού είναι το πολιτικό στοιχείο; Οργώνοντας με το αμάξι μια χώρα που έχει χάσει κάθε στοιχείο ιδιαιτερότητας, κάθε ταυτότητα που καθόριζε τις μικρές πόλεις και τα χωριά στο διάβα του, βρίσκει σιγουριά στις μεγάλες αλυσίδες εστιατορίων που είναι παντού κοινές, χαίρεται να εξυπηρετείται από αυτόματους πωλητές για να μην αναγκαστεί να πιάσει κουβέντα με κανονικούς ανθρώπους, αρέσκεται να καταβαλώνει τυποποιημένα φαγητά και ικανοποιείται στην ασφάλεια που του προσφέρει μια "φίλη" της φαντασίας του που μπορεί να τον ακούει χωρίς να χρειάζεται ν' απαντήσει. Κι όμως, η ψυχή του αποζητάει την ανθρώπινη επαφή που ωστόσο έχει προσπαθήσει να βγάλει απ' τη ζωή του.
Εγκαταλελειμμένος απ' τη γυναίκα του, αδιάφορος στα μάτια της έφηβης κόρης του, ξεχασμένος από φίλους, με χρόνια κατάθλιψη κι εξάρτηση απ' το φέισμπουκ, μ' έναν πατέρα που ζει σε άλλη ήπειρο και με τον οποίο ποτέ δεν είχε κανονική σχέση, ο Μάξ είναι ένας άνθρωπος του παρόντος μας, ίσως κάπως υπερτονισμένος χάριν συγγραφικής αδείας, αλλά όχι ψεύτικος. Ο Μαξ ζει σε μια εποχή που αδυνατεί ν' αναγνωρίσει τη διαφορετικότητα, όχι λόγω συντηρητισμού αλλά γιατί δεν υπάρχει πια χρόνος στους ανθρώπους να σκύψουν μέσα τους και να κοιτάξουν με ειλικρίνεια τον εαυτό τους και τις επιθυμίες τους.

Πενήντα χρόνια πριν

2010-11-26T15:12:00.003+02:00

Δεν μπόρεσα ν΄αντισταθώ και να μην παραθέσω το παρακάτω απόσπασμα- δημοσίευμα προ πεντηκονταετίας σε ελληνική εφημερίδα, στη στήλη των πολιτιστικών:

"Πληροφορούμεθα ότι το έργο του Άγγελου Τερζάκη "Θεοφανώ" παίχθηκε προ ημερών στο Κρατικό Θέατρο της πόλεως Πριλέπ της σερβικής Μακεδονίας " 1 Δεκεμβρίου 1960

Προφανώς πενήντα χρόνια πριν δεν υπήρχε πρόβλημα να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, ε;

Σημεία και τέρατα!

2010-11-19T22:03:00.005+02:00

Με τη χρονική σειρά των γεγονότων:
Σήμερα άκουσα έξαλλο κόσμο (νεαρής ηλικίας) να λέει ότι το ελληνικό κράτος θα πληρώσει για να φτιαχτεί τζαμί και θ' αφήσει τους αυτόχθονες και γηγενείς να πεινάνε αφού τους πετσοκόβει μισθούς και συντάξεις.
Άκουσα ότι η Ελλάδα είναι στόχος γιατί μας ζηλέυουνε.
Άκουσα ότι έχουμε τεράστια στρατηγική σημασία σαν χώρα, πολύ χρυσό και άφθονο πετρέλαιο.
Σήμερα με ρωτήσανε πως γράφονται οι λέξεις, εισηγμένη, άμεσο, ζημιογόνες, απευθύνεται.
Μου΄ρθε να γελάσω, αλλά μάλλον για κλάματα είναι όλα αυτά.
Αναλύοντας τα παραπάνω, δυστυχώς διαπιστώνω ότι:
Έχουμε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας, είμαστε ρατσιστές, παίρνουμε στα σοβαρά όσα λένε οι τηλε-κατευθυνόμενοι δημοσιογραφίσκοι των κεντρικών δελτίων και των πρωινών ενημερωτικών εκπομπών. Έχουμε σίγουρα κόμπλεξ κατωτερότητας προς τους ανεπτυγμένους Ευρωπαίους και ανωτερότητας απέναντι στους δύστυχους μετανάστες. Τα εμφανίζουμε εναλλάξ - ανάλογα την περίσταση-. Και είμαστε και βαθειά αγράμματοι. Ίσως από κει να ξεκινάνε όλα.

Aποδείξεις της κρίσης

2010-11-16T20:39:00.003+02:00

Οι ολοένα και πιο επίμονοι- σχεδόν επιθετικοί- Πακιστανοί στα φανάρια για να πλύνουν τα τζάμια του αυτοκινήτου
Ο τσαγκάρης της γειτονιάς που τις προάλλες με ρώτησε αν θα τον προπληρώσω ή μια και καλή με την παραλαβή
Οι μοδίστρες της γειτονιάς που πνίγονται στη δουλειά λόγω μεταποιήσεων
Κάτι μισόκτιστες πολυκατοικίες
Η αυξανόμενη ζήτηση για φαγητό στους σκουπιδοτενεκέδες
Οι ύπουλες αυξησούλες στα ράφια των super markets
Η κατά 5 ευρώ αύξηση στον τιμοκατάλογο της αισθητικού
Η απόλυτη ησυχία των επαναστατών στο γραφείο. Καμία νύξη πια για αυξήσεις ή bonus
Ο κόσμος που χαίρεται μ' αυτή την παράλογη για την εποχή ζέστη μιας και δεν θα χρειαστεί ν' ανάψει καλοριφέρ
Τα αμέτρητα φυλλάδια delivery που βρίσκω κάθε μέρα στην πόρτα μου
Η έλλειψη διαφημίσεων στην τηλεόραση. Εντάξει υπάρχουν κάτι λίγες, αλλά καμία σχέση με τον καταιγισμό του παρελθόντος
Η πατέντα του προαναφερθέντος τσαγκάρη της γειτονιάς. Μεταποιεί τα μυτερά παπούτσια σε στρογγυλά

και πάει λέγοντας...

"Στρέλλα"- κάλλιο αργά παρά ποτέ!

2010-10-29T12:18:00.004+03:00

Την είδα μ' έναν χρόνο καθυστέρηση, αλλά ευτυχώς την είδα και την απόλαυσα. Λέω ευτυχώς γιατί η "Στρέλλα" είναι η ζωντανή απόδειξη ενός κινηματογράφου με δυναμική κι ενός σκηνοθέτη με άποψη.

Μακριά απ' το στερεότυπο που θέλει τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο να είναι στιγματισμένος από αργά πλάνα αλλά και αδιάφορος προς εξαγωγή, με εσωστρέφεια, μιζέρια και αισθητική προηγούμενων δεκαετιών, η "Στρέλλα" αποτελεί την εξαίρεση.

Διάβασα εκ των υστέρων τις περιπέτειες της ταινίας μέχρι να φτιαχτεί και να προβληθεί. Η απουσία χρηματοδότησης και οι αρνητικές - ορμώμενες απο ταμπού και απαρχαιωμένες προκαταλήψεις- εγχώριες κριτικές, ευτυχώς δεν της στέρησαν τις υποψηφιότητες για 11 συνολικά βραβεία, τα 4 που απέσπασε τελικά και τα θετικότατα σχόλια απ' το εξωτερικό (εδώ κι εδώ)

Η "Στρέλλα" τολμάει να μιλήσει έξω απ' τα δόντια χωρίς να προκαλεί. Με απόλυτα ρεαλιστικό τρόπο θίγει ένα μείζον ζήτημα, αυτό του ανθρώπου που είναι διαφορετικός αλλά διεκδικεί τα δικαιώματα του απ' τη ζωή και παράλληλα δεν διαφέρει στις ανάγκες και τις επιθυμίες του από τα υπόλοιπα "κανονικά" ανθρώπινα όντα.

Η εξέλιξη της υπόθεσης είναι απρόβλεπτη. Με αναφορές σε ανθρώπινα ερωτήματα υπαρξιακού χαρακτήρα, η ταινία κάνει αναγωγή σε ζητήματα με τα οποία δραματουργικά ασχολήθηκε το θέατρο του 5ου π.Χ αιώνα (αρχαία τραγωδία) και καταλήγει στη θαλπωρή και τη ζεστασιά της οικογενειακής ατμόσφαιρας που επιβάλλουν οι μεγάλες γιορτές (Πρωτοχρονιά).

Η "Στρελλα" είναι μια ακομπλεξάριστη ταινία που πέρα απ' τα βραβεία και τις διακρίσεις, περπάτησε με επιτυχία στις αίθουσες του χειμώνα (στις σινεφίλ, να εξηγούμαστε).

Αφήνω για το τέλος το τερατώδες που διάβασα εδώ και που με θλίβει για την παντελή απουσία κοινής λογικής για να μην πω τίποτα βαρύτερο...

Poznan

2010-09-27T20:52:00.025+03:00

Όταν διάβαζα πριν δυο χρόνια αυτό, δεν μπορούσα βέβαια να φανταστώ ότι θα ερχόταν η στιγμή που θα επισκεπτόμουν την Πολωνική σήμερα και πάλαι ποτέ Πρωσική πόλη που βρίσκεται μια ανάσα από τη γειτονική της Γερμανία αν σκεφτεί μάλιστα κανείς ότι είχα επιπλέον ξεχάσει και το όνομα και την ύπαρξη της. Παρόλα αυτά, πήγα διαβασμένη καλά και με το προαναφερθέν σκονάκι ανά χείρας, πέρασα 5 πολύ ωραίες μέρες στο πανέμορφο Poznan.

Για τα ιστορικά στοιχεία της μικρής αυτής πόλης, σας παραπέμπω στο σκονάκι μου. Θέλω περισσότερο να μιλήσω γι' αυτά που παρατήρησα και μ' εντυπωσίασαν.

Πρέπει να πω ότι τους Πολωνούς δεν τους είχα και τόσο σε εκτίμηση, όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί τους θεωρούσα κάπως "βραδείας καύσεως". Να διευκρινίσω εδώ ότι η εκτίμηση μου αυτή προερχόταν αποκλειστικά απ' τον εργασιακό μου χώρο και χαίρομαι που εμπλουτίστηκε και με άλλα στοιχεία και μάλιστα θετικά.
Καταρχήν, οι Πολωνοί είναι πολύ φιλόξενοι. Επειδή ο λόγος του ταξειδιού μας ήταν επαγγελματικός (όχι δικός μου), είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω πολύ καλά πόσο ευγενείς, φιλόξενοι και οργανωτικοί είναι. Το συνέδριο για το οποίο πήγαμε ήταν τέλεια οργανωμένο σε όλες του τις λεπτομέρειες και η υποδοχή των καλεσμένων εξαιρετική.
Οι Πολωνοί στο Poznan είναι περήφανοι για τον τόπο τους και καλά κάνουν. Κατοικούν σε μια μικρή πόλη- στολίδι.

Το Poznan δεν είναι αμιγώς τουριστικό μέρος αλλά είναι δημοφιλές γιατί έχει πολύ ανεπτυγμένο συνεδριακό τουρισμό. Επιπλέον, οι κάτοικοι είχαν ανέκαθεν καλές σχέσεις με τη γνώση και την επιστήμη, απόδειξη ότι σήμερα στο Poznan λειτουργούν πάνω από 20 εκπαιδευτικά ιδρύματα και η πόλη μετράει γύρω στους 130.000 φοιτητές.

Πέρα όμως απ' το εμπόριο και τα πανεπιστήμια, το Poznan έχει ενδιαφέρουσα πολιτιστική ζωή. Πάνω από είκοσι μουσεία βρίσκονται στο κέντρο της πόλης, ωδεία, θέατρα και κινηματογράφοι. Τα εστιατόρια και τα καφέ είναι μικρά κομψοτεχνήματα κι αν ο καιρός ευνοεί - όπως στη δική μας περίπτωση- μπορεί κανείς ν' απολαύσει τον καφέ ή το γλυκό του στους μικρούς κήπους των μαγαζιών που μοιάζουν εντελώς παραμυθένιοι.
Εκτός απ' το Cocorico και το Bordo που τα επισκέφθηκα από δυο φορές το καθένα καθώς και το φοβερό Behemot με τις γάτες, ανακάλυψα και το κουκλίστικο republika roz.

Για φαγητό "μίλησαν" κατευθείαν στο στομάχι μου η Brovaria (παλιά μπυραρία όπως μαρτυράει και το όνομα) και το Bazanciarnia.

Πάνω από 3 μεγάλα πάρκα μετρήσαμε σε απόσταση μισής ώρας το ένα απ' το άλλο. Πέρα απ' την τεχνητή λίμνη Malta με εγκαταστάσεις για αθλητικές δραστηριότητες

και το Cytadeli που είναι εκτός από ένας καταπράσινος λόφος, τόπος μνήμης για τους νεκρούς στρατιώτες του Β' παγκοσμίου πολέμου, η πόλη δίνει στους κατοίκους και τους επισκέπτες τη δυνατότητα να περπατήσουν, να βγάλουν βόλτα τα παιδιά τους, να αθληθούν και να χαλαρώνουν ανάμεσα σε δέντρα και νερά.

Αν αναφέρω όλα τα παραπάνω, είναι γιατί θέλω πραγματικά να πω ότι θυμώνω πια πολύ με όσους έχουν ακόμα προκαταλήψεις με τις χώρες και τους ανθρώπους του πρώην ανατολικού μπλοκ. Η μικρή εμπειρία μου απ' την Ουγγαρία, τη Ρουμανία και τώρα την Πολωνία μου δείχνει ότι υπάρχουν εκεί υποδομές εκεί που εμείς δυστυχώς δεν μπορέσαμε ν' αποκτήσουμε αν και τέκνα της δύσης... Αλήθεια, πέστε μου ένα αξιόλογο πάρκο της Αθήνας!
Γι' αυτούς που ακούνε ανατολική Ευρώπη και φαντάζονται κλέφτες και πουτάνες, θα ήθελα να πω ότι πέραν αυτών -που αφθονούν άλλωστε και στη δύση-, η νέα γενιά είναι μοντέρνα, με όνειρα, φιλοδοξίες και γνώσεις. Επιπλέον, δεν διαφέρουν σε τίποτα απ' τους δυτικούς συνομηλίκους τους. Μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες για το μέλλον, έχουν κινητά, σερφάρουν στο ίντερνετ, ψωνίζουν από εμπορικά κέντρα, πάνε σε multiplex κινηματογράφους και μαθαίνουν αγγλικά σαν ξένη γλώσσα. Τα έχουν δηλαδή όλα πια (αυτά που εμείς θεωρούμε απαραίτητα...) έχοντας διανύσει επιπλέον και πολύ μεγάλη απόσταση αυτά τα 20 τελευταία χρόνια που άλλαξε ο χάρτης του κόσμου και κάτι μου λέει ότι δικαίως τους αξίζει να είναι περισσότερο αυτοί παιδιά της Ευρώπης παρά κάτι άλλοι...
Τέλος, δεν μπορώ να μην αναφέρω και την καταπληκτική ποσότητα βότκας που καταναλώνεται σ' αυτήν τη χώρα. Είδα και γεύτηκα μάρκες που δεν τις είχα ξανακούσει ποτέ κι εκτός απ' τις γνώσεις μου για το πολωνικό top 3 της βότκας (Wyborowa, Zybrowka και Zoladkowa) και το μπουκάλι που έφερα μαζί μου, νόμιζω ότι κύλησε αρκετή και στο αίμα μου.

NASDROVIA!!!

Διάστρεμμα πλύστρας!

2010-09-15T21:16:00.005+03:00

Σε κάθε πράγμα πρέπει να βρίσκει κανείς την αστεία πλευρά-αν υπάρχουν περιθώρια βέβαια-.
Εγώ χτες και μετά από ενοχλητικό πόνο δέκα ημερών, διαγνώστηκα με σύνδρομο De quervain που προήλθε από υπερχρήση (!) του δεξιού χεριού. Πρέπει λοιπόν να κάνω καθημερινές επαλήψεις με κάποιο διάλυμα και να φοράω έναν ειδικό νάρθηκα που θα μου ξεκουράζει το χέρι και θα μου περιορίζει τις κινήσεις μου.
Το αστείο είναι ότι γουγλίζοντας το σύνδρομο μου σήμερα το πρωί, εκτός απ' την επιστημονική του ονομασία που είναι το εντυπωσιακό στενωτική τενοντοελυτρίτιδα, βρήκα ότι το De quervain είναι γνωστό κι ως διάστρεμμα πλύστρας!!!

το παρόν ποστάκι γράφτηκε με το αριστερό (ε, έκλεψα και λίγο αν και δεν κάνει). Η πλάκα είναι ότι τώρα που δεν πρέπει να κουράζομαι έχω διάθεση για γράψιμο. Ή θα εξασκήσω το αριστερό ή θ'αρχίσω να υπαγορεύω...
Bad timing!

Ολική επαναφορά

2010-09-07T12:47:00.032+03:00

Το καλοκαιράκι τέλειωσε. Κυρίως από πλευράς διάθεσης, γιατί ο καλός καιρός εκεί έξω ακόμα καλά κρατάει.

Οι διακοπές μου φαίνονται τώρα μια μακρινή ανάμνηση. Ήδη ένας μήνας και κάτι πέρασε από τις επίσημες διακοπές των 2 εβδομάδων.
Στον σύντομο απολογισμό:
Ιούνιος
Εξοντωτικοί ρυθμοί για δύο μεγάλα events στο γραφείο. 10 μέρες συνεχούς δουλειάς χωρίς ανάσα ούτε το Σαββατοκύριακο. Παρόλα αυτά, γεύματα και δείπνα σε πολύ γνωστά μέρη της Αθήνας, ιδιωτικές ξεναγήσεις σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, απόλυτα θετικό το feedback (όπως λέμε και αγγλιστί).

Ένα ευχάριστο προσωπικό γεγονός τον Ιούνιο που παρόλο που ξεκίνησε με άγχος λόγω του υπερβολικού φόρτου εργασίας (βλ παραπάνω), εξελίχθηκε σε υπέροχη στιγμή, σε τέσσερις μέρες ξεκούρασης και χαλάρωσης στην αγαπημένη μου αρχοντική Σύρο και σε μια πολύτιμη ανάμνηση που πήρε τη θέση της στο κουτάκι με τα σημαντικά αυτής της ζωής.

Ιούλιος
Επίσημες διακοπές 2 εβδομάδων στην όμορφη Σκύρο που αποτέλεσε επιλογή της τελευταίας στιγμής, αφού γι' άλλα πηγαίναμε κι αλλού το πλοίο μας έβγαλε, αλλά μας εξέπληξε ευχάριστα. Ωραίες παραλίες, καθαρά νερά, καλό φαγητό (ιδιαίτερη μνεία στο λεμονάτο κατσικάκι και στην αστακομακαρονάδα που ανακαλύφθηκε λίγα χρόνια πριν στο νησί λόγω αφθονίας του αστακού και προσπάθειας των νοικοκυράδων να βρουν νέους τρόπους μαγειρέματος για να μην τον βαριούνται - άκουσον, άκουσον!). Η Σκύρος έχει ευγενικούς κατοίκους, λογικές τιμές, ησυχία και τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Η απώλεια ενός πολύ αγαπημένου μου προσώπου για το οποίο θα αφιερώσω ξεχωριστό ποστ.

Αύγουστος
4 ακόμη μέρες διακοπών με αφορμή τον 15Αύγουστο κι ένα δανεικό σκάφος που μας ταξείδεψε σε Κύθνο, Μήλο και Σίφνο.

Τι ωραία να είσαι συνέχεια μέσα στη θάλασσα!

Γραφείο, ησυχία, άδειοι δρόμοι, αναβολές για όλα, η απόλυτη ραστώνη του καλοκαιριού κι ενός καυτού Αυγούστου που φέτος μας "έλειωσε" και μας ταλαιπώρησε malgre tout (στη γαλλιστί αυτή τη φορά).Αν και στην Αθήνα, κοιμόμουνα με το νανούρισμα των τζιτζικιών και μου άρεσε για αλλαγή αν σκεφτεί κανείς ότι δεν άκουγα τον συνηθισμένο ήχο της μπάλας απ' το σχολείο απέναντι μας (που κάθε καλοκαίρι μετατρέπεται στον απόλυτο εφιάλτη μας).

1 μερούλα στην Επίδαυρο για τον πολυσυζητημένο "Οθέλλο" (θα γράψω αναλυτικά στο άλλο μπλογκάκι).Αφίξεις συγγενών και φίλων απ' την αλλοδαπή

2 ακόμα μέρες στο Porto Hydra σ' ένα περιβάλλον ρετρό με άρωμα εποχής από τα τέλη του '70 και τις αρχές '80.

"Λυσιστράτη" στο Άλσος Νέας Σμύρνης (θα γράψω και γι' αυτήν)

Δυο πολύ ωραία τραπεζώματα με φίλους και συγγενείς απ' την αλλοδαπή.

κι άλλα τραπέζια (φιλικά κι επαγγελματικά) έξω

Ένα μόνο (δυστυχώς αλλά ελπίζω ο καιρός να ευνοήσει και γι' άλλα) θερινό σινεμά στην όμορφη "Αίγλη" ("Inception"- μάλλον δεν θα γράψω γι' αυτό)και ανάμεσα σε άλλα, νέα και παλιά πρόσωπα, αναπάντεχες εκπλήξεις, επαναπροσδιορισμός αγαπημένων προσώπων. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να αναλώνεσαι με πρόσωπα που δεν το αξίζουν.

Το παρόν ποστ αποτελεί εκτός από απολογισμό, υπόσχεση να μπω σε κανονικούς ρυθμούς πια, όσο κι αν το μυαλό μου ακόμα ταξειδεύει.

Nefes

2010-07-16T22:01:00.005+03:00

Λίγο πριν αποχαιρετηθούμε για τις καλοκαιρινές διακοπές, να σας πω για την τελευταία μου γεύση απ' τα δρώμενα της πόλης.
Χτες ήταν η τελευταία παράσταση που έδωσε το χοροθέατρο του Βούπερταλ σε σκηνοθεσία και χορογραφία Pina Βausch στο Μεγαρο Μουσικής.
Ο τίτλος της παράστασης είναι Nefes που στα τουρκικά σημαίνει ανάσα.
Η Pina Βausch είχε εμπνευστεί τη συγκεκριμένη παράσταση το 2003, την εποχή του πολέμου με το Ιράκ. Βασικό μοτίβο η Κωνσταντινούπολη. Εικόνες από τις παραδόσεις της Πόλης, τα χαμάμ, οι Σούφοι, οι δερβίσηδες, ο χορός της κοιλιάς.
Εξαίσιοι και άρτιοι τεχνικά οι 20 χορευτές (10 άντρες και 10 γυναίκες) του χοροθεάτρου του Βούπερταλ. Καταπληκτικά τα κοστούμια της Marion Cito κι ευρηματικό το βίντεο και το σκηνικό του Peter Pabst.
Μέσα στις 2,5 ώρες που κράτησε η παράσταση, ταξειδέψαμε σ' όλες τις γωνιές της Πόλης. Η μουσική επιμέλεια των Matthias Buckert και Andreas Eisenschneider βασισμένη τόσο σε παραδοσιακά, όσο και σε πιο σύγχρονα κομμάτια (μέχρι και Astor Piazzolla ακούσαμε) έντυσε το ταξείδι άλλοτε με μελαγχολική κι άλλοτε με πιο ευχάριστη διάθεση.

Κι έτσι, με την ελπίδα να ταξειδέψουμε κάποτε και ρεαλιστικά στην Πόλη, φεύγω τώρα για μια ανάσα καλοκαιρινών διακοπών και εις το επανιδείν!

J... m......

2010-06-30T15:39:00.003+03:00

Ήταν ένας τρελλός μήνας λόγω υπερβολικού φόρτου εργασίας και άλλων τινών που όμως σήμερα τελειώνει. Δεν μπορούσα ν' αφήσω το blogακι χωρίς ούτε μία ανάρτηση για τον Ιούνιο, οπότε σας χαρίζω αυτήν τη ζωγραφιά απ' τον σχεδόν 5 χρονών Δημήτρη (το δεύτερο μου βαφτιστήρι).

Επειδή μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις όπως λένε οι Κινέζοι κι επειδή από μικρό κι από τρελλό μαθαίνεις την αλήθεια, το παιδί ζωγράφισε μεν απ' τη φαντασία του, αλλά αναφέρθηκε σε πραγματικά γεγονότα!

"Departures"

2010-05-26T23:15:00.022+03:00

Ο Νίκος είναι συμμαθητής μου απ' τα σχολικά χρόνια της δεκαετίας του '80. Είχα να τον δω πολλά χρόνια αλλά χάρη στην τεχνολογία ανακάλυψα πάλι τα ίχνη του. Σπούδασε στην Καλών Τεχνών στο Παρίσι και τα τελευταία 10 χρόνια ζει κι εργάζεται στη Νέα Υόρκη.

Πρέπει να σας πω ότι ο Νίκος ήταν ανέκαθεν ταλαντούχος. Σοβαρός, εσωστρεφής, καθόταν στο τελευταίο θρανίο και ζωγράφιζε. Χάρη σ' αυτόν ομόρφυναν κάποιοι απ' τους γκρίζους τοίχους του σχολείου μας τότε (σκέψου Γκράβα και θα καταλάβεις) και χάρη σ' αυτόν σήμερα ομορφαίνουν οι χώροι αυτών που αποκτούν τα έργα του.

Το πιο σημαντικό όμως είναι η φιλανθρωπική και ουσιαστική του δράση με το ίδρυμα στη μνήμη του Γιώργου Κοστάκου που έφυγε νωρίς απ' τη ζωή χτυπημένος από καρκίνο στον εγκέφαλο.

Από τότε, στόχος του Ιδρύματος είναι μια γέφυρα πολιτισμού ανάμεσα στην Αίγινα, τόπο καταγωγής του εκλιπόντος, την Αθήνα και τη Νέα Υόρκη όπου έζησε και δραστηριοποιήθηκε καλλιτεχνικά ο Γιώργος.
Τα έσοδα απ' τις πωλήσεις των έργων στοχεύουν στην δημιουργία ξενώνων στην Ελλάδα και το εξωτερικό για παιδιά που πάσχουν από καρκίνο του εγκεφάλου.
Στην ομαδική έκθεση με τίτλο "Departures" που εγκαινιάστηκε την Τρίτη 25 Μαΐου στην Αθηναΐδα, εκθέτουν έργα τους 70 Έλληνες και Αμερικανοί καλλιτέχνες.

Ανάμεσα τους, όπως σας είπα ήδη ο Νίκος. Στα εγκαίνια, τις ομιλίες της έναρξης ακολούθησε ένα θεατρικό δρώμενο από σπουδαστές του θεατρικού τμήματος του Deree κι ένα ωραίο σαξόφωνο που συνόδευσε μουσικά την περιπλάνηση στους πίνακες και τα γλυπτά.

Δεν γράφω σήμερα λόγω συμμαθητικής αλληλεγγύης. Πήγα στην έκθεση, είδα με τα ίδια μου τα μάτια τα έργα, πείστηκα για τους καλούς σκοπούς του Ιδρύματος και πάνω απ' όλα χάρηκα που ένας παλιός συμμαθητής έκανε τα όνειρα του πραγματικότητα και πασχίζει για να έχουν δικαίωμα στη ζωή και στο όνειρο κι οι υπόλοιποι άνθρωποι.

Νίκο, chapeau!

Παγκόσμια Ημέρα Μουσειών: Μουσέιο Μπενάκη

2010-05-24T18:48:00.011+03:00

Την περασμένη Τρίτη και στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας Μουσείων, είχα την ευκαιρία να δω στο Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς δυο πολύ ενδιαφέρουσες εκθέσεις.
Πλήθος κόσμου επισκέφθηκε το Μουσείο εκείνο το απόγευμα, πράγμα παρήγορο έτσι κι αλλιώς, τόσο για το Μουσείο όσο και γιατί στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, είναι αισιόδοξη η επαφή με τον πολιτισμό και την τέχνη. Ίσως μάλιστα να είναι η μόνη ρεαλιστική διέξοδος...

«Ενδύεσθαι»

Μέχρι τον 19ο αιώνα που ανακαλύφθηκε η πρώτη ραπτομηχανή Singer τα ρούχα ήταν χειροποίητα και γι’ αυτό πολύτιμα. Οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν μία μόνο φορεσιά και στις πολυπληθείς οικογένειες ο μικρότερος «κληρονομούσε» τα ρούχα του μεγαλύτερου. Λέγεται ότι το 1870 απ’ τους ανθρώπους που συνελήφθησαν πέριξ του Παρισιού λόγω των ταραχών, ελάχιστοι καταγράφησαν να έχουν και δεύτερη ενδυμασία!
Μάλιστα, σε μερικές περιπτώσεις, το ρούχο αποκτούσε αξία συνδιαλλαγής όπως τα χρήματα ή ο χρυσός!

Όλες αυτές οι πληροφορίες και τα τεκμήρια τους- τα ίδια τα ρούχα δηλαδή- μας πρόσφεραν ένα μαγικό ταξείδι στον κόσμο της μόδας με μουσειακά ενδύματα απ’ τον 18ο αιώνα ως το σήμερα, παραδοσιακές ενδυμασίες της Ελλάδας αλλά και άλλων χωρών, βραδυνές τουαλέτες σχεδιαστών παγκόσμιας εμβέλειας, ρούχα που φορέθηκαν από διάσημες προσωπικότητες, αλλά και άλλα που δωρήθηκαν.
Ήταν εκεί το φόρεμα της «Μήδειας» για τη Μαρία Κάλας απ’ τον Γιάννη Τσαρούχη, το μεταξωτό καφτάνι της Μελίνας, το παλτό της Γκρέις Κέλι, η μπλούζα Campbell, το χάρτινο φόρεμα του Αντυ Γουόρχωλ, τα ανώνυμα νυφικά των αρχών του 20ου αιώνα, οι κεντημένες κομπιναιζόν της δεκαετίας του’ 50, ένα υπέροχο τσάρλεστον φόρεμα, οι πουέντ της Μαργκότ Φοντέιν, μια εκπληκτική στολή αμαζόνας του 1850. Εκεί μια τεράστια συλλογή από παπούτσια και τσάντες, οι Έλληνες σχεδιαστές της δεκαετίας του ‘70, το αρχείο του Γιάννη Τσεκλένη με τα 600 και πλέον αντικείμενα που περιλαμβάνει, δωρεά του ιδίου προς το Πελοποννησιακό Λαογραφικό ίδρυμα, η δωρεά της Κλειώς Μποσταντζόγλου με το υλικό της μπουτίκ Clio’s που διατηρούσε στο ξενοδοχείο Χίλτον από τη δεκαετία του 1960 και για τριάντα συνεχόμενα χρόνια και τόσα άλλα. Α, και να μην ξεχάσω την θρυλική σχολική ποδιά της δεκαετίας του ’70 απ’ τον Κατράντζο Σπορ που στη θέα της συγκινήθηκα για ευνόητους λόγους!

Ψυχή κι εμπνεύστρια της πολύτιμης αυτής συλλογής η δημιουργός του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος Ιωάννα Παπαντωνίου που με το εύρος των ενδυμάτων και των αντικειμένων που διαθέτει φιλοδοξεί να σκιαγραφήσει τον ενδυματολογικό κώδικα του δυτικού κόσμου τα τελευταία 200 χρόνια και τις διαφορετικές του εκφάνσεις. Ταυτόχρονα, υπάρχουν ενδύματα κι από άλλους πολιτισμούς για να εκφραστούν οι αλληλεπιδράσεις ενώ στόχος είναι η ανάγκη δημιουργίας στην Ελλάδα ενός Μουσείου Πολιτισμού του Ενδύματος. Κάτω απ’ αυτό το πρίσμα, το ΠΛΙ (Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα) μελετά τις λειτουργίες των ενδυμάτων, από τον απλό στολισμό του σναθρώπινου σώματος στη μεταμφίεση, την καταγραφή της πολιτισμικής, κοινωνικής ή ατομικής ταυτότητας και φτάνει ως την καλλιτεχνική δημιουργία. Γι’ αυτό, συλλέγει κάθε ένδυμα, κάθε εξάρτημα αμφίεσης, κάθε έντυπο ή αντικείμενο που κάποια στιγμή θα φανεί χρήσιμο στον μελλοντικό ερευνητή της ιστορίας του ενδύματος.

Η πόλη του Ara Güler

Ο Ara Güler, Τούρκος Αρμενικής καταγωγής, είναι ο πιο δημοφιλής εν ζωή φωτογράφος της Τουρκίας. Στα ογδόντα του χρόνια σήμερα, έχει επιστρέψει στη γενέτειρα του, στο Μπέιογλου κι απολαμβάνει τον απήχο μιας ζωής γεμάτης διακρίσεων και βραβείων για το καλλιτεχνικό του έργο. Στις 100 φωτογραφίες που στολίζουν τη μεγάλη αίθουσα του Μουσείου, ο φωτογραφικός φακός του Güler αποτυπώνει την Πόλη και τους ανθρώπους της, τις γέφυρες, τα χαμάμ, το λιμάνι, τα φουγάρα των πλοίων, τις κουρασμένες φυσιογνωμίες των μεγάλων και τα μικρα παιδιά, τα καφενεία, τα φτωχά σοκάκια, το ξημέρωμα και το δειλινό. Ο Güler δεν ωραιοποιεί την Πόλη κι ούτε φτιάχνει «τουριστικές» φωτογραφίες με σκοπό να προσελκύσει. Οι λήψεις του είναι αληθινές, απαλλαγμένες από εξιδανικεύσεις και ουτοπίες, ο φακός του ξεγυμνώνει την Πόλη στις αληθινές της διαστάσεις, οι φωτογραφίες του είναι στα όρια ενός ντοκιμαντέρ πριν αρχίσει να κινείται. Βαθειά μελαγχολικές φωτογραφίες, ξυπνούν τη νοσταλγία σε άσπρο- μαύρο και θυμίζουν ότι οι σημαντικές πόλεις οφείλουν την όποια ομορφιά τους στις ατέλειες που μπορεί να συνυπάρχουν αρμονικά με τα στοιχεία της φύσης και να μας κάνουν να θέλουμε να επιστρέφουμε ξανά και ξανά.

Η κυρία Κ έφυγε...

2010-05-19T12:28:00.003+03:00

Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος σε ξεπερνά. Θες να δεις ανθρώπους αγαπημένους και δεν προλαβαίνεις. Θες να τους πάρεις τηλέφωνο και το ξεχνάς λόγω φόρτου της καθημερινότητας.
Τους τελευταίους μήνες το πρόγραμμα μου είναι βαρύ. Ήλπιζα να τελειώσω πρώτα κάποιες βαριές υποχρεώσεις και μετά να κάνω αυτά που ήθελα.
Δεν πρόλαβα. Ο θάνατος δεν περιμένει. Έχει τους δικούς του νόμους.
Πριν από λίγο ένα τηλεφώνημα με βύθισε σε μεγάλη θλίψη. Με συγκλόνισε.
Η κυρία Κ, η αγαπημένη κυρία Κ έφυγε χθες απ’ της ζωή. Η θλίψη μου που δεν πήγα να τη δω τους τελευταίους μήνες και δεν την πήρα ούτε ένα τηλέφωνο είναι μεγάλη. Το ίδιο κι οι ενοχές μου. Ντρέπομαι!

Θυμάμαι ότι την τελευταία φορά που πήγα σπίτι της, κάπου προς το τέλος του χειμώνα, ήταν καλύτερα από ποτέ. Ευδιάθετη, καλοχτενισμένη, με μια λουλουδάτη νυχτικιά, μια γαλάζια ρόμπα, το σπίτι καθαρό, η ίδια με διάθεση μικρού κοριτσιού. Θυμόταν τα παλιά, το θέατρο, τους δυο άντρες που παντρεύτηκε. Έκανε σχέδια. Ξέρετε πόσο σημαντικό είναι να ονειρεύεσαι στα 85 σου χρόνια;

Για κάποιον ανόητο λόγο νόμιζα ότι θα είναι πάντα εκεί. Θα σήκωνα το τηλέφωνο και θα μου απαντούσε. Θα της έλεγα ότι θα έρθω να σας δω το απόγευμα και θα με περίμενε με καφέ και κέικ. Την τελευταία φορά με ρώτησε αν είμαι ευτυχισμένη, αν με αγαπάει ο καλός μου και χάρηκε μ’ αυτά που της είπα. Της υποσχέθηκα να της πάω χώμα για να μεταφυτεύσει μια γλάστρα. Τώρα θα ήταν η κατάλληλη εποχή…

Ελπίζω να ταξειδεύεις ευτυχισμένη και γεμάτη γιατί έζησες μια ζωή γεμάτη αγάπη.

Είμαι αληθινά στενοχωρημένη σήμερα. Μην μου κρατάς κακία. Η κόρη σου μου είπε στο τηλέφωνο ότι μ' αγαπούσες πολύ. Κι εγώ σ' αγαπούσα. Δεν πρόλαβα…

La folle histoire d' amour de Simon Eskenazy

2010-04-23T13:45:00.005+03:00

Μερικές φορές σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να είμαι τουρίστρια στην Αθήνα, με την έννοια ότι γίνονται κάποιες εκδηλώσεις που χρειάζεται χρόνος να τις παρακολουθήσεις. Μια απ' αυτές είναι το «Φεστιβάλ γαλλόφωνου κινηματογράφου" που κλείνει φέτος τον όγδοο χρόνο του στην γαλλόφιλη σινεφίλ Αθήνα (sic).
Το φεστιβάλ ξεκίνησε την προηγούμενη Πέμπτη με την ταινία για τον Charles Gainsbourg και ολοκληρώνεται την Κυριακή.
Δυστυχώς, είδα μια μόνο ταινία. Θα ήθελα να τις είχα δει όλες, αλλά η έλλειψη χρόνου που έλεγα πιο πάνω... Όμως αυτή η μία, ήταν τόσο απολαυστική που ελπίζω να βρει διανομή και να προβληθεί κανονικά στις αίθουσες. Όσοι τυχεροί ζείτε σε γαλλόφωνες χώρες, μάλλον θα τη δείτε κανονικά. Οι Θεσσαλονικείς, ας σπεύσουν από 22/4 έως 28/4.Οι υπόλοιποι, ας καταφύγουν στην παρανομία αν με εννοείτε...
Η ταινία λοιπόν που είδα λέγεται: «La folle histoire d' amour de Simon Eskenazy (Ο παράφορος έρωτας του Σιμόν Εσκενάζυ)» Είναι κομεντί και αποτελεί κατά κάποιον τρόπο συνέχεια της προ δεκαετίας ταινίας του Jean Jacques Zilbermnann, όπως μας ενημέρωσε και δια ζώσης ο πρωταγωνιστής της Antoine de Caunes ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω είναι γοητευτικότατος τόσο στο πανί όσο κι εκτός!!!
Με δυο λόγια η υπόθεση: ο Simon Eskenazy έχει γίνει ένας σπουδαίος ερμηνευτής παραδοσιακής εβραϊκής μουσικής. Κι εν μέσω πυρετωδών προβών για επερχόμενες ηχογραφήσεις και συναυλίες, βλέπει να καταφθάνουν με τη σειρά η ιδιόρρυθμη μητέρα του, η πρώην γυναίκα του, ο δεκάχρονος γιος του που ποτέ δεν είχε δει, αλλά και ο Naïm, ένας νεαρός μουσουλμάνος τραβεστί που πρόκειται να αλλάξει τη ζωή του…
Η διανομή είναι εξαιρετική: καταπληκτικός ο Άραβας Mehdi Dehbi που επρόκειτο να είναι κι αυτός στην Αθήνα για την προβολή, αλλά λόγω ηφαιστειακής στάχτης, παρέμεινε εγκλωβισμένος. Φοβερή περσόνα η μητέρα του Eskenazy, απολαυστικοί όλοι στους ρόλους τους.
Γενικά, η ταινία κυλάει σαν γάργαρο νεράκι, έχει πολύ χιούμορ και συναίσθημα, απενεχοποιεί τους ομοφυλόφιλους χωρίς να εκχυδαΐζει, αλλά λέγοντας το προφανές. Είναι απολύτως ίδιοι με όλους εμάς ως προς τον τρόπο που ερωτεύονται, καταπιέζονται, δημιουργούν.
Και είναι ντυμένη με υπέροχη μουσική!!!

Comicdom

2010-04-18T22:36:00.018+03:00

Το Comicdom Con Athens έκλεισε σήμερα το βράδυ την 5η του συνεχή χρονιά στους χώρους της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης στη Μασσαλίας. Την ευθύνη της διοργάνωσης είχαν από κοινού η Ελληνοαμερικανική Ένωση και η Comicdom Press.

Για όποιον έχει πάει σε διεθνές φεστιβάλ κόμικς ή ακόμα και σ΄αυτό που γινόταν μέχρι πριν λίγα χρόνια στο Γκάζι απ' τη Βαβέλ (αλήθεια, τι απέγινε; δεν έχω ιδέα), το comicdom φαντάζει μινιατούρα.Εντάξει, ας μην είμαστε αυστηροί. Οι χώροι της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης είναι περιορισμένοι, η ελληνική παραγωγή κόμικς είναι μικρή σε σύγκριση με την ευρωπαϊκή, την αμερικανική ή την ιαπωνική κι οι λάτρεις του είδους επίσης μια μικρή μειοψηφία.
Παρόλα αυτά, η διοργάνωση ήταν άρτια.Το μικρό τριήμερο φεστιβάλ υπήρξε αξιοπρεπές, οι δημιουργοί ήταν παρόντες και μπορούσες να συζητήσεις μαζί τους. Είδα κέφι απ' τον κόσμο, ενδιαφέρον, δημιουργικότητα, όρεξη για δουλειά κι αυτά είναι κάποια απ' τα στοιχεία που υπόσχονται μια ενδιαφέρουσα συνέχεια.

Κατά τα άλλα, το Comicdom τα είχε όλα: εργαστήρια και προβολές,περίπτερα με κόμικς, gadgets,τους ίδιους τους δημιουργούς που υπέργραφαν,

bazaar με μεταχειρισμένα σε τιμή ευκαιρίας και διαγωνιστικό μέρος με βραβεία।

Η φετεινή έκθεση με θέμα "From the Yellow kid to Conan" έδειχνε την εξέλιξη του αμερικανικού comic strip μέσα από ιστορίες πασίγνωστων ηρώων όπως των Mickey Mouse, Robin Hood, Dick Tracy, Spider Man, Felix κά। Όπως πληροφορηθήκαμε, ο Yellow Kid δημιουργήθηκε το 1895 κι αποτέλεσε την αρχή της γέννησης των αμερικανικών comic strips.

Εύχομαι στο μέλλον, η ζήτηση να είναι τέτοια που να βρεθεί ακόμα μεγαλύτερος χώρος να φιλοξενήσει αυτήν την τόσο ενδιαφέρουσα μορφή τέχνης.

Πρέσπες - Νυμφαίο Φλώρινας

2010-04-15T13:29:00.022+03:00

Οι Πρέσπες είναι μαγικό μέρος, αυτό είναι το πρώτο που μου έρχεται για εισαγωγή.
Όταν βλέπεις ξαφνικά μπροστά σου τη Μικρή Πρέσπα, καθώς ξεπροβάλλει απ’ τα βουνά, νομίζεις πως βλέπεις τη θάλασσα , τόσο μεγάλη είναι!

Φτάσαμε με το αυτοκίνητο μέχρι την όχθη της. Διάφοροι φασολοπαραγωγοί είναι παραταγμένοι με το εμπόρευμα τους προς πώληση. Μπροστά μας, η πλωτή γέφυρα που ενώνει την παραλίμνια περιοχή των Πρεσπών με το νησάκι του Αγίου Αχιλλείου.
Μέχρι το 2000 η διαδρομή των 650 μέτρων γίνονταν με μικρές βάρκες ή με τα πόδια όταν πάγωνε η λίμνη.
Στο νησί του Αγίου Αχιλλείου υπάρχουν αρχαιολογικά καθώς και βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία με σημαντικότερη τη βασιλική εκκλησία του 10ου αιώνα.

Η φύση στο νησάκι, μόλις αφήσουμε πίσω τα ελάχιστα σπιτάκια οργιάζει.Παντού πράσινο, μαργαρίτες, αμυγδαλιές, ένα σκυλί να τρέχει ελεύθερο κι ευτυχισμένο κι εμείς όλο και να περπατάμε ακούραστα.Λίγο οξυγόνο θέλει τελικά ο καταπιεσμένος «Αθηναίος» για ν’ απελευθερωθεί και να νιώσει ευτυχισμένος.

Όσο ανεβαίνουμε στο λόφο, ακολουθώντας το μονοπάτι των κατσικιών, το θέαμα της λίμνης γίνεται φαντασμαγορικό.

Τα πουλιά κελαηδάνε.Πελεκάνοι, κορμοράνοι, λαγγόνες, ερωδιοί, αλλά και βατράχια, σαλαμάνδρες, νερόφιδα, ψάρια είναι κάποια απ' τα είδη που ζουν εδώ.

Η κουβέντα μας με τον νεαρό που μας έφτιαξε τους καφέδες όταν επιστρέψαμε στον «πολιτισμό» υπήρξε άκρως διαφωτιστική. Στο νησί ζούνε 4 οικογένειες. Η ζωή γίνεται δύσκολη αν θέλει ένα παιδί να φοιτήσει στο Λύκειο. Πριν 10 χρόνια ήταν ακόμη χειρότερα γιατί όπως είπαμε δεν υπήρχε η γέφυρα. Ο ίδιος όταν ήταν μικρός και πάγωνε η λίμνη, πριν το 2000 δηλαδή, έβλεπε αυτή την καθημερινή πορεία πίσω από έναν γέροντα που τους έδειχνε τον δρόμο πάνω στην παγωμένη λίμνη, διασκεδαστική και περιπετειώδη.
Ο νεαρός είναι τώρα μόνιμος στρατιωτικός, όπως και η πλειονότητα των νέων παιδιών στις ακριτικές περιοχές. Εκεί, στα σύνορα, οι άνθρωποι δεν είναι περισσότερο ή λιγότερο ευαισθητοποιημένοι με τους ξένους λόγω γειτνίασης, έρχονται στη Αθήνα κι εκπλήσσονται που δεν υπάρχει πια στους δρόμους το λευκό του "καθαρόαιμου" Έλληνα….
Είναι ευγενικός μαζί μας και μας προειδοποιεί για να μην πέσουμε στην παγίδα των επιτηδείων που θα προσπαθήσουν να μας πουλήσουν ξένα φασόλια για εγχώρια! Χαρακτηριστικά λέει: «ας κοροϊδεύουμε τους ξένους όχι όμως να κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας».Τέλος, μας δίνει τη χρήσιμη πληροφορία για το Διαβαλκανικό Πάρκο που έμεινε μόνο στα χαρτιά παρά τις βαρύγδουπες δηλώσεις των τότε κυβερνόντων. «Τα φάγανε» λέει με απόλυτη φυσικότητα.
Οι Ψαράδες είναι το χωριό στην Μεγάλη Πρέσπα. Εντάξει, αν η μικρή φάνταζε μεγάλη, τούτη δω είναι τεράστια. Το χωριό είναι πιο οργανωμένο απ’ τον Άγιο Αχίλλειο κι ως εκ τούτου και πιο τουριστικό (με την καλή έννοια)! Αρκετά σπιτάκια, αρκετά μαγαζιά με τοπικά προϊόντα, αλλά και ελεύθεροι μικροπωλητές, αρκετά ταβερνάκια για να επιλέξουμε, αλλά φευ, Μεγάλη Πέμπτη και οι επιλογές που μας προσφέρονται είναι μετρημένες στα δάχτυλα. Ωστόσο, γευόμαστε επιτέλους το λιμνίσιο ντόπιο γριβάδι και βεβαίως γίγαντες. Είπαμε, στα μέρη αυτά τα φασόλια έχουν την τιμητική τους! Ένα χάσκι προστίθεται στην παρέα μας, ακατάδεκτο στους μεζέδες που τους προσφέρουμε σε αντίθεση με τον μεγαλόσωμο κόπρο που έρχεται αργότερα και τους τιμάει και με το παραπάνω.

Το μαγαζάκι με τα παραδοσιακά προϊόντα απέναντι, δίνει φυλλάδια που ενημερώνουν για τον φυσικό πλούτο της περιοχής, έχει στα ράφια του ένα βιβλιαράκι με συνταγές πιπεριάς από μαθητές δημοτικού και των τριών γειτονικών χωρών(σ.σ Ελλάδα, Σκόπια, Αλβανία) και παρέχει πλούσιο έντυπο υλικό για ανάπτυξη διασυνοριακού τουρισμού και πολιτισμικών δραστηριοτήτων. Η βόλτα κλείνει με βαρκάδα στη Μεγάλη Πρέσπα. Βλέπουμε πόσο καθαρά είναι τα νερά, μαθαίνουμε ότι το καλοκαίρι ο κόσμος κάνει μπάνιο εκεί κι επισκεπτόμαστε το Ασκηταριό της Ανάληψης που είναι συγκινητική η ύπαρξη του εκεί ψηλά στο άνοιγμα δυο βράχων.

Πέρα, όχι και τόσο μακριά, τα βουνά των Σκοπίων και της Αλβανίας. Περίπου το 60% της λίμνης, ανήκει στην Σκόπια ενώ στην Ελλάδα το 22% και στην Αλβανία το 18%. Ο Άγιος Γερμανός το τελευταίο χωριό του νομού Φλωρίνης και λίγο πιο κει, το πρώτο Σκοπιανό. Στα νότια , η Μεγάλη Πρέσπα συνδέεται με την γειτονική της Μικρή, από την οποία απέχει περίπου 300 μέτρα, ενώ με τη λίμνη Οχρίδα (ή Αχρίδα) χωρίζεται από το όρος Ξεροβούνι (Σούβα Γκόρα), υπάρχουν όμως πολλά υπόγεια ρήγματα.

Ρωτάμε αν υπάρχει τουρισμός και βαρκάδες κι απ’ τα Σκόπια αφού εκεί που τρώγαμε, στους Ψαράδες, είχαμε ακούσει δυο άντρες να μιλάνε Σκοπιανά। Ο Αλβανικής καταγωγής βαρκάρης μας πληροφορεί ότι ούτε η Αλβανία, ούτε τα Σκόπια έχουν τουρισμό, συνεπώς ούτε αντίστοιχες βαρκάδες.«Όλοι όμως εδώ μιλάνε Σκοπιανά» μας λέει…
Σκεφτόμαστε όχι και τόσο τυχαία τη Μακεδονική σαλάτα καθώς είμαστε μέσα στην αγκαλιά της λίμνης, στο δυτικό άκρο της Ελλάδας και με τους «άλλους» τόσο δίπλα μας…

To Νυμφαίο ή Νεβάσκα όπως ήταν η παλιά του ονομασία είναι ένα πανέμορφο χωριό χτισμένο σε υψόμετρο 1400 περίπου μέτρων στο Βίτσι. Η παλιότερη ονομασία που είχαν δώσει οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού ήταν Νιβεάστα, όνομα βλάχικης προέλευσης, με τρεις ερμηνείες: «Νύφη» λόγω της ομορφιάς του χωριού και της τοποθεσίας, «αθέατη» (ni vista) πιθανώς διότι βρισκόταν σε σημείο όπου δεν γινόταν εύκολα ορατό και «χιονάτη» ή «όπου μένει το χιόνι» (nives sta). Όταν τα τέλη του 18ου αιώνα οι Νιβεστιάνοι (Νυμφαιώτες) απώθησαν τους Γκέγκηδες επιδρομείς το όνομα σταδιακά παρεφθάρη σε Νέβεσκα, το οποίο στα αρβανίτικα σημαίνει «σαν εμάς δεν έχει» (σι νέβε σκα), αναπαράγοντας την ιαχή των υπερασπιστών, αλλά και «δεν υπάρχει νύφη» (νέβε σκα). Μετονομάσθηκε σε Νυμφαίο το 1928.
Το χωριό, που περιβάλλεται από ένα δάσος οξιάς και διασχίζεται από λιθόστρωτα μονοπάτια και πετρόκτιστα σπίτια είχε εγκαταλειφθεί, αλλά εδώ και δέκα περίπου χρόνια με πρωτοβουλία των οικογενειών Μπουτάρη και Μέρτζου που κατάγονται από κει αναγεννήθηκε και μεταβλήθηκε σε παραδοσιακό, διατηρητέο οικισμό. Στο κέντρο του χωριού, απαγορεύεται το αυτοκίνητο κι έτσι μπορεί κανείς να περπατήσει άνετα, θαυμάζοντας τη φύση και τα πανέμορφα σπίτια. Ο κόσμος και η γενικότερη αίσθηση που μπορεί ν’ αποκομίσει κανείς αν αρχίσει να παρατηρεί προσεκτικά, απέχει ελάχιστα απ’ το είναι δήθεν. Ναι, ακόμα κι εδώ βλέπεις ξανθές που μοιάζουν σε όλα, απ’ το χρώμα της ανταύγειας, ως τις μπότες, βαριεστημένους πρώην γιάπηδες, ζευγάρια που δεν έχουν να πούνε πια τίποτα κι έχουν ξαποστείλει και τα παιδιά στην διπλανή παιδική χαρά. Ευτυχώς, όλα αυτά είναι σε περιορισμένη κλίμακα και δεν παραπέμπουν σε άλλα γνωστά χειμερινά θέρετρα.

Στη βόλτα μας ανακαλύπτουμε τη Νίκειο σχολή, όπου λειτουργούσε κάποτε ως σχολείο, αλλά η οποία λόγω έλλειψης μαθητών, σταμάτησε τη λειτουργία της। Μια μόνιμη έκθεση φωτογραφίας που απεικονίζει κατοίκους του χωριού 100 χρόνια πριν, μας γυρίζει νοσταλγικά πίσω στον χρόνο, ενώ δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης του οποίου η Νίκειος αποτελεί πλέον Συνεδριακό κέντρο, θα μπορούσε ν’ αμβλύνει τα έντονα σημάδια εγκατάλειψης που επικρατούν στο εσωτερικό.

Στο Νυμφαίο, δραστηριοποιείται και η οργάνωση του Αρκτούρου με ένα περιβαλλοντικό κέντρο ενημέρωσης για την καφέ αρκούδα και τον λύκο ενάμισι χιλιόμετρο έξω από το χωρίο. Το περπατήσαμε!!! Οι αρκούδες είχαν μόλις ξυπνήσει απ’ τον χειμερινό τους ύπνο, αλλά δεν ήταν καθόλου σίγουρο ότι θα τις δούμε, όπως μας ενημέρωσαν οι ειδικοί. Τελικά, από μακριά, είδαμε τον Γιώργο, τη μοναδική ανάμεσα στις 13 καφετιές, μαύρη εξ Αμερικής αρκούδα που μας είχε γυρίσει την πλάτη κι ατένιζε κουλουριασμένος.
Η μέρα έκλεισε με λαγό στιφάδο και χοιρινό σε γραφικό ταβερνάκι με θέα στον περιφερειακό του χωριού. Ε, ήταν μεν Μεγάλο Σάββατο, αλλά η πρώτη Ανάσταση είχε γίνει…

Κλείνω με ολίγη - διαφωτιστική για πολλά - ιστορία όπως την αντέγραψα απ’ τη Wikipedia:
Το Νυμφαίο συνοικίστηκε περί το 1385 από Βλάχους Οδίτες, δηλαδή λατινόφωνους αυτόχθονες Μακεδόνες, που επί 1.400 χρόνια φύλαγαν τη γειτονική Εγνατία Οδό και οι οποίοι κατέφυγαν τότε στα απρόσιτα βουνά ύστερα από σκληρές μάχες με τους Οθωμανούς. Αυτοί οι πολεμιστές οικιστές του Νυμφαίου συνθηκολόγησαν αργότερα υπό όρους. Έτσι παρέμειναν ένοπλοι και αυτοδιοικούμενοι, υπαγόμενοι απευθείας στη Βαλιντέ Σουλτάνα, , στην οποία πλήρωναν πολύ μειωμένους φόρους. Μέχρι τις αρχές του 17ου αιώνα ζούσαν κυρίως με ληστρικές επιδρομές στα τσιφλίκια του κάμπου. Περί το 1630 άρχισαν να επιδίδονται στην ασημουργία και ανέδειξαν το χωρίο τους σε περιώνυμο κέντρο αργυροχρυσοχοΐας όλης της Μακεδονίας για τους υπόλοιπους τρεις αιώνες.
Κατά τις σαρωτικές επιδρομές των Αλβανών, κατά τα τέλη του 18ου αιώνα μετά τα Ορλωφικά, το Νυμφαίο δέχτηκε πολλούς πρόσφυγες από βλάχικα μέρη που καταστράφηκαν από τους επιδρομείς. Παράλληλα, ένας σημαντικός αριθμός κατοίκων του χωρίου μετακινήθηκε σε χωριά της ανατολικής Μακεδονίας.

"Πώς να εκπαιδεύσετε τον δράκο σας".

2010-04-12T12:20:00.005+03:00

Αν κατοικεί ακόμα μέσα σας ένα μικρό παιδί που ξετρελλαίνεται για κινούμενα σχέδια, τότε να πάτε οπωσδήποτε να δείτε το "Πώς να εκπαιδεύσετε τον δράκο σας".

Ένας μικρός Βίκινγκ, ο Ψαρής, αρνείται να υπακούσει στην παράδοση της φυλής του που θέλει να σκοτώνουν τους δράκους κι όταν ο πατέρας του και αρχηγός της φυλής, λείπει σε αποστολή, ένα τυχαίο γεγονός φέρνει τον Ψαρή αντιμέτωπο με τον δράκο Φαφούτη (Τootheless). Σιγά- σιγά, ο Ψαρής κερδίζει την εμπιστοσύνη του δράκου, τον βοηθάει να πετάξει ξανά κι αρχίζει έτσι μια σχέση αγάπης ανάμεσα στα δυο πλάσματα.
Η στιγμή της σύγκρουσης με την φυλή του έρχεται όταν μπροστά σε όλους θα κληθεί να σκοτώσει έναν δράκο στην αρένα. Ο Ψαρής αρνείται, πετάει το μαχαίρι και χαϊδεύει τον δράκο μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων. Η περιπέτεια αρχίζει με όλα τα πλοία των Βίκινγκς να πραγματοποιούν εκστρατεία προκειμένου ν' ανακαλύψουν και να καταστρέψουν τη φωλιά των δράκων. Ο Φαφούτης συλλαμβάνεται και κρατείται αιχμάλωτος, ενώ ο Ψαρής με τη συνδρομή των άλλων συνομηλίκων του θα προσπαθήσει ν' αλλάξει στους μεγάλους γνώμη για τους δράκους και να σταματήσει το κυνήγι τους.

Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Cressida Cowell και είναι όχι μόνο ευχάριστη με την έννοια της περιπέτειας και του θεάματος, αλλά συγχρόνως διδακτική για τον σεβασμό στη φύση, την σχέση που μπορεί ν' αναπτυχθεί ανάμεσα σ' ένα παιδί και σ' ένα ζώο, καθώς και για την επεξεργασία και υπερνίκηση των φοβιών και των προκαταλήψεων.
Θα το πήγαινα ακόμα μακρύτερα, λέγοντας πώς παρόλο που εδώ έχουμε να κάνουμε με δράκους , δηλαδή με φανταστικά πλάσματα, η ταινία θα μπορούσε να μάθει στα μικρά παιδιά την αγάπη για όλα τα πλάσματα της φύσης, έτσι ώστε οι μελλοντικές γενιές να σταματήσουν την παραγωγή κυνηγών κάθε είδους.

Μετά απ' αυτό, θα λατρέψετε στα σίγουρα τον μικρό μαύρο Φαφούτη με τα καταπράσινα μάτια.
Αλήθεια, πότε θα βγει σε λούτρινο;